Sunday, November 26, 2017

ලබ්බා හිටියානනං හොදය...


ජීවීතයේ සමහර තැන්හී සමහර පුද්ගලයන් අපට යලි යලිත් මතක්වෙන්නේ ඔවුන් අපේ ජීවිත සමග බැදී තිබෙන හිතවත්කම්  සදාතනික නිසාවෙනි. ජීවිතයේ මේ ගෙවුණු අවුරුදු ගනනට කොයිතරම් නම් ගනනක් මුණ ගැසී ඇත්ද...? ඒ මුහුණු වලින් මතක ඇත්තේ කීයෙන් කීයද...? ඒ අතරෙනුත් හිතේ කොණක තැන්පත් වී තිබී හදිසියේම මහා තෙතබරිත හැගුමකින් මතකයට එන්නේ කීයෙන් කී දෙනෙකුගේ මතක මුහුණුද?
ලබ්බා හිටියනම් හොදයි කීවේ ඒ නිසාය...

ලක්ෂ්මන්ට අපි ලබ්බා කියනවිට උගේ අම්මා කීවේ ලොකු පුතේ කියාය. ලබ්බා නොහොත් ලස්මන් අපේ හෝමාගම කල්ලියේ ප්‍රධාන පුරුකක් විය. ලබ්බාගේ තාත්තා හමුදාවේ වැඩකරන අතරේ මාසික වේතනයට අමතරව ඒ වගේ දෙගුණයක අරක්කු බීවේය. ඒ නිසාම ලස්මන්ලාගේ අම්මාට පනාගොඩ හමුදා කඳවුරට ගොස් සමුපකාර ක්‍රමයට ලස්මන්ලාගේ තාත්තාගේ පඩියෙන් අඩකටත් වඩා සෑහෙන ලෙස හාල් පරිප්පු ආදී කළමනා ගෙනෙන්නට සිදුවිය.
මෙය එක්තරා ආකාරයක මාසික සවාරියක් බදුය. ඒ ගමනට මම, ලස්මන්, ටිරෝන් සහ සාමා එකතුවෙන්නෙමු. (සාමා කීවේ ශ්‍යාම් කියාගන්නට අමාරු නිසාය.) ඒ අර ගෝනි මළු වල අසුරාගත් බඩුමළු පනාගොඩත් හබරකඩත් මැද හමුදා කදවුරු ගේට්ටුවේ සිට හබරකඩ හන්දිය මැදින් ඇවිත් පිංලිද පාරේ  අරන් එන්නට උපකාරයක් වශයෙනි. එහෙත් සුභසාධක  අලෙවිසැලේ බඩු අසුරණ  තුරු අපි ඒ වටපිටාවේ ඇවිදි ඇවිද ඉන්නා අපට යෝගට් නොමිලයේ ලැබෙයි. ඒ ලස්මන්ලාගේ තාත්තාගේ යාළුවන්ගෙනි. එකල අපට ඒ හමුදා කදවුරේඕනෑම තැනක ඇවිදීමේ නිදහස් වටපිටාවක් තිබිණි. මේ කලබල වැඩි 89-90 කාලසීමාවේ බව සිහිපත් කරන විට එදා එහෙම යන්නට දුන්නේ ඇයිදවත් මට සිතෙන්නේ නැත.
 මාසෙකට සරිලන සියළුම බඩුබාහිරාදිය ගෝණි මළු තුන හතරකට පටවා ගත්තාට ඒවා අරන් එන්නට  එකල අද වාගේ වැස්සක් මෙන් ත්‍රී වීලර තිබ්බේ නැත. ඒවා අපේ කරවල් මතට නැගී කිලෝමීටර දෙකක් විතර දුරගෙවා ලස්මන්ලාගේ ගෙදරට ආවේය.
බඩුමළු උස්සාගෙන පෙරෙහරක් සේ ලස්මන්ලාගේ අම්මා පසුපස ඇදෙන අපි ඒ හැම වාරයකම "ඊලග පාර නන් බෑ බං" කියන්නෙමු. ඒත් ලස්මන් අපේ තරම දනී. '" පල බං යන්න..අපේ අම්මා බිස්කට් පැකට් එක දික් කරාම පුළුවන් නං ඔහොම්ම කියපල්ලකො" කියන ලස්මන් ඒ සැණින් " අම්මේ මුං .." කියා හිනාවෙයි. අපේ කොලු කතා ඒ තරම් ගනන් ගන්නේ නැති ලස්මන්ලාගේ අම්මා හිනාවෙවි ගෙදරටම ගොස් වතුර කේතලය තබයි. අපි බිස්කට් පූජාවට ලැහැස්ති වන්නෙමු.
ලබ්බා ගියේ පනාගොඩ හමුදා පාසලටය. එහෙම ගොස් ඒ පාසලේ නවවන පන්තියේදී කොළඹ ලුම්බිණියට මාරුවක් හදාගත්තේය. ඒක වුණේ සෝමලතා සුබසිංහ කලා එකමුතුවේ කලාකරුවෙකු ද විකෘති වේදිකා නාට්‍යයයේද රඟපෑ මට දැන් නම මතක නැති නළුවෙකු හරහාය. මේ කලාකරුවාද ඔහුගේම නාට්‍යයක් කරමින් උන්නේය. ලස්මන් රඟපෑ මේ නාට්‍යයයේ  පුහුණුවීම් වලට මාවද එක්කාගෙන යන පුරුද්දක් තිබුණේය. මේ පුහුණුවීම් තිබුණේ මාලබේ පැත්තේ ගෙදරකය. මේ නාට්‍යයයේ පාසල් යන ළමයෙකුගේ චරිතයට රඟපෑ ලස්මන්ගේ මුල්ම දර්ශණයට මාත් ඒ පවුලේ අය සමග ගියා මට මතකය. එදාද ලස්මන් මූණ සවුත්තු කරගෙන හිටියේ ලස්මන්ලාගේ තාත්තාගේ මූණ රතුවී තිබුන නිසාවෙනි.  අන්තිමේ දෙවැනි දර්ශණයටත් මම නතරවුනෙමි. එදා අපි ආවේ සාර්ථක දර්ශණයක් නිසා ලස්මන්ට ලැබුණු සල්ලිවලින් බඩපිරෙන්නට කොත්තු පිඟානක් කෑ පසු මධ්‍යම රාත්‍රියේය.
එකල කොත්තු ලංකාවේ ජනප්‍රිය වෙමින් තිබුනු බව මට මතකය. ඒ පළාතේම අපට කොත්තු තිබුණේ ගෝමාගම "සොම් රිච්" හෝටලයේ පමණි. අපි කොත්තු කා පයින්ම කඩුවෙල පාරේ ඇවිත් ගෙදර ගියෙමු. එදා ලක්ස්මන්ගේ මුහුණ ප්‍රීතියෙන් පිරී තිබුණේය. රෑ බෝ වී තිබුණු නිසා වෑකන්ද පාරෙන් අතුරුගිරිය පාරට වැටී "ඩයස් මුදලාලිගේ" කඩේ ලඟ නැවතුනෙමු. ඩයස් මුදළාලි තනිකඩයෙක් විය. ඔහු නිදාගත්තේ කඩ කාමරයේ ලෑලි දොරට මෙපිටිනි. රෑ බෝ වනතුරු කඩේ ඇරගෙන ඉන්නා ඩයස් මුදලාලි සිගරට්ටුවකට, බීඩියකට පෙට්‍රල් බාගයකට පැය විසිහතරේ ඕනෑම වෙලාවක අර දොරපළුවේ සදා තිබූ කුඩා කවුළුවකින් සුදු දත් ඇති හිනාවක් පෑවේය. 
 එදා අපිද අර දොර ලැල්ලට තට්ටු කලෙමු. තට්ටු කර කවුළුව ඇරෙනවිටම කවුළුව දෙපැත්තේ සිට ගත්තෙමු. දැන අපව පෙනෙන්නේ නැත. ලක්ස්මන් කවුළුවෙන්  නොපෙනෙන ලෙස නෝට්ටුව දිගු කොට " බිස්ටල් එකක්" කීවේය. ඩයස් මුදළාලි "කවුද" කියා අහනවිටම කටහඩ වෙනස් කරගත් ලස්මන් " ඇයි තෝ උප්පැන්න සහතිකයක් ලියන්ඩද.." කියා සත්තමක් දැම්මේය. ඩයස් මුදළාලි අතින් අල්ලාගෙන සිටි සිගරට්ටුව බිම වැටුණේය. කුණුහරුප වැලක් කියාගෙන ගියේය. මට මේ වාගේ වැඩ ටිකක් අමාරුය. හයිලෙවල් පාර අයිනේ හැදුණාට හිතට මොකක්දෝ වාගේය. මම ලස්මන්ගේ කොත්තුව කෑ ගුණේද නොතියා එක පිම්මේ අපේ පාර පැත්තට දිව්වෙමි. ලස්මන්ද ඉන් තත්පර ගනනකට පසු මා පස්සෙන් දුව විත් හති ලෑවේය. ලස්මන් හිතුවේ   ප්ලෑන නියමෙට වැඩකර නිසා මම දුවගෙන එන්නට ඇත කියාය. එහෙත් ලස්මන් හිතූ පරිදි මම අහුලාගත් සිගරට්ටුවක් නැත. අපි දෙන්නා ටික වෙලාවක් යනතුරු කතා නොකර සිටියෙමු. අන්තිමේ ලස්මන් ආපහු යන්නට තීරණය කලේය. මම බෑ බෑ කිය කියා පස්සෙන්ම ගියෙමි. අප ආපසු යනවිටත් අර කඩේ හැලහොල්මනක් නැත. අදුරු ලයිට් එළියෙන් සිගරට්ටුව පෙනෙන්නට තිබේ. අද ආයෙත් ඩයස් මුදළාලි දොර අරින්නේ නැත. අපි දෙන්නා සිගරට්ටුව අහුලාගෙන ගෙවල් බලා ගියෙමු. පහුවෙනිදා කුරුදුවත්තේදී මේ ජයග්‍රාහී සිගරට්ටුව පත්තු විය. ඒ ඒ ගැන අතින් දැමූ කෑලි හත අටක නාට්ටියක්ද සමගය. කොටින්ම කීවොත් අපි දෙන්නා සිගරට් ගන්නේ ඩයස් මුදළලි බයකරය කියා කීවෙමු. ලස්මන් ඒ නාට්‍යයට මාවද එක්කාසු කරගත්තේය. මම දිව් කතාව නොකියන්නට වඟ බලාගත්තේය.

ලස්මන් මට වඩා අවුරුද්දක් බාල නිසා මම සාමාන්‍යපෙල විභාගය කලේ අවුරුද්දකට කළිනි. මට ගණිතය අරහං වන විට ලස්මන්ට ඉන්ග්‍රීසිත් සිංහලත් අරහං විය. ලස්මන් ගණිතයේ දක්ෂයෙකු නිසා පළමුවර මා අසමත් වූ ගණිතය විෂයට සම්මානයක් ගන්නටත් ලස්මන් " සුවර් පේල්" බං කී ඉංග්‍රීසි සින්හල උගන්නනටත් අප දෙන්නා එකඟතා ගිවිසුමකට ආවෙමු. ඒ අනුව 1990 දෙසැම්බරයේ විභාගයට අප දෙන්නා පාඩම් කලේ ලස්මන්ලාගේ ගෙදරය. අපට වෙනමම කාමරයක් තිබුණේය. එහි ජනේලය තිබ්බේ වෙල පැත්තට වෙන්නටය. හැමදාම අප දෙන්නා පාඩම් කර රැ බෝ වුණු පසු පාරට බහින්නෙමු. එතැන පල්ලමකි. ටිරෝන්ගේ ගෙදර තිබ්බේ කන්ද මුදුනේ නිසා එතැනට හද පායන විට සොදුරු නිදහස් වටපිටාවක් මැවෙයි. අපි දෙන්නා තට්ට තනියම ටිරෝන්ලාගේ ගල්බංකුවේ වාඩිවෙන්නෙමු. ඊට පස්සේ ලෝකයක් නැති අනාගත සැලසුම් හදන්නෙමු. ඉන්පස්සේ බඩගින්නක් එන්නේය. බඩගින්න නිවෙන්නේ ටිරෝන්ලාගේ ගස්ලබු අන්නාසි ගැටවලිනි.
අන්තිමේ දවල්ට "නෝට්" කරගන්නා අහල පහල ගස්ගෙඩි රෑ දෙගොඩහරියේ අතුරුදහන් වන්නේය. අතුරුදහන් වී ලස්මන්ලාගේ තාප්ප අත්තිවාරමත් හබරල පදුරත් අතර පරෙස්සමට එයි. මෙහෙම දැකපු වල්ගම හන්දියේ කුරුදුවත්ත පාරේ අපේ ඥාති ගෙදරක ලොකු අන්නාසි ගෙඩි දෙකක් පහුවෙනිදා ලස්මන්ලාගේ තාත්තාගේ පුස් බයිසිකලේ වැඩමකල බව අදටත් දන්නා කෙනෙක් නැත. එහෙම පාඩම් කල අපි දෙන්නා විබාග හොද මට්ටමෙන් සමත් විය. ලස්මන් ඒ ප්‍රතිඵල අනුව උසස්පෙලට වාණිජ විෂයන් තෝරාගන්නා විට මම මට කරන්නට පුළුවන් කලා විෂයයන් තෝරා නොගෙන නොදන්නා "කොමස්" කලෙමි. අපි දෙන්නා නුගේගොඩ පන්ති ගියේද එකටමය. ඒ සීසන් එකෙනි.
ඒ පන්ති යන උදේ වෙලාවක ලංගමයේ කොන්දොස්තර කෙනෙකු අපේ සීසන් එක රැගෙන එක පාරෙන් කපා දැම්මේය. අපි දෙන්නා හවස පන්ති ඇරී ඇවිත් වෙනදා මෙන් ඒ සීසන් එකෙන්ම දෙපාරක් යන්නට බැරි බව දැන දැන  යලි ගොඩගමින් බහින්නට කතාකරගෙන මීගොඩ බසයක නැංගෙමු.  ඊලග ලංගමයට නැගි සැනින් අළුත් කොන්දොස්තර අප දෙන්නාට බැනගෙන බැන්ගෙන ගොස් අපි හොරු කියා බසයෙන් බහින්නට අනකලත් අපි වාද කරගෙනම ගොඩගම හන්දියෙන් බැසගත්තෙමු. අපි කීවාට වාද කලේ ලස්මන්ය. කෙසේ හෝ බසයෙන් බැස  ඉදිරියට ඇදෙන බසයේ කොන්දොස්තරට ඉතා ලස්සන ලෙස කුණුහරුප මාලාවක් දියත්කොට ඇඟිලි වලින් රවුම් කොට ප්‍රායෝගිකවද පෙන්වුවෙමු. ඒකත් කලේ ලස්මන්ය. බස් රථය මහ හඬින් බ්‍රේක් තදකර නතර විය. ඉන්බැසගත් හතරපස්දෙනෙකු එක පිම්මේ ඇවිත් ලස්මන්ගේ කන හරහා පහරක් ගැසීය. ලස්මන් හතරගාතෙන් බිම වැටිණ. මම දේශපාලනය පාවිච්චි කලෙමි. "විසිපහක් විතර එකෙකුට ගහන්ඩ ලැජ්ජ නැත්ද ඕයි..." කියා මහ සද්දෙන් ඇසීමී. කඩපිල්වල සෙනග මතුවිය. ලස්මන්ගේ සුදුමූණ පුරා රතුපාටෙන් ඇගිලි පාරවල් තිබේ. ඒ එක්කම ලස්මන් මුනින් අතට වැටුණේය. කොන්දොස්තර බය විය. ගැහූ එකාට පළු යන්නට බැන්නේය. ඒ ඔහුගේ යාළු මගියෙකු වන්නට ඕනෑය. ලස්මන්ගේ මුහුණට වතුර ඉස්සමුත් ඔහු කෙලින් වන පාටක් නැත. මම කතාකොට යන්තම් කෙලින් කරගත් පසු ඉස්පිරිතාලේ යන්නට ඕනෑ කියන විටම කොන්දොස්තර මගේ අත හනි හනික මොනාවදෝ තබා "පුතා මෙයාව එක්කගෙන ඉස්පිරිතාලේ යන්ඩ" කීය. ලස්මන් මගේ අත අල්ලගෙන නැගිට යං බං යන්ඩ කීය. අපි දෙන්නා නතරවුණේ "සොම් රිච්" හෝටලයේය.
කෙසේ හෝ මම ඉස්කෝලේ නොගිහින් පෞද්ගලික පන්ති පමණක් යනවිට ලස්මන් තනියම ඉස්කෝලෙ ගොස් පන්ති වලදී මට එකතු විය. අපි දෙන්නා ආර්ථික විද්‍යාවට බන්දුල ගුණවර්ධන සර් ලගටද දේශපාලන විද්‍යාවට ටෙරන්ස් පුරසිංහ සර් ලගටද  ගිණුම්කරණයට නන්දලාල් සර් සහ තව විෂයකට තව කා ලගටද ගියෙමු. බන්දුල සර්ගේ පන්ති වලට විෂයයන් හතරටම රුපියල් සියයකි. නන්දලාල් සර්ද ඒ හා සමාන ගනනක් අය කලේය. ඒත් මගේ හිත ගත්තේ ටෙරන්ස් පුරසින්හ සර්ගේ දේශපාලන විද්‍යා පන්තියයි. බන්දුල සර්ගේ පන්හය සීයක් ඉන්නා පන්තියට වඩා දේශපාලන විවාද ඇතිවුණු ටෙරන්ස් සර්ගේ පන්තිය මට අල්ලලා ගියෙන් ප්‍රතිඵල එනවිට මට දේශපාලන විද්‍යාවට සහ වාණිජය විෂයයන් වලට සමාර්ථය බැගින්ද අනෙක්වාට "හතේ කණුවේ" පන්ති ගිය නිසාදෝ ලයිට් කණුද, ලස්මන්ට ගිණුම්කරණයට සහ වාණිජ විෂයයට සමාර්ථ හා දේශපාලනයට ලයිට් කනුවක්ද ලැබි තිබුණේය.

අපි දෙන්නා අපේ දෛවය බාරගතිමු. දැන් ඉගෙනීමෙන් පලක් නැත. අපි දෙන්නා රට යන්නට තීරනය කලෙමු. එහි පියවරක් ලෙස සිළුමිණ පත්තරයේ තිබූ දැන්වීමකට ලිපියක් යවා අයදුම් පතක් ගෙන්වා ගත්තෙමු. ඊට අනුව අප දෙදෙනා අම්මලාගෙන් ඉල්ලාගත් රුපියල් 300ක් හෝ දෙසියයක් සමග කොළඹ කාගිල්ස් ගොඩනැගිල්ලට හෝ ඉන් මෙහා පරන ගොඩනැගිල්ලක පැවත්වූ "ලියාපදිංචි කිරීමේ " සම්මන්ත්‍රනයට සහබාගී වුනෙමු. පෝළිම හැතැක්ම බාගයක් පමණ විය. මට මතක හැටියට මේ ආයතනය කලේ විදේශ රැකියා වලට "රටපැටවීමේ" සේවාවකි.  අපි වතුර උගුරක්වත් නැතිව පෝළිමේ හිටගෙන ඉද වායුසමනය කල ශාලාවේ අසුගත් පසු මදක් සැනසුනෙමු. එහි මුළින්ම කතාකලේ වැදගත් පෙනුමැති මහත්මයෙකි. ඔහුගේ භාෂා විලාසය අනුව සිංහල බැරි වාගේ ගතියක් තිබීම ආකර්ශණීය විය. ඔහු කතා කොට ඉවර වූ පසු අප වාගේ මෙහි පැමිණ ජීවීත සාර්ථක කරගත් අය කීපදෙනෙකුගේ  ආයතනය පිළිබද රෙකමදාරුවක් වීඩියෝ පටයක් හරහා තිරයක් මත පෙන්වනු ලැබීය. ලස්මන් "යං බං මුං අලි හොරු ටිකක්" ගා කෙදිරීය. වෙනදාට ලස්මන් සද්දෙන් කතාකරන්නේ වුව ඇතුල්වන දොරටුවේ අතපය වල මස්ගොබ දා තිබු දෙතුන්දෙනෙකුගේ පෙනුම නිසා වන්නට ඔහුත් මගේ කනට කර මැතිරුවත් අපි දෙන්නා නැගිටින්නට බයවුනෙමු. අවසානයේ හැමටම පිරවීමට අයදුම් පතක් ලැබුණු අතර ඒවා සමග අර රුපියල් තුන්සීය දී රිසිට්පතක් ලබාගත්තෙමු. මේ සිද්ධිය මට මතක ලස්මන අර අයදුම් පත සමග මුකුත් නොදී "සර්..සල්ලි ගෙනාවේ නෑ .."කියපු නිසාය. අර මහත්මයා කරුණාවන්ත කෙනෙකි. ඔහු ලස්මන්ගේ අත අල්ලාගෙන 'පුතේ අපරාදේ ලබන මාසේ අසූවක ටීම් එකක් ජැනිටර්ස්ලා යනවා ඩුබායි...ඔයගොල්ලන්ට මිස්වෙනවානේ " කීය. අපි මූණට මූණ බලාගත්තෙමු. ලස්මන් "සර් ටියුෂන් ෆීස් ගෙනාපු සල්ලි කියා දෙසීයක් දික් කලේය. අර මහත්තයා ක්ෂණිකවම කෙනෙක් දෙසට හැරී  " මේ ළමයගෙන් දෙසීයක් අරන් රෙජිස්ටර් කරන්න කමක් නෑ මම කම්පනි එකට මගේ අතින් දෙන්නන් " කීය. මට ඔහු ගැන ආඩම්බර හැගීමක් ඇතිවිය.
කොයිතරම් වැදගත් මහත්තුරු කොළඹ ඉන්නවාද...!!
ඒ එන ගමනේ අපි දෙන්නා "මොකක්ද බං ජැනිටර් කියන්නේ " කියා දන්නා අදුරන හැමෝගෙන්ම ඇහුවත් අපට උත්තර  ලැබුණේ නැත. ඒ වාගේම අර මහත්තයාගෙන් උත්තරයක් ආවේද නැත.

පසුව ලස්මන් ගුවන් හමුදා පොලීසියට බැදුනේය. බැදී තාත්තා ගිය අඩිපාරේම ගියේය. ගෙදර එන හැමදාම අරන් ආ සල්ලි ඉවරවෙනතුරු බීවේය. නයටද ගෙන බීවේය. (මමද ඒ කල්ලියේ යාවජීව සමාජිකයෙකු විමී.) එකල මමද යාල හෝටලයේ වැඩ නිසා අපි දෙන්නා කතිකා කරගෙන එකවර නිවාඩු ආවෙමු. අරං ආ සල්ලි ඉවරයක් වෙන තුරු කල්ලි ගැහී තැන් තැන්වල බීවෙමු. හෝමාගම හිල්ටොප් හෝටලයේ බාර් එකේ නිත්‍ය සාමාජිකයන් වීමු.
පසුව ලස්මන් මෝටර් බයිසිකලයක් ගත්තේය. මටද යාල හෝටලයේ තැපැල් නයින්ටිය පැද පුරුදු නිසා අපි දෙන්නා බොන්නට යන ගමනේ ලස්මන්ද එන ගමනේ මමද බයිසිකලය පැදගෙන ආවෙමු. ඒ එන එක දවසක කළුවරේ වෑකන්ද හන්දිය පසුකරද්දි කවුද අපට පාර අයිනේ සිට චට පට ගා ගහගෙන ගහගෙන ගියෝය. මම බය වුනත් ලස්මන් එයාෆෝස් කොල්ලෙකි. අපි නවත්වා බැලුවෙමු. පෙනෙන්නට කවුරුත් නැත. එය පල්ලමක් නිසා ගහපු එකා දුවන්නට ඇත. අපි දෙන්නා ආයේත් ගමනට වැටුණෙමු. විනාඩියක් ගියේ නැත ආයේත් කවුරුදෝ ගහක අත්තක් කඩාගෙන අපි දෙන්නාට තඩිබායි. බමන මත වැඩි වී මගේ උරහිසේ නිදාඋන් ලස්මන්ට හොදටම කේන්ති ආවේය. 'නවත්තපං .." කීය. නැවත්වූ සැනින් බයිසිකලයෙන් බැස වැනි වැනී තිත්ත කුණුහරුපයෙන් බැන්නේය. ඒත් කවුරුත් නැත. අපි දෙන්නා ගෙදර ආවෙමු. පහුවෙනිදා නැගිට බලනවිට වෙරිමරගාතේ වැටවල් කඩාගෙන අපි දෙන්නා බේරී ඇත්තේ නූලෙනි. මගේ එක පැත්තක  අතේ සහ කකුලේ  ගස් වැල වලට සීරී තුවාල වැලකි.
එදා සිට බොහෝ කාලාක් යනතුරු "දෙක " දා ගත් පමණින් මේ කතාව අපි දෙන්නාගේ ජාතක කතාව මෙන් එළියට එයි. අපි දෙන්නා අපි දෙන්නාට හිනාවුනෙමු.
එක පැත්තකින් අපි වෙන කාටවත් හිනා නොවී එහෙම කල එක හොදයි කියා හිතේ.

ලස්මන් පසුකාලයක විවාහ විය. එක වරෙක මම නිවාඩුවට ඇවිත් ආපහු යද්දී ඔහු ඇයත් රැගෙන මා සේවය කල යාල අමදූව හෝටලයට ආවේය. අපේ කළමනාකාරතුමා මගේ ඥාතියාය. ඔහු මටත් වඩා අර ලස්මන්ට සැලකුවේය.  කාමරයක් දුන්නේය. කෑම දුන්නේය. ලස්මන් සහ "වෙන්ඩ බිරිද " අපේ හෝටලයේ සුමානයකට වඩා රැදී සිට කදුළු පෙරමින් යන්නට ගියේය.
(මමත් ලස්මනුත් ඒ ගෑණු ළමයාත් යාල ආ ගමන වෙනමම ලියන්නට ඕනෑය. ඒ කතාව ටිකක් දීර්ඝය. අනෙක ඒ කතාවේ මාර්කෝ නම් ඉතාලියානු ජාතික චරිතයක්ද තිබේ.)
පසුව ලස්මන් ඈ සමග විවාහ විය. ඔහු වැනිම පෙනුම ඇති දරුවන් තිදෙනෙකුගේද තාත්තා කෙනෙකු විය. එහෙත් ලස්මන් අර ඔහුගේ තාත්තාගෙන් ගත් දයාදය නතර කලේ නැත. ඒ නිසාම "බඩු මදි බං යන් ..." කියා පන නංවාගත් මෝටර් බයිසිකලයෙන්ම පන නැති කරගත්තේය.

 ඔහු මැරුණු හැටි මෙහි ලියා පලක් නැත. එහෙත් මා ඔහු සම්බන්ධ අමුතු අත්දැකීමකට මුහුණ දුන්නෙමි. ඒ ඔහු මියගිය මොහොතේම වන්නට ඕනෑය.
 මමත් මගේ අනෙක් මිත්‍රයා සාමාත් අපි සිගරට් බිව් වලේ කඩේ ලෑලි බංකුවේ කතාකර කර සිටියෙමු. එකල සාමා හමුදා සේවයට බැදී උතුරේ ඈත කඳවුරක සේවය කරමින් සිට ඉදහිට ගෙදර ආ හැම විටම මා හමුවීම පුරුද්දක් කරගෙන සිටියේය. අපි දෙන්න වලේ කඩේ පල්ලමේ ඉද පාර පැත්තට නගින විට ඈතින් ලස්මන් එනු පෙනින. අපි දෙන්න පාරට පැන " ආං ලබ්බා ඇවිත් .."කියා අපට නොකියාම යන්නට වීම ගැන දෙකක් කතාකරන්නට ඉදිරියටම ගියෙමු. අපත් ලබ්බාත් අතරේ මීටර සීයක් පමණ තිබියදී රතුපාට ත්‍රීවීලරයක නැගුණු ලස්මන්ගේ අම්මා " අනේ පුතේ ලොකු පුතාට කරදරයක් ..ඉක්මනට එන්නකෝ "කියාගෙන විදුලි වේගයෙන් අප පසුකරගෙන ගියාය. ලස්මන් ඊට මීටර් සියයක් පිටුපස්සේ නම් කරදරයක් වුනේ කොහොමද..?
අපි දෙන්න මූණට මූණ බලාගෙන පාරට එබුණද ලස්මන් පෙනෙන්නට නැත. සාමා හයියෙන් හයියෙන් අඩි තබමින් ලස්මන් හැරෙන්නට ඇති පාරට හැරුණත් කවුරුවත් පෙනෙන්නට නැත.
අපි කුතුහලයත් සමග ලස්මන්ලාගේ ගෙවල් පැත්තට ගියෙමු. එතැන මහ සෙනගක් එක් රැස් වී කාලගෝට්ටියකි. මහ දවාලේ බීමතින් තවත් කෙනෙකු සමග මෝටර්බයිසිකලයෙන් වංගුවක් අසලදී ලොරියක හැපී අසාධ්‍යව සිටි ලබ්බා මෙලොවින් සමුගෙන ඇත්තේ මීට විනාඩි දහයකට පමණ පෙරය. අනතුර නිසා ලස්මන්ලාගේ තාත්තා රෝහලට ගොස් ඇති අතර ගෙදරට පණිවිඩය එවා ඇත්තේ "ලස්මන්ට කරදරයක් ඉක්මණට එන්නය ' කියාය.
මම බිම ඉදගත්තෙමි. සාමා කිසි වචනයක් කතා නොකලේය.
අපි දුක්වුණේ මේ අමුතු සිදුවීම නිසා නොව අපි දෙන්න පැය දෙක තුනක් වලේ කඩේ ඉදිද්දීත් ලස්මන් අනතුරට පත්වූ ආරංචිය නොලැබීමය. ඊටත් වඩා නිවාඩු ආ හැමදාම මට කතාකර "හිල්ටොප් වනදනාවේ " යන ලබ්බා මෙවර නොදන්න කවුරුදෝ පිරිසක් සමග බොන්නට ගොස් තිබීමය.
ලබ්බා නිවාඩු ආ හැමවිටම මා කොළඹ හිටියොත් එක්කාගෙන යන පුරුද්දක් තිබුණේ ඌ කියන්නා වාගේ "තෝ කුඩුවෙන්න ගැහැවුත් ගෙදර එක්කගෙන යන නිසා" බව කියන්නට ලබ්බා නැත. ලබ්බා තනියම ගොසිනි.
අපි දෙන්නා අතරේ නිරන්තර ගැටුම් තිබ්බේය. අප දෙදෙනා එකේනෙකාට වෙනස්ම චරිතද විය. ලබ්බාට කිසිවෙකු "අල්ලලා " ගියේ නැත. මම කිසිවෙකුත් "අල්ලා" නොගත් කෙනෙකු විය. ලබ්බාට දේශපාලනය ගැන මුහුකුරා ගිය දැනුමක් විය. මට දේශපාලනය ගැනත් දේශපාලකයන් ගැනත් "දැනිමක්" තිබිණ. ලබ්බාට කෙලින් කතාකරන පුරුද්දක් තිබුණාට මම මඟහැර යන ජාතියේ -අතහරින ජාතියේ කෙනෙකු විය. ලස්මන් සල්ලි හම්බකරන්නට අතට අහුවෙන ඕනෑම දෙයකට "හා" කීවේය. මම පස්මහ බැලුම් බලා මට අල්ලන්නේ නැතිනම් "බෑ" කීමී. (ඒ නිසාම කොළඹ කැසිනෝවක රස්සාවකට මම බෑ කියද්දී ලස්මන් හා කියා ගිහින් එහිදී යම් සිදුවීමක් මත දතක් කැඩෙන්නට ගුටි කා ආවේය.) මට ගණිතය බැරිවෙන විට ලබ්බා  "ගනං" දැනගෙන හිටියේය. ඒ නිසාම බොහෝදෙනෙක් තරහා කරගත්තේය. එහෙත් අපි දෙන්නා හොද මිත්‍රයන් වීමු. අපි අපේ රහස් දැනගෙන සිටියෙමු. ඒ රහස් එක්කම ලස්මන් සද්දයක් නැතිවම යන්නට ගියේය.
ජිවීතය එහෙම විය යුතු ද.. නැති ද කියා මා වැඩිපුර හිතන්නට යන්නේ නැත. එහෙත් එකක් මට විස්වාසය. ලස්මන් නිසා මා සමාජයේ බොහෝ දේ ඉගෙනගත් බවය. ඔහු ගැටුම් ඇති තැන්වලට කැමත්තෙන් ගියේය. ඒවායෙ කොටස්කාරයෙකු වුනේය. මටද ඒ තැන්වලදී ජීවීතය මේ වැනි යැයි නොකියා කීවේය. ලෙහෙසියෙන් අතහරින්නෙකු නොවීය. යම් කාරනයක් කුමණ හෝ ආකාරයකින් ඉටුකරවාගැනීමේ ශක්තියක් ඔහු තුල විය.  ඔහු දුරතියාම මිනිසුන් අදුරගත්තේය. එහෙත් ඒ දැනුම කියාදෙන්නට පුළුවන් ජාතියේ එකක් නොව උපතින් එන එකක් යයි මම සිතාගත්තෙමි. මන්ද මා එලෙස තෝරා බේරාගන්නට අසමත් වීම නිසාවෙනි. අප දෙදෙනා අතරේ අදටත් මතක් වෙන සිදුවීම්, සංවාද. විවාද මෙන්ම ලේ ගලන තුරු ගුටිකෙලගත් අවස්ථා ඕනෑ තරම් තිබේ. සමහර කාරණා වලදී බීමතින් නොව අප දෙන්නා සිහියෙන්ද එකිනෙකා වැලඳගෙන කදුළු වගුරාගෙන තිබේ.
ඊට අමතරව වැල්ලවත්තේ මුහුදුතීරයේ අරක්කු බොන්නට ගියෙත් අපි දෙන්නාය. බොරු කොටුකාඩ් එකක් හරහා සතියේ සිගරට් සල්ලි එකතු කලේත් අපි දෙන්නාය. බාලදක්ෂ කරපටි දාගෙන හොර "ජොබ්වීක්" ගියේත් අපි දෙන්නාය. එහෙත් කිසිදාක මගෙන් වංචානොකල මා පාවානොදුන් මා වෙනුවෙන් ඕනෑම තැනක පෙනී  සිටි සුළු පිරිසක් අතරේ ලබ්බා වැදගත් මිතුරෙක් විය.

මට ලස්මන් හොද මිත්‍රයෙකු වන්නේ ඒ නිසාවෙනි. ලබ්බා මගේ යාළුවෙක් වෙන්නේ ඒ නිසාවෙනි.

Tuesday, November 21, 2017

බුරියා මගේ යාළුවෙකි.

ද උදේතැඹිළි ගෙඩියක් කපන්නට ගොස් නූලෙන් ඇඟිල්ලක් බේරුණේය. බේරුනු ඇඟිල්ල එක්කම මතකයට ආවේ "කොට බුරියා" ය. කොට බුරියා හැදුණු නමකි. බුරියාගේ ඇත්ත නම නන්දනය. ඉතුරු කෑලි මම දන්නේ නැත.
ඒත් බුරි නන්දන චිත්‍රකතාවක ආ චිත්‍රයක්ම බඳු විය. බුරියාගේ දත් සියල්ල ඉස්සරහටම එන්නට පටන් ගැනීම කවුරුන්වත් නවත්වන්නට උත්සාහ කර තිබුනේ නැත. ඒ නිසා බුරියාට කට වහගන්නට බැරි විදියට දත් ටික හරහට හිටියේය. බුරියාට "බුරියා" කියන්නට මට මුළින් පොඩි පහේ චකිතයක් තිබාට  නන්දනේ...කියා කෑගැහුවත් ඇහෙන්නේ නැති තරමට නන්දන ඒ නමට රෙජිස්තර වී තිබුනේය. ඒ නිසා බුරියාට කේන්ති ආවේ නන්දනයෝ කියා කෑගැහුවොත් විතරය.
නන්දන බුරියා වී... බුරියා කොට බුරියා වුනේ කඩාගත් කුරුම්බාවක් මට කපාදෙන්නට ඇති හදිසිය නිසා සුලඟිල්ල එහෙම් පිටින්ම වෙන්කරගත් නිසාය.

බුරියාගේ ගෙවල් තිබුනේ අපේ "වත්තේ" සිට කඩුවෙල පැත්තට වන්නටය. (වත්ත කීවේ ඒ වත්ත කුඩා කොටස් වලට කැඩුණු අක්කර විසිපහක තිහක ප්‍රදේශයක් නිසාය.) බුරියාට ලස්සන නංගී කෙනෙකු හිටියා මට මතකය. ඒ නන්ගීගේද දත් ඉස්සරහට ඇවිත් තිබුණාට ඇයට ඒ පෙනුම ලස්සන විය. මා ඒ ගෙවල් පැත්තේ ගොස් තිබුණේ දෙතුන්වතාවකි. ඒ අම්මා තාත්තාද අහිංසක මිනිසුන් විය.

පොල් අතු වහල යට ඉදුණු කැඩුණු හාලේ බත් සමග කොස් තම්බා කට්ට කරවල හොද්දක් සමග බෙලෙක් පිඟානකින් වඩින අර "කොත් රාජයා" නූලක් මෙන් කෙට්ටු මගේ බඩට බහින්නට යන්නේ තත්පර ගනනකි. ඒත් මම කොස් වලට ඒ තරම් ආසා නැති නිසා බුරියාගේ පිඟානට බලෙන් දමමි. බුරියා හිනාවෙවි කන හැටි මේ දැන් වුව මට මතක් කරගන්නට හැකිය. එහෙත් ඒ අහිංසක මිනිස්සුන්ගේ ගෙවල් පැත්තේ යාම කරන්නට මට වැඩි කාලයක් හමුවුනේ නැත. හේතුව බුරියා ජීවත්වූ පළාත කෙමෙන් කෙමෙන් "ගමේ අයියලා" ගේ ග්‍රහණයට හසුවීම නිසාවෙනි. ඒ ගෙවල් තිබූ පැත්තේ අයියලා ඉදහිට ගහගත්තේය. ගහගෙන අතපය කෑලි වලට වෙන්කරගෙන ඉස්පිරිතාල පස්සේ දිව්වෝය. මට වත්තේ වැඩිහිටියන්ගේ කීම අහන්නට සිදුවිය.

අනෙක බුරියාද වත්තේම කරක් ගහන්නට වීම නිසා ඒ පැත්තේ යාම අවශ්‍යම නොවීය. බුරියා උදේ පාන්දරම වත්තට ආවේය. අපේ ගෙවල් පිටුපස්සේ පොල්වත්තේ පොල්කැඩුවේය. ඉදහිට අම්මාද ඒ පොල් ලාබෙට ගත්තා මට මතකය. කුරුම්බා ගෙඩි දෙකක් අර පොල් දත් වලින්  නැට්ටෙන් එල්ලාගෙන, තව දෙකක් ඇඟිලි තුඩු අස්සේ අල්ලාගෙන බුරියා ගහෙන් සුරුස් ගා බහින්නේය. එය බැහිල්ලක් නොව ලෙස්සන ගහෙන් මෙන් ලෙස්සීමකි. ඒ ගෙඩි වලින් එකක් මටය. අනෙක වටපිටාවේ තව කොල්ලන් ඇත්නම් උන්ටය. බුරියා අපේ අම්මාගෙන් කැත්ත ඉල්ලාගෙන අර කුරුම්බාව ලස්සනට කපන්නේය. කැපූ කුරුම්බාවේ සිදුර හදන්නට ගහන පහර මා දෙසට එල්ල කරන්නේය. ඒ පහරෙන් චිරිස් ගා විසික් වෙන වතුර සීරාව මා නහවන්නේය. අර දත් ටික තවත් එලියට එන්නේය.

අප හෝමාගම පදිංචියට එනවිට බුරියා ඉස්කෝල ගමන නවතා තිබුණේය. ඒ නිසාම දවස පුරාම වත්තේ කරක් ගැසීමට ඔහුට හැකිවිය. වත්තේ අය බුරියාගෙන් වැඩ ගත්තේය. පොල් ගස් නැග්ගුවේය, තැඹිළි බාවාගත්තේය. වතු සුද්ද කරගත්තේය. බුරියාට ඊට යම් ගතමනාවක්ද ලැබුණේය. ඒ ගතමනාවත් ගෙන අප ඉස්කොලේ ඇරී එන හන්දියට වී බලං හිටියේය. එන ගමන් අපි හැමෝටම අයිස්පැකට් අරන් දුන්නේය. සමහර දාට කෙසෙල්කැන් කැපූ තැන්වලින් ලැබුණු ඉදුණු ආනමාලු ඇවරි රැගෙන බුරියා අර තුන්මන්හන්දියේ අප එනතුරු වේළුනේය. වේලි වේලි ඉද අප දුටු හැටියේම අර පොල්දත් ටික එළියට දැම්මේය. අන්තිමේ අවසාන පාරේ අවසාන ගෙදර වූ අපේ ගෙදර තෙක් ආවේය.

(දැන් නම් අපේ ගේ අවසාන ගෙය නොවේ. අපේ ඉඩම අයිනෙන් පාරට අඩි හතරක් දෙන්නට තාත්තා එකඟ වූ නිසා මා නඟින්නට පුරුදු වූ පතාක පොල්ගස කපා ඒ හරහා පාරක් වැටුනෙන් දැන් තවත් ගෙවල් හත අටක් හැදී තිබේ.)

අප දෙන්නා බත් කා වැටක් නොතිබූ අල්ලපු වත්තේ පොල් කෑල්ලට පනින්නෙමු. ඒ අනෙක් එවුන් බත් කා එනතුරුය. උන් එනතෙක් දවසේ විස්තර සියල්ල බුරියාගෙන් දැනගන්නට හැක. බුරියා මේ නිසාම මගේ මිත්‍රයා විය. ඊට හේතුව මහපාරෙන් අපේ පාරට වැටෙන තැනම ගෙදරලස්සන ගෑණු ලමයාය. ඒ ලමයා එක්ක යාළු වීමේ අවශ්‍යතාවය තිබ්බේ මගේ මැරුණු ගුවන් හමුදාවේ යාළුවාටය. ඒ ලමයා ගැන සියළු තොරතුරු ආගිය තැන් සෙවීම බාරව තිබුනේ මට නිසා බුරියා අත්‍යාවශ්‍ය ඔත්තුකාරයෙකු විය. (මගේ යාළුවා පසුව කනටත් උඩින් බීගෙන මෝටර්බයිසිකලයෙන්  තව බෝතලයක් හොයන්නට ගොස් සදහටම යන්නට ගියේය.)
මා සමග අර ගැණු ලමයා ඉතා හොද නිසා මේ කී යාළුවාගේ ලියුම් දෙන්නට ගියේ මමය. ඒත් සෑහෙන කාලයක් ගතවීත් මේ ගෑණු ළමයා මගේ යාලුවාට කිසි වචනයක් දුන්නේ නැත. අන්තිමේ මමත් බුරියාත් එකඟතාවකට ආවෙමු. ඒ නම් "කෙල්ල හමුවී දෙකෙන් එකක් කතා කර " මේ ගැටළුව විසදාගන්නට ඕනෑ බවයි. අපේ යාලුවාගේ කන්දොස්කිරියාවෙනුත් මට බේරෙන්නට බැරි නිසා මේ තීරණය ගෙන අර ගෑණු ලමයා හමුවෙන්නට ගියෙමු. ඒ ළමයා බස් නැවතුමේ අමතර පන්ති යන්නට උන්නේය. බුරියා ඈතින් නවත්වා මම ඈ ලගට ගියෙමි. (එදා මෙහෙම කලාදැයි මට අදත් හිතාගන්නට බැරිය. ) ලඟට ගොස් " මම හැමදාම ලස්මන්ගෙන් ගෙන් ලියුම් ගෙනත්දෙනවා ඇයි එවාට එක උත්තරයක් ලියන්න බැරි...!" කියා ඇහුවෙමි.

උත්තරය නිසා මා පස්සට විසික් විය. "ඇයි..මොකෝ එයාට ලියුං දෙන්න කියන්නේ ඔයා ලිව්වනන් මම උත්තර ලියන්නේ නැද්ද...?" මම පොල් ගහකට නැග කුරුම්බා කැඩුවාට, ඇල හරස් කොට මාළු ඇල්ලුවාට, දවස පුරාම බුරියා සමග රස්තියාදු ගැහැවාට මෙහෙම වුවමනාවක් තිබ්බේ නැත. මම කිසිත් කියාගන්නට බැරිව පොල්ලෙන් ගසා අතහැරියා සේ හැරී එනවිට " හෙට එනවනන් ඔය බුරියාව අරන් එන්න එපා..!" කීය.
මම බුරියාට අන්තිම දෙබස නොකියා සියල්ලම කීමී. බුරියාගේද ඇස් ලොකු වී අපි විනාඩි පහලොවක් විස්සක් කතා නොකර සිටියෙමු. අන්තිමේ බුරියා වෙනදා මෙන්ම ප්‍රතිකර්මය යෝජනා කලේය. " උඹටත් එපා..ඌටත් එපා...අපි අපිට බැනලා එලවාගත්තා කියමු"  කීය. මම කුමක්දෝ නොදන්නා, පශ්චත්තාපයකින්ද, දුක්බරිත මුහුණකින්ද, අදහාගත නොහැකි කුතුහලයකින්ද බුරියා දෙස බලා සිටියෙමි. බුරියා " මොකෝ බං..වරෙන් පොඩි වැඩක් කරන්න" කියා අපේ වත්තට ඉස්සරහා වත්තේ මුදළිහාමි නැන්දාට අයිතිව තිබූ කුරුදු වගාව මැද්දටම ගියෙමු.

ඒ වත්තේ අපිම සුද්දකර ගල්ගෙඩි තබා හදා ගත් තැන් තිබේ. එහි ඉන්නා විට අවට පරිසරයෙන් අපව වැහෙන්නේය. ඝන කොලපාට කුරුදු යාය අතහැර දැමූ එකකි.  අපේ තැනට විත් ගලක් උඩ ඉදගත් බුරියා සාක්කුවෙන් සිගරට්ටුවක් ගත්තේය. මේක "ගහමු" කීය. මම එතෙක් මොන පජාත වැඩ කර තිබ්බත් සිගරට් බී තිබ්බේ නැත. මේ සිගරට්ටුව පපුව කූල් වන මැටර්හෝන් එකක් බව බුරියා කීය. මීට පෙර බුරියා සිගරට් බොන බව අප දැන සිටියද අපත් සමග සිටින විට බුරියා සිගරට් බීවේ නැත.
පත්තුකරගත් සිගරට්ටුව 'අදින" හැටි බුරියා කියාදුන්නද පළමු වතාවේ එය මගේ පෙනහළු අස්සේ ගොස් කැස්සක් ඇතිවී ජංජාලයක් වුවත්, බුරියා අනෙක් වර සියල්ල පැහැදිළිව කියාදුන්නේය. සිගරට් දුම කට ඇතුළෙන් ගොස් පෙනහළු වලට යද්දි දැනෙන අමුතු සීතල ගැන මෙහෙම ලියන්නට බැරිය. එහෙම දෙතුන්වතාවක් " ඇද්ද" පසු මගේ කකුල් හිරිවැටෙන්නට පටන් ගත්තේය. ඔලුව සෙමෙන් සෙමෙන් පැද්දෙන්නට පටන් ගත්තේය. මගේ සියළු දුක්ඛ දෝමනස්ස මට ඒ මොහොතේ නැතිවී ගියේය. පැය කාලක් විතර ඒ සතුට විද අප කුරුදු කැලෑවෙන් එළියට ආවෙමු. එන ගමනේද මගේ කකුල් නැතිවා වාගේ හැගීමක් එයි. අන්තිමේ කැලෑවෙන් එන්නට කළින් ලා කුරුදු දළු දෙක තුනක් කටේ දමා හප හපා ආවෙමු.

මේ මගේ පළමු සිගරට් අත්දැකීමයි. පසුව එය දවස් තුනකට වතාවක් වී, දවස් තුන දිනපතා වී, ඊට ගුවන් හමුදාවේ මැරුණු යාලුවාද එකතු වී අපේම  කල්ලියක් බවට පත්විය. කුරුදු කැලෑවට අද්දර හමුදා කඳවුරේ මායිමේ කුඹුක් ගහ යට ලිදෙන් නාගන්නා අපි ගැන කිසිවෙක් දැනගත්තේ නැතිවුව පසුව අපේ ගජමිතුරෙකු වූ "ගමේ බඩු පෙරෙන තැනක" ණය පොතට - ණයට බිව් "අක්කු මල්ලීද " එකතු විය. ඔහු එකලද රැකියාවක් කල නිසා සිගරට් ගන්නට ලොකු වෙහෙසක් දරන්නට නොවීය. ඔහු වැඩ ඇරී කරටිය කැඩෙන්නට තිබහා නිවාගෙන සමණලයෙකු මෙන් වැනි වැනී එනවිට අපට සාක්කුවේ ලාගෙන එන සිගරට් දික් කරන්නේය. එහෙත් ඒ හැම වෙලාවකම " මුදලිහාමිගේ කුරුදු වත්තෙන් දුමක් එනකොට තොපි හිතුවේ මම දන්නෑ කියළද...? ඕන එකක් තොපි අපේ මල්ලිව ගාවාගන්නවා නෙමෙයි අරිද..!" කීමට පුරුදු වී සිටියේය.
අපි ඔලු තදින් වනා "හරි හරි " කියා අක්කුගේ මල්ලිට හොර පාරෙන් කුරුදුවත්තට එන්නට කියන්නෙමු.

අන්තිමේ මේ සිගරට් බීම කඩින් කඩ නැවතී හරියටම නතරවුනේ මීට අවුරුදු එකහමාරකට විතර උඩදීය. අද ඉදහිට සතුටක් දැනුනාම එකක් බීවාට බොන්නේම නැත කියා දැනට සිතාගෙන සිටිමි. (කාලයක් සිගරට් බණ්ඩලයක් තියාගෙන එකපිට එක බී එක ගැන මට සන්තෝසයක් හිතෙයි. මන්ද එය ජීවීතයට අත්දැකීමක් එකතුකල නිසාවෙනි. ඒ නිසා මිනිසුන් ගැහැණුන් ගැන තේරුම් ගන්නට පුළුවන් වීම නිසාවෙනි.)

කාලයත් සමග බුරියා අපෙන් ඈත් විය. ඒත් අර පුරුද්ද අප දිගින් දිගටම පවත්වාගෙන ගියෙමු. බුරියා 123 අතුරුගිරිය නුගේගොඩ බස් එකක වැඩ කලේය. මා දකින හැම විටම කොයි ලෝකෙක වුව බස් එක නවත්වා මා නග්ගාගන්නේය. " මම යන්නේ බොරැල්ලට බං.."  කීවද බුරියා සතපහකට ගනන් ගන්නේ නැත. අප දෙන්නා අර පාන්බාගේ බස් එකේ දොරේ එල්ලී කතාවකට වැටී යන්නෙමු. බහිනවිට මගේ සාක්කුවට සල්ලිත් වැටිලාය. සිගරට්ටුවකුත් වැටිලාය. මම මගේ ගමන අතහැර යළි එන ගමනේ බුරියා දෙස බලන්නෙමි. බුරියා "මාරගම .මාරගම මාරම.." කියා කොට්ටාව හන්දිය දෙවනත් වෙන්නට කෑ ගැසන්නේය. ඒ කොට කළු බුරියා මට දැනුත් මැවී පෙනෙයි.

බුරියාගේ දත්වලට වඩා පපුවේ මනුස්සකම හැමදාම ඉස්සරහට ආවේය කියා මම හිතමි.



බුරියා මගේ යාලුවෙක් යැයි කියන්නට මම මැලි නොවෙමි.

මේ කාලසීමාවත් අදත් අතර මා අමතක කොට ඇති, අතැර දමා ඇති, මතකයෙන් අතහැර ඇති මිනිසුන් ගැගැණුන් ගණන අසීමිතය. එලෙස කියන්නට සදාචාරාත්මක අයිතියක් ඇත්දැයි මා නොදනිමි. ඒත් ඇත්ත නම් එයමය. ඒ ඇත්ත කියන්නට මම බය නොවෙමි.

 ඒ අතරේ

බුරියා අදටත් මගේ යාලුවෙක් බවත්, බස් රියදුරන්ට, කොන්දොස්තරලාට කන්න දෙන පුංචි හෝටලයක් පවත්වාගෙන  යන බවත්, අදටත් සිගරට් බොන බවත්, කරේ තඩි රත්තරං මාලයක් ඇති බවත්, ඒ මාලය මට දීපන්කෝ කියා විහිළු කල වෙලේ මගේ ගෙදරට කියන නම කියා " --යෝ තොට දෙන්නේ නැත්නං කාට දෙන්නදැයි.." අසමින් අර ඇස් ලොකු කර ගත් බවත් කියන්නේ අර අතහැරිය එවුන් ලගින්වත් තියන්නට බැරි තරම් බුරියා "මනුස්සයෙකු" බව කියන්න‍ය.


Saturday, October 14, 2017

කපටිකම කලාවකි....



දෙරණ හොඳම නළු සම්මානය ලබාගෙන දස්සයා කිව්වා සේම " දෙයියන්ගෙන් ඉල්ලුවා මුකුත් හම්බවුනේ නෑ...ඉල්ලපු ඔක්කොම හම්බවුනේ අම්මා තාත්තගෙන්.." කියමන මගේ හිතේද දෙතුන් පාරක්  දෝංකාර දෙන්නට හේතුවකි. මගේ ජීවීතයේද බොහෝ දේ දී ඇත්තේද අම්මා හැරුණු කොට සැබෑ මිනිසත් කම් තිබූ මිනිසුන් විසිනි. අහිමි කර ඇත්තේද මිනිසුන් විසිනි. එලෙසම එකමුතු මුද්දර ප්‍රදර්ශණයට කමිසයක් අරන් දුන්නේද දෙවියෙකු  දේවතාවියක වන්නට ඇත. ඒත් ඒ මිනිසාගේ ගැහැණියගේ නම මට මතක නැත. (අමතක වීම පසුතැවීමට හේතුවක් බව සැබැවය.)

එහෙත් මුද්දර ප්‍රදර්ශණයට පෙර දින කවුරුන් හෝ මගේ අත රුපියල් දෙසීයයක් වැනි මුදළක් තිබ්බා මට මතකය. ඒ  දෙසීය දෙන  අතරේම හෝ පවුලේ කෙනෙකු හෝ " නුගේගොඩ නෙමෙයි කෙලින්ම  වර්ල්ඩ් මාකට් පලයං..ලාබයි.." කීවෙන් මම 138ක නැගී කොළඹ ගියෙමි. මීට පෙර එඩේරමුල්ලේ ඉන්ද්‍රා අක්කලාගේ ගෙදර යන්නට කොළඹ කොටුවට ඇවිත් පුරුදු නිසා චකිතයක් නොතිබුණත්  මේ කී වර්ල්ඩ්  මාකට් ගැන මම මෙල්ලෙ සංසාරයක් දැන සිටියේ නැත. එකම මාර්ග උපදේශය වූයේ 138න් බැස පාලම පැන්නාට පසු කෙළින්ම වැටෙන්නේ මේ කලාපයට බවය.
එහෙම කොට පාලමත් පැන කඩ පිල් වල එල්ලා ඇති නොයේක විධ ඇදුම් ආයිත්තම් විසිතුරු විච්චූර්ණ බල බලා කමිස සාප්පුවක් හොයද්දී හදිසියේම කොට කෙට්ටු මිනිහෙකු කඩං පැන්නේය.
"යකෝ ..උඹ තනියෙන්ද ආවේ..කෝ බං අයියා.." කියා මගේ අත තරයේ අල්ලා ගත්තේය. අල්ලා ගැනුම සාක්කුවේ තුන්සීය ගැන මට බයක් ඇතිකලත් මේ මිනිහා අනිවාරයෙන් අපේ අය්යා කෙනෙකු දන්නා එකෙකු වන නිසා සතුටක් ඇතිවිය. එහෙත් මේ අහන්නේ මොන අයියා ගැනද. ලොකු අයියා හෝටලයේ වැඩය. අනෙක් අයියා පංචිකාවත්තේ දයාරත්න එකේ වැඩය. අනෙක් අයියා මට මතක හැටියට මොරටුවේ සිටි ෆාමසියේ වැඩය.

" අයියා. අපේ අයියගේ යාලුවෙක්ද..?" මමත් කොට ප්‍රශ්නයකින් දමා ගැසුවෙමි.
"යකෝ..අපි දෙන්නා බොක්ක නේ බං..ඕකයි මායි එක ඉස්කෝලේ.."
"ලොකු අයියද..?"
" නෑ බං .ඊලඟ එකා.."

මට දැන් වැඩේ සියයට සීයක් විස්වාසය. ඔහු අපේ දෙවනි අයියා දනී.

" අයියා අද වැඩ.."
"අපි උට ඉස්කෝලේ යන කාලේ කිව්වේ වෙන නමක්..මොකක්ද බං උගේ හරි නම.. මටත් දැං අමතකයි.."
"ධම්මික"
" අඩෝ ධම්මිකයා...ඔව් ඔව් බං උගේ පෙනුමත් ටිකක් පැත්තට උඹ වගේ. ඒ වුණාට උඹ ඉස්කොලේ ආවා මට මතක නෑනේ.."

මට මගේ අය්යාගේ යාළුවෙක් හමුවී තිබේ. මේ වන් නොදන්නා තැනක මෙහෙම අහම්භ හමුවීම් කොයිතරම් අගනේද. මට දැන බය සැකක් නැත. සල්ලි තද කරන් අල්ලා සිටි සාක්කුවෙන් අත එළියට ගත් මම ඇදක් කුදක් නැතිව විස්තර කීමී. මා ඉස්කෝලේදී නොදකින්නට හේතුව අයියා මෙන් හන්වැල්ලේ ඉස්කෝලෙට නොව රෝමානු කතෝලිකේ  දෙකේ පන්තියෙන් පස්සේ දෙල්කද ඉස්කෝලෙකට ආ  නිසා බවත්. දැන් ඉන්නේ දෙල්කද බවත් අද අයියා වැඩ බවත් මම ආවේ වැදගත් උත්සවයකට ඇදුමක් ගන්නට බවත් එක හුස්මට කීවෙමි.

අයියාගේ යාළුවා මගේ අත තවත් තදින් අල්ලා ගත්තේය.

" බලපං මේ යකා මට කලින් කිව්වේ නෑනේ. හරි කමක් නෑ. උඹට ඕනේ සර්ට් එකක්නේ. හැබැයි කොල්ලෝ මේ වර්ල් මාකට් එකේ අයියලා ගැන උඹ දන්නේ නෑ. ලෝක ආදෝ..උඹ හොද වෙලාවට මට හම්බවුනේ. යමං ඉස්සෙල්ලා මොනවාහරි කාලා ඉම්මු. උඹට බඩගිණිත් ඇතිනේ.."

මම බෑම කීමි.

මට ඉතාම ඉක්මනින් ආපහු යන්නට ඕනෑය. විජේරාමේ යාළුවා තනියම ප්‍රදර්ශණයේ වැඩ කටයුතු වලය.  කකා ඉන්නට නොව මට මුද්දර අලවන්නට තිබේ. අනෙක මම කොළඹින් ගෙදර ගොස් අම්මාට මා ආ බව කියන්නටත් ඕනෑය. මම බෑම කීමී. එහෙත් අයියාගේ යාළුවා මගේ බෑ කීම සත පහකට ගනන් ගත්තේ නැත. මගේ අත අතහරින පාටක්ද නැත. මගේ අතෙන් අල්ලාගෙනම මේ අයියාගේ යාලුවා ස්ටේෂමත් පැන තේ කඩයකට රිංගා ගත්තේය.

"ලොක්කා මේ මගේ යාලුවෙක්ගේ මල්ලි කෙනෙක්..වර්ල් මාකට් ඇවිල්ලා..සලකන්ඩ එපැයි නේ..දාන්ඩ හොද ටී එකක් කොල්ලට. මට ප්ලේන්ටී එකක්."

ඔහු මුළු කොටුවම අදුරන අයියාගේ යාළුවෙකි. මම බයවෙන්නේ මොකටද. එහෙත් පොඩි බයක් තිබේ. සල්ලි ඇත්තේ අර දෙසීය පමණකි. බස් ගාස්තුවට දුන් තව විස්සක් ඇරෙන්නට සත පහක් වැඩිපුර නැත. අයියාගේ යාළුවා තේ බොන්නේ මගේ සල්ලි වලින්ද..? එහෙත් අපි තේ බී ඉවර වූ සැනින් අයියාගේ යාළුවා මුදළාලිට "එන්නං මං ආපහු ලොක්කා " කීය. එහෙත් බීපු තේ වලට සත පහක් දුන්නේවත් නැත. මුදළාලි කිසිත් කීවේත් නැත. මූණේවත් කිසිම වෙනසක් පෙනෙන්නට තිබ්බේත් නැත. අයියාගේ යාළුවා මෙහේ ලොක්කෙකු වන්නට ඇත. අනෙක මගෙන් සත පහක දෙයක් ඉල්ලුවෙත් නැත.  මේ වගේ යාළුවන් අයියලාට ඉන්නට ඒ අය කොයි තරම් හොද යාලුවන් වෙන්නට ඇත්ද..? ඒ නිසා උඹලගේ අයියා මගේ බොක්ක යකෝ..කීව එක ගැන මම හිතින් සතුටු වුනෙමි.

දැන අප ආපහු වැටෙන්නේ මේ  "වර්ල් මාකට්"  එකටය. ඒ මැදින් ඇතුල් වූ අප කමිස එල්ලා ඇති කඩ කිහිපයක්ම පහුකරගෙන ආවෙමු. ඒ පහුවෙන හැම කඩේකම හිටි බාල- මහළු,  කොණ්ඩ සුදු -කොණ්ඩ  කළු, කොට උස මහත කෙට්ටු හැම එකාටම අපේ අයියාගේ යාළුවා " ආ.... ලොක්කා..!!" කීය. ඒ අයත් එක්කෝ අත වැනීය. එක්කෝ අහක බලාගත් හ. (අහක බලා ගත් අය අපේ අයියාගේ යාළුවාගේ ඉරිසියාකාරයෝ වන්නට ඇත. එහෙමත් නැත්නම් කීවා මෙන්ම අපතයෝ, ආඳෝ වන්නටද ඇත.) මේ යන ගමනේ එක තැනක මා නැවැත්වූ අයියාගේ යාලුවා " උඹ සර්ට් එක තෝරගනින්..ගනං කියන්ඩ එපා...ඒක මම කතා කරලා දෙන්නං ..එච්චරයි. " කීය. මම ඔලුව වනා "හා" කිමී.

ඊළගට අප දෙන්නා කමිස කලිසම් රෙදි ඉතාම ලස්සනට පිළිවෙලට අඩුක් කොට ඇති කඩ කාමරයකට ඇතුල් වුනෙමු. අයියාගේ යාළුවා එහි සිටි අයටද ලොක්කා කීය. කීවා පමණක් නොව. " මේ අර ධම්මිකයගේ මල්ලි බං. උට සර්ට් එකක් ගන්ඩ ඇවිල්ලා " කීවේය. ඒ අයත් අපේ අයියාගේ යාළුවෝය. මගේ සතුට නිම් නැත. අපේ දෙවැනි අයියා වැඩිපුර යාළුවන් ඇසුරු කරනු මා දැක තිබුනේ නැත. මේ ඔහුගේ විස්වාසදායක සුළු කණ්ඩායමේ අය වෙන්නට ඇතිය.

මම කමිස තේරුවෙමි. කමිස විවිධාකාරය. ඉරි ඉරි, කොටු කොටු වශයෙන් පමණක් නොව මල්මල් ද ඇත්තේය. මම ඉරි අත්කොට කමිසයක් තේරුවෙමි. එහෙත් කඩේ අයිතිකරු වන්නට ඕනෑ කෙනා මගේ තේරීම ගැන සතුටු වූයේ නැත. ඔහුට අනුව එය දාඩියට ඔරොත්තු දෙන්නේ නැත. මම තව එකක් තෙරුවෙමි එහෙත් ඔහුට අනුව එය  කල් පවතින්නේ නැත. අන්තිමේ ඔහුම එකක් තෝරා මට දුන්නේ
" මේං මේක ගන්ඩ කොල්ලෝ සෝක් කමිසේ" කියමිනි. එය අළු සහ ඊට ලගින් යන  වර්ණ වලින් යුතු විය. ඔහුම ඇගට තබා " ෂා..මරු " කීවේන් මම කැමැති වුනෙමි.

මම අයියාගේ යාළුවා දෙස බැලිමි. ඔහු මගේ ඉඟිය තේරුම් ගන්නට ඇත. මම කමිස්යක් තෝරාගෙන ඇත. "හරි මල්ලි උඹ එළියේ ඉදපං." කියා මට එළියට යන්නට කීවේය. ඉන් විනාඩියක් යන්නට පෙර ආපසු ඇවිත්. "මුංගෙ අස්ප ගනං කොල්ලො ..එකසිය හැත්තෑපහයි කිව්වා. ඒම කෝමද ..එකසිය පනාක් දීපන්. මං දෙන්ඩ කීය." මේ වගේ අයියාගේ යාළුවන් සිටීම කොයිතරම් හොදද. මම සාක්කුවෙන් ඇද එකසිය පනහක් දුන්නෙමි. අයියාගේ යාළුවා දැන් මා සමග නැවැත පාරේය. ඔහු ඒ එන අතරේම අර කඩ හිමියාට නොසෑහෙන්න බැන වැදුණේය. ඔහුට අනුව කඩහිමියා වැඩියෙන් ගන්නට උත්සාහ කොට තිබේ. මා ගැලවුනේ ආශ්චර්යකින් මෙනි.

මා මේ කපටින්ගෙන් ගැලවුනේ අපේ අයියලාට මේ වන් යාළුවන් ඉන්නා එක නිසාවෙනි.
අන්තිමේ මම ආපසු බසයට නැග්ගෙමි. " අයියට කියපං මාව හම්බවුනා කියලා." ඔහු සමුගත්තේ එලෙසෙනි.මම සතුටු දහසක් මැද ගෙදර බලා පිටත් වුනෙමි.ගෙදර එනවිට මට ප්‍රීතිදායක සිදුවීම් කිහිපයක් සිදුවී තිබේ. එකක් නම් එකසිය හැත්තෑපහක කමිසයක් විසිපහක් අඩුවෙන් ගන්නට ලැබීමයි. එහෙම වාසි ලේසියෙන් වෙන්නේ නැත. අනෙක මගේ මුද්දර වැඩ වලට හැත්තෑපහක් ඉතිරි විමයි. අනෙක අපේ අයියාගේ බොක්කේ යාළුවෙක් හමුවීමයි.  ඒ නිසාම මා කවදත් කැමති ටින්කිරි දැමූ තේ එකක් නොමිලයේම බොන්නට ලැබීමයි.

මා ගෙදර විත් අම්මාටසම්පූර්ණ විස්තරයද කියා  කමිසය ඇද පෙන්වීමී. අම්මාගේද සතුට වැඩිවී ඇස්  ලොකු වනවා මා දුටිමි. එහෙත් ඈ කිසිත් නොකීවා මට මතකය. ඈ නොකී දේ හවස ගෙදර ආ අයියා කීය.

" ගොං මැට්ටා..කපටි හොරෙක්ට අහුවෙලා...යකෝ මේක රුපියල් එකසිය විසිපහක් වටිනවද...යකෝ දෙකක් ගන්ඩ පුළුවන් සල්ලි දීලා මූ අරන් තියන එක....!!තොට මොලයක් නැද්ද.."

බැනිල්ල නම් මට ඉවසා ගත හැක. එහෙත් ටොකු දෙක තුනක් ඉවසා ගත නොහැක. මමද යුධ වැදුණෙමි.

"තොගෙ යාළුවෙක්නේ අරන් දුන්නෙ.."

එදා එතැනින් එහාට බොහෝ දේ සිද්ධ විය. අම්මා අපේ රණ්ඩුව නිසා අඩන්නට විය. මගේ පොඩි එකාට තමයි ඔක්කෝම මුන්ගේ ගෙරවිළි කියා මැසිවිළි කීවාය. සැමදාම මෙන් අප හවස් වරුවේ වචන පිට නොකර නිස්සබදව ගෙවා දැමුවෙමු. රණ්ඩුවක් ඇති වී ගිනිගෙන පසුව ඇතිවෙන නිහඩ කම දඩුවමක් මෙනි. කවුරුවත් කතා කරන්නේ නැත.

මම පසුදා මුද්දර ප්‍රදර්ශණයට අර කමිසය ඇදගෙන ගියෙමි. එහි වැරද්දක් නැත. එකම වරද එක අතක් වැලමිට ලගටද අනෙක් අත වැලමිටෙන් බාගයක් උඩටද ප්‍රමාණ දෙකකින් උස වීමයි. වැඩිපුර දාඩිය  වැටෙන එකත් දාඩිය උරාගන්නේ නැතිව කලිස්ම දිගේ බහින එකත් ඇරෙන්නට වෙන කිසිම වැරද්දක් එහි නැත. මට තේරුම් ගන්නට බැරි අයියා විසින්  අයියාගේ යාළුවා මා රවටා ඇති බවටත් "මං දන්න  එහෙම එකෙක් නෑ " කියා පරසක්වල ගැසීමත්ය.

ඒ කමිසය මේ උඩ පින්තූරයේ තිබේ.

එදා සිට අද දක්වාම මට තවමත් "අයියාගේ යාළුවා" ජාතියේ අය හමුවෙමින් තිබේ. සමහර අය ඒ තරම් දක්ෂ නැති නිසා මට හිත යටින් හිනා ගොස්ද තිබේ. සමහර අයට මා සම්පූර්ණයෙන් රැවටී තිබේ. දැන් දැන් ඒ ගැන මතක් වී හිනාවෙන්නටද හිත හැදී තිබේ.

Monday, October 9, 2017

මාර ගහේ රෝස මල්...



මුද්දර ප්‍රදර්ශනය ගැන සටහන පලවූ වහාම මගේ මිත්‍රයා මා ඇමතීය. ආගිය තොරතුරු වලින් පස්සේ හවස් වරුවේ කතාබහකට එකඟ වී දුරකතනය තැබූ අපි හවස හමුවී සමුගන්නා විට පාන්දර එකත් පහුවී තිබිණ. මගේ "හමුනොවීමේ" දුක්ගැනවිල්ලට එහෙම හමුවීමක් අහම්භයෙන් හෝ යොදාගැනීමට හැකිවීම සතුටකි.
මේ අහම්භය අතරතුර මුද්දර ප්‍රදර්ශණ, චිත්‍ර ප්‍රදර්ශණ, දුප්පත් පාසල් වලට පොත් බෙදාදීම ආදී ව්‍යාපෘති වලට  "මෙව්වාට අපිට සල්ලි තිබ්බේ කොහෙන්ද බං.." කියා මා ඇසූ ප්‍රශ්නය නතරවුනේ අතීතයෙනි.

(උත්තරය වුනේ " ඇයි බං අර මාර ගහ යට කඩේ ලාච්චුවේ සල්ලිවලින්නේ.." කීමය.)

ඒ අතීත කතාව නතරවෙන්නේ දෙල්කද ඉරිදාපොල පැත්තේ කොල්වින් ආර් ද සිල්වා මහත්තයා හැපුණු මාර ගහෙනි. මාර ගහ එක එල්ලේ තිබ්බේ සිසිර අය්යලාගේ ගෙදරට ඉදිරිපසිනි. අද ඒ ගේ නැතත් ඒ අය ඉදිති.

මේ ගෙදර පරණ තාලේට ඉස්තෝප්පුවක් තිබුණු අතර ඒ ඉස්තෝප්පුව ඉදිරිපස කඩා බිද දමා ලෑලී දොරවල් දැම්මේ හදිසියෙනි. හදිසිය වුනේ ඒ පාරට මුහුණලා ඇති " කෑල්ලේ " කඩ කෑල්ලක් දැමීමටය. මෙහෙම යෝජනාවක් ආවේ කොහොමදැයිවත්, එවා කලේ කාගේ වුවනාවටදැයි වත් මම නොදන්නා වුව සිසිර අය්යාට විවිධාකාර ලෙස ඊට උදව් දුන්නෙමි. අන්තිමේ අපි ඉදිරිපස පමණක් ඉතුරු කොට අනෙක් බිත්ති අලලා පොත් රාක්ක මෙන් විවිධ ප්‍රමාණයේ රාක්ක සවි කලෙමු.  ගෙදර ශීතකරණය කඩේට ආ අතර. කැෂියර් මේසයක් හා පුටුවක්ද මුළින්ම ගෙනවිත් තිබ්බේ මුත් කිසිදු බඩු භාණ්ඩයක් තිබුනේ නැත.

අන්තිමේ එක දවසක පරණ ලොරි භාගයක් පුරා ගෙන ආ නොයේක විධ බඩු බාණ්ඩ ලොරියේ සිට කෙළින්ම බෑවේ කඩ කාමරය ඇතුළටය. ඒවා වෙන අයට නොපෙන්වෙන සේ ලොරිය ගෑවෙන නොගෑවෙන සේ කඩ කාමරයේ කට ලගටම හේත්තු කොට නවතා තිබුණේ ඇයිදැයි මම නොදනිමි. එහෙත් මගේ අදහස වුණේ ඒ කොස් ගහ යට ගාමිණි අය්යාගේ කඩේට නොපෙනෙන්නටය. "අපේ කඩේට" ගාමිණි අයියාගේ ඉරිසියා බැල්ම වැටේ යැයි සිතා එහෙම කල බව මම සිතා සිටියෙමි. එහෙත් බඩු බෑ විගස ගාමිණි අයියා පැමිණි තොග ගනන් ගන්නා හැටි, ගනන් හිලව් ලියන හැටි, මාරු තියාගන්නා හැටි, සල්ලි කොල රෝල් කොට වෙන වෙනම තියාගන්නා හැටි, විකිණෙන බඩු වෙනම ලිස්ට් එකක් හදන හැටි, ගණුදෙනුකරුවන් පැමිණ කඩේ නැති බඩුවක් ඉල්ලු විට නෑ නොකියා හදිසියක් නැත්නං හෙට දෙන්නං කියන හැටි. කියාදුන්නේ මගේ ගොං අදහස සුණු විසුණු කරමිනි.

එහෙව් තබා කඩේ අරින්නට පෙර මෙහි කඩයක් කෙරෙනා බවට කිසිදු සැකයක් නොවෙන්නට තබා විවෘත කෙරෙන දවසට ලොකු  පුදුමයක් එක්ක කළ එළි බහින හැටි කීවේද ගාමිණි අයියාය. අද කාලේ නම් අයියලාට නම් අලුතෙන් කඩයක් දාන  එකාට "කොන්ත්‍රාත් එකක්" දෙන විදිය ගැන දහ අතේ කල්පනා කලොත් මිස වෙන කල්පනාවක් එන්නේ නැත.
අන්තිමේ "අපේ කඩේ" කිරිබත් -කැවුම්- කෙසෙල්ගෙඩි කා තේ බී විවෘත කෙරිණ. විවෘත කෙරුණේ මා නොදන්නා දේශපාලක මහත්තයෙක් අතින් බව නම් මට මතක වුව ඔහු කවුදැයි මට එදා දැනගෙන හිටියේත් නැත. අද දන්නේත් නැත. නමුත් පළමු ගණුදෙනුව කලේ සිසිර අයියලා ඉතා ආදරය කල දෙලකද පැත්තේ ඉද පුස් බයිසිකලයක් පැදගෙන ආ "බාප්පා" කෙනෙකු බව මට හොදටම මතකය.

(ඔහුව මට මතක කිරිටොපි ගෙනන නිසාය. ඔහු එන හැමවෙලාවේම වාගේ මා එහි යන නිසා සිසිර අයියලාගේ ලමයින්ට ගෙනෙන චොක්ලට් වෙනුවට මට කිරිටොෆි දෙකක් හම්බවිය. මේ බෙදිල්ල ගැන එදා මගේ හිතේ කුකුසක් තිබ්බද ඒ බයිසිකල් බාප්පාගෙන් මම චොකලට් ඉල්ලන්නට ගියේ නැත. අපේ අම්මාටත් චොකලට් හම්බවුනානම් ඔය කාටවත් නොදී දෙන්නේ තමන්ගේ එකාට බව මම දැන සිටියෙමි. ඒ නිසා ඒ ගැන ලොකු හැගීමක් ඇතිවුනේ නැත.)

ඔහු ඉතා නිවුණු කෙනෙකු විය. සිගරට් අරක්කු පාවිච්චි කලේද නැත. එහෙම හොදට මතක පළමු ගණුදෙනුව කරද්දී ලාච්චුවේ සිගරට් දමන රවුම සිසිර අයියා විසින් නොපෙනෙන්නට හැංගූ නිසාත්, කවුරුන් හෝ එය දැක සිසිර අයියා රතුවෙනතුරු විහිළු කල නිසාත්ය. කෙසේ හෝ ගාමිණි අයියා කීවා සේම එදා කඩේට සෙනඟ ආවේ රැස්කකා තොරණ් බලන්නට මෙනි. හාල් සීනී පරිප්පු මෙන්ම අල ලූණු විකුණුනේ බලන් ඉද්දීය. පොල්තෙල් භූමිතෙල් කිරන්නට "කරාඬි" තිබ්බා මට මතකය. අනෙක්වා ග්‍රෑම් ගානට කිරන්නට අමුතුම භාණ්ඩයක් ගෙනවිත් තිබිණ. එය පැතළි තහඩුවක් සහිත මතුපිටක් තිබු එකකි. එහි ඕනෑම දෙයක් තිබූ පමණින් ඒ හා සම්බන්ධ පොඩි කණුවක වැනි එකක සවිකර තිබූ හතරැස් කොටුවක කොලපාටින් ග්‍රෑම් ගනන දිස්වෙයි. අත තබා තද කල විට බින්දුවේ සිට සටපට ගා අර අංක උඩ යන හැටි බලන්නටත් ආසාය.
ඉන්පස්සේ කැල්කියුලේටරය ඔබා අපේ ගාන සාදා ගත හැක. එහෙත් දිනෙන් දින කඩේ බලන්නට ආ අය අඩුවී වෙළදාමත් සාමාන්‍ය තත්වයට පත්විය. එකල අද විකිණෙන දෑ කලින් කියන්නට හැකි තරම් සීමිත වෙළදාමක් තිබ්බේය. කඩේ රාක්ක වල අද මෙන් මහා බඩු කන්දරාවක් තිබ්බේද නැත.
මුළින් මුළින් සිසිර අයියා කඩේ පැය දහයක් දොළහක් හිටියත් පසුව මේ කඩේ ලාබයෙන් අමාරු නිසා ගෙදරම වැල්ඩිං වැඩපලක් පටන්ගත්තේය. මා ඉස්කෝලේ ගොස් ආවිට වැඩිපුර නිදැල්ලේ නිසා මට කඩේ වැඩ ටික ටික ඉබේම බාර විය
ඒ අස්සේ ගෙට සම්භන්ධ ලෑලි තට්ටුවේ දනහිස ලගට වෙන්නට ඉවත් කල විවරයක් හරහා අපට තේ බිස්කට් ලැබෙයි. ඒ ගේ ඇතුළෙනි. ගේ ඇතුළේ සාලය කොටස වෙන්වී තිබුණු නිසා සාලයේ තිබූ පුටු සෙටිය අර කුඩා කැබැල්ලේ දමා අඟල් දහහතරේ වර්ණ රූපවාහිණිය තිබ්බේ කැබිනට් එක උඩය. වීදුරු පිඟන් පුස්කකා අර කැබිනෙට්ටුවේම සදාකල් තිබෙනු මිස ඉන් එළියට එනු මා දැකලා නම් නැත.

මේවා මෙහෙම මතක හිටින්නේ කොහොමදැයි අහන්නට වුවමනා නැත. මගේ මතකය විතරක් නොව බොහෝ අයගේ මතකය බැදී පවතින්නේ ඉතා කුඩා සිදුවීම් -පින්තූර-කතාබහ සමඟ වන්නට ඕනෑය.

ඉතින් වීදුරු පිඟන් පුස්කන කැබිනට්ටුවත් ඊට උඩින් හිටි වර්ණ රූපවාහිණියත් මතක "රෝස මලක්" නිසාවෙනි. රෝස මල මතක සිසිර අයියා මා කඩේ නවත්වා අර සාල කෑල්ලේ තව ඒ වයසේ අයත් එක්ක රෝසමල් "කැසට් එක" බලන නිසාවෙනි. එදාට සිසිර අයියලාගේ අක්කලා දෙන්නා ගෙදර නැති වෙලාවල් වීමත් මට තේරුණේ නැත. ඒ කෙසේ වෙත ඒ අය අර රෝසමල් වීඩීයෝ කැසට් එක බලන වෙලාවට මම කොයිතරම් උත්සාහ කලත් ඒ පැත්තට ඔලුව දාන්නට ලැබෙන්නේම නැත. එකම අවස්ථාව වූ අර තේ කෝපි එන විවරයත් මොකක් හරි පෙට්ටියකින් ගෝනියකින් වැසිලාය.

කෙසේ හෝ මා කඩයේ තනිකර සිසිර අයියාත් ඇතුලට ගිය වේලේ මම බිම දිගාවී දූවිලි කමින් අර රූපවාහිණි තිරය දිහා බැලුවෙමි. එහි සුලගට වැනෙන රෝස මලකි. ලා තැඹිළි පාටය.  එහෙත් මෙච්චර හැංගී බලන්නේ ඇයි.

එහෙම වුනාම කුතුහලය වැඩි වන්නේ නැද්ද..?

අන්තිමේ කුතුහලය උත්සන්න වී මම දවසක සිසිර අයියා බඩු ගෙනෙන්නට එළියට ගිය වෙලේ අර සාලේ කොටසට පැනගත්තෙමි. පැන අතට අහුවෙන සියළුම විඩීයෝ කැසට් එකෙන් එක ප්ලේයරයට ඔබා බොත්තම තදකලෙමි. ඒවා බහුතරයක් බෲස් ලීගේ ඒවා විය. අනෙක් ඒවා හින්දි චිත්‍රපට විය. ඒත් කොහේ නැතත් හිටපු ගමන් එන වාසනාව මට ඒ වෙලාවේත් කඩන් වැටුණේය. අර රෝස මල් වීඩියෝව තිබේ.
මම විනාඩි දෙකක්...බලං හිටියෙමි...රෝසමලක් විතරය. පහක් බලං හිටියෙමි...රෝස මලක් විතරය. තව පහක් විතර බැලුවත් ඒකමය. ඒත් මේ එකම දේ දහපාරක් විතර පෙන්වන රෝසමල් වීඩියෝවේ මොනවා බලන්නද..? අන්තිමේ මේ රෝසමල් ගැන මුන් ටික මොකක් හරි උද්භිද විද්‍යාත්මක මංගල්ල්‍යයක් හොයනවා ඇත කියා සිතන විටම සත්ව විද්‍යා මංගල්‍ය එළි පැන්නේය. ඒ මිදි වල්ලක් අතින් ගත්සුදු අක්කා කෙනෙකු ඇඟේ නූල් පටක් නැතිව  ඒ වගේම තව සුදු අයියා කෙනෙකුට මිදි ගෙඩිය ගෙඩිය පරෙස්සෙමෙන් කවන හැටිය.  ඒ දෙන්නාගේ මිදි කෙසේ වෙතත් මට නම් හීන් දාඩිය දමා චූ බරක් ඇතිවිය. පත්තර කෑලි වලින් කියවා ඇතත් මෙහෙම " ලයිව්" දැක්කේ එදාමය. මම දනි පනි ගා විදුලිය විසන්ධි කොට කඩේට පැන්නෙමි.

සිසිර අයියා දිගින් දිගටම මා විස්වාස කලේය. මට එහෙම හිතුනේ කඩේට ආ වෙලාවක අර රෝසමල් කල්ලියේ එකෙකුට සිසිර අයියා " යකෝ බැලුවනං හංගලා පලයං අර පොඩි එකා විතරයි සමහර දාට, ඌ නිකමට හරි බැලුවනං" කියා කෙන්තියෙන් කියනු බලා හිදය.

ඒ විස්වාසයට අමතරව මම මුද්දර ප්‍රදර්ශණයට " ආධාර " එකතු කලේද සිසිර අයියාගේ ලාච්චුවෙනි. ඒවා බරපතල සොරකම් නොවීය. බොහෝ විට කොල කැබල්ලක මා ඉතුරු ලබා නොදුන් හෝ අඩුවෙන් ලබාදුන් ගනන සටහන් කොට හවසට ඒ කාසි ටික සාක්කුවේ ඔබාගතිමි. නැත්නම් බැරිම තැනක පොඩි ගානක් සාක්කුවේ දා ගතිමි. ඒවා අපේ මුද්දර ප්‍රදර්ශනයට සුළුවෙන් දායක විය.

එදා එහි හරි වැරද්ද මට තෙරුණේ නැතත් අදත් මා හිතන්නේ මා ලොකු වැරද්දක් නොකල බවය. ඒවා අපේ අහින්සක ප්‍රොජෙක්ට් වලට යටවී දියවී ගියේය. අපට ඒ වෙනුවට ලැබුණේ ආත්ම තෘප්තිය පමණකි.
සිසිර අයියාගේ සිල්ලර කඩේද වැසී ගියේය. ඒ, ඒ මනුස්සයාගේ හිත හොද කම නිසා බව මම හොදින් දනිමි. සමහර දාට නයට බඩු ගෙනයන අයගේ නමක් ගමක් වත් සිසිර අයියා දන්නේ නැත.  " ගෙනත් දෙයි බං" කියනු මිස නහයෙන් අඩන්නේ නැත. එක දවසක බයිසිකලයක් නවත්වා සෝඩා බෝතලයක් ඉල්ලාගෙන යන්නට ආ මනුස්සයා මුදළ් ගෙනවිත් තිබුණේ නැත. හැරෙන තැපෑලෙන් එමි කියා පපුවේ අත ගසා දිවුරූ   මේ නාන්නාදුනන මනුස්සයාට සෝඩා එකත් සිගරට් දෙකකුත් කිසිත් නොකියාම අරන් යන්නට දුන් සිසිර අයියාට මා දන්නා කාලෙක නම් ආපහු එවාට මුදළ් ලැබුනේ නැත. (අඩුම තරමේ හිස් බෝතලයවත්)

මෙවා නිසා සිසිර අයියාටද, අපට මෙන් අද ගොඩක් අයට දැනෙන්නේ නැති ආත්ම තෘප්තිය ලැබෙන්නට ඇත.
මට මේවා මතක් කර කර ආයේමත් අර කී ආත්ම තෘප්තිය ලබන්නට හැක.

ඒ මදිද..?

Friday, September 29, 2017

වෙන රත්නසිරි කෙනෙක් ගැන...





 මහර මතක එළියට එන්නේ අහම්බෙනි. අදත් ඒ වන් අහම්බයක් සිදුවිය. ඒ හන්දියේ පොත්කඩේ ලඟ ඉද්දී පොඩි එකෙකු අර පොත් කඩේ ෂෝකේස් එකේ තිබූ කුඩා මුද්දර කාඩ්පතක් අරන්දෙන්නටය කියා අම්මා කෙනෙකුගේ අතේ එල්ලී මූණත් රතු කරගෙන පස්සෙන් ගිය එකය.

 පොඩි එකා නිසා මට "එකමුතු මුද්දර දැක්ම" මතක් විය.

මුද්දර ගැන මට ඒ තරම් ලොකු වුවමනාවක් තිබ්බේ නැතත් කොපි පොත් හත අටක් පිරෙන්නට ලංකාවේ මුද්දරද - පිටරට මුද්දරද අලවාගෙන සිටියෙමි. මේ මුද්දර වල සැඟවී ගත් කතාන්දර රාශියක්ම විය. ලංකාවේ නම් දැති හැදෙන සේ කපා නොතිබුණ හරි හතරැස් "රැජිනගේ පැන්ස මුද්දරය" ලොකු වටිනාකමක් ඇති එකක් ලෙස එදාත් මුද්දර එකතු කරන්නෝ දැන සිටියහ. ඊලඟට මුද්‍රණයේදී වැරදි - අඩුපාඩු ඇති මුද්දර වලටද ලොකු මිලක් නියම විය. එහෙත් ඒවා තැපැල් දෙපාර්තමේන්තුවෙන් එළියට ආවේ කොහොමදැයි කියන්නට මම දන්නේ නැත. උදාහරනයක් විදියට එහෙම වැරදුණු මුද්දරයක් වූ තැඹිළි වල්ලේ මුද්දරයේ ගෙඩි ගනන පිළිබද කතාවක් තිබුණාට ඒ ගැන මම දන්නේත් නැත. එහෙත් ලෝකයේ රට රටවල මුද්දර වල විවිධ හැඩතල, ප්‍රමාණ මෙන්ම තොරතුරු මගේ පමණක් නොව මුද්දර එකතු කරන්නන්ගේ දිහින පාරාදීසය ලොකු මහත් කර අපූර්ව කර දුන්නෝය.

මා මේ ලියන්නට යන්නේ මුද්දර ගැන නොවේ. එහෙත් මුද්දර ගැනම ඈදෙන කතාවක් නිසා විශේෂයෙන් මුද්දර ගැන නොළියා කතාව ලියන්නට තැත් කරමි.


මේ 1989 අවුරුද්දේ මැද හරියේ පමණ දීය. ඒ අප එකල අපොස සාමාන්‍ය පෙළ විභාගයට ලංකා ඉතිහාසයේ ප්‍රථම වතාවට අප්‍රේළ් මාසයකදී පෙනී සිට  මගේ අතුරු නවාතැන්පල වූ මහරගම "181" හී තවත් කීපදෙනෙකු සමඟ කල්ලි ගැසෙන කාලයයි. 181 අපට ජීවීතයේ වැදගත්ම නවාතැන්පලක් විය. මගේ කියවීමේ ඇබ්බැහියට අළුත් පාරක් කපාදුන්නේද මේ නවාතැනම වීම මට ඊට විශේෂ ඇඟළුම් කමක් ඇතිවීමට බලපෑවේය. 


181 අයිතිව තිබ්බේ මගේ නිහඩ මිත්‍රයාගේ තාත්තාටය. එහෙත් එය අයිතිවීමක් නොව නැතිවීමක් බව පසුකාලීනව යම් යම් දෑ නිසා ඔප්පු විය. මඟේ යාළුවාට තාත්තා නැතිවුණේද මේ 181 දීමය. මඟේ යාළුවා අම්මා වුව හදවතෙන් ඟලවා දැම්මේ මේ 181 දීය. එහෙත් මා දුටු "හොඳ තාත්තා" කෙනෙකු වූ මේ නීතී ලිපිකරුගේ මුහුණේද කතාවේද ඇවිදීමේද අමුතුම ශාන්ත ගතියක් තිබ්බේය. ඔහු උඩුකයට ඇදුමක් නැතිව සරමක් පිටින්ම ගෙදර ඉස්තෝප්පු කෑල්ලේ පත්තර බලන හැටි මට තවමත් මතකයේ චිත්‍රයට නගා ගත හැක.
(ඔහු නිසාත් ඔහුගේ පුතා නිසාත් මම අළුත්කඩේ අධිකරණ පරිසරය අත්වින්දෙමි. එහිදී "අනුකම්පාව, රිදෙන හිත් සහ මානව දයාව " පැත්ත පළාතක නැති අමුතුම සත්ව විශේෂයක් ඒ අනුකම්පාව දයාව ගැනම වරු ගනන් තර්ක කරන හැටි දුටුවෙමි. )


කෙසේ හෝ අපි 181 ගෙදර අම්මාගේ ප්ලේන්ටි බොමින් බත්කමින් ප්‍රේමදාස ගැනද විජේවීර ගැනද අළුත් පොත් ගැනද කවි ගැනද කියව කියවා ඉද කළුවර වැටුනු පසු ගෙදර යන්නෙමු. බොහෝ විට ලංගමයේ සීසන් එක ප්‍රයෝජන ගෙන ගියද සමහර දාට වත්තේගෙදර සිට මගේ යාලුවා ඉන්නා විජේරාම හන්දියටත් දෙල්කද අපේ ගෙදරටත් පයින්ම යන සිරිතක් තිබුනෙන් අද වාගේ හතිළන්නේ නැතිව ගෙදරට යනකම් පයින් ගියෙමු.
මෙහෙම දවසක මුද්දර ප්‍රදර්ශනය ගැන කතිකාවක් ආවේය. අපි කතිකාව ස්ථිර කළෙමු. ඊළගට ඒ ගැන තොරතුරු සෙව්වෙමු. 


(අපේ මුද්දර කතාව එන්නේ මේ 181 හරහා මුත් ඒ අදහසේ මුල් අයිතිකරු කවුරුන්දැයි කියන්නට මට මතක නැත. එය මා දැන් හිතන විදියට නම් විජේරාමේ සුභද්‍රාරාම විහාරයට ඉදිරිපිට වංගුවේ මගේ කැත කළු මිත්‍රයාගේය. ඔහු මුද්දර ගැන පකීර් කෙනෙකු විය. ලොකු මුද්දර එකතුවක්ද ඔහු සතුව තිබ්බේය.)


අප දැනගත් පරිදි ලංකාවේ නම් මුද්දරයේ ඔස්තාර් වූයේ ෆ්‍රැන්සිස් .පී.ගුණසේකර   මහත්තයාය. ඔහු එකල සිළුමිණේ මුද්දර ගැන තීරු ළිපියක් ලියමින් මුද්දර ළෝලියන්ගේ පිපාසාව නිමනවා වෙනුවට ගිණි ඇවිළුවේ ලෝකයේ විවිධ මුද්දර ගැන වර්න පින්තූරද පළකරමිණි. ඒ ලිපියම Sunday Observer පත්තරයේද පලවූවා මෙන් මට මතකය.ඒ නිසා මූලිකවම ඔහු හමුවී මේ ගැන දැනගන්නට - උපදෙස් ගන්නට අපි තීරනය කළෙමු. අවාසනාවකට අපි ඔහු හමුවීමට දෙවතාවක්ම ලේක් හවුස් කාර්යාළයට ගියමුත් හමුවෙන්නට අවස්ථාවක් නොළද්දෙමු. ඔහුට යැවූ ලිපි කීපයකටද ලේක් හවුසියේ තබා ආ පණිවිඩ කිහිපයකටද පිළිතුරු ළැබුණේ නැත. ඒවා සමහර විට ඔහුට නොලැඹෙන්නට ඇත.


අපි අපේ විදියට වැඩේ කරන්නට තීරනය කළෙමු.

ඊළගට ප්‍රදර්ශණයක් පැවත්වීමට සුදුසු තැනක් සොයා කොළඹ පීරුවෙමු. අද නම් වෙබ් පිටුවකට පිවිස බොත්තම් කිහිපයක් එබූ සැණින් තොරතුරු ආවත් එදා අප තැන් දෙක තුනකටම ගොස් අවසානයේ කොළඹ ජාතික පුස්තකාළයේ "කුඩා ශාලාව" තෝරා ගත්තෙමු. කුඩා ශාලාව දැනටත් තිබෙන "මහ ශාලාවට" කෙළවර තිබුණු  ලොකු එළියක් නැති එකක් වුවත් එහි ගාස්තුව රුපියල් හැත්තෑ පහක් නිසා අපි එක පයින් එකඟ වුනෙමු. ශාලාව වෙන්කරවාගන්නට උඩුමහලට ගියවිට එහි අදාල කාර්යය භාරව සිටි තළතුනා කාන්තාව අපව තඹ සතේකට ගණන් ගත්තේ නැති එක නම් මට අදත් මතකය. "  මෙව්වා බරපතළ වැඩනේ..ඔය ඉස්කෝළෙක ශාලාවක් අරං කළොත් මොකෝ ළමයිනේ.." කියා ඇසුවාද මට මතකය. 
(එහි වැරද්දකුදු නැත. අද ඒ ජයාරූප බළද්දී මට මාව අදුනාගන්නටත් බැරිය. මගේ කැත කළු යාළුවා අජ කැත කෙට්ටු එකෙකි. මෙහෙම එව්වෝ කොළඹ ඇවිත් මෙහෙව් එකක් කරන්නට තරම් පන ඇති එවුන්දැයි ඈ හිතන්නට ඇත.)
ශාලාව වෙන්කලාට පසු ඇගේ ප්‍රශ්න වැලේ තව එකක් වූයේ " කවුද ඉතින් ආරාධිත අමුත්තෝ...? " යනුයි. අපි එහෙම කෙංගෙඩියක් ගැන හිතා හිටියේ නැත. අපි ගත් කටටම "අපේ ප්‍රින්සිබල් සර්" කීවෙමු. ඒ වෙළාවේ හැටියට එය ගැලවීමේ මාර්ගයකි.

පසුව අපි ආරාධිත අමුත්තනගේ ලැයිස්තුවක් සකස් කළෙමු. අංක එක අපේ ඉස්කෝළේ විදුහල්පති වූ ජයසුන්දර සර්ය. දෙවැනියා 181 මිත්‍රයාගේ තාත්තා සේවය කල "නීතී පිළිසරණ සේවයේ " ආරම්භකයෙකු මෙන්ම 89 මැතිවරනයෙන් පාර්ලිමේන්තුවට ආ  නීතීඥ නිමල් සිරිපාල සිල්වාය. රාජකාරී හෝ අධික වැඩ නිසා ප්‍රින්සිපල් සර් ආවේ නැතත් සිරිපාල මන්ත්‍රීතුමා එන බව අපට ටක්කෙටම ෂුවර් විය. එතුමාට එකළ එහෙමට වැඩක් තිබ්බේ නැත. 

 (මේ ළඟදී නම් එතුමා රෙදි කඩයක් විවෘත කරන්නට මාලඹේ හන්දියට ආ වෙලේ මට වැඩ ඇරී ගෙදර එන්නට අඩ පැයකට වඩා බලා සිටින්නට සිදුවුනේ පාර වසා තිබූ නිසාවෙනි.)

ඉස්කෝළේදී ආරාධනාව කල හැටියේ ප්‍රින්සිල් සර් එන්නට කැමැති විය. 
නිමල් සිරිපාල මන්ත්‍රීතුමා ආරාධනාව පිළිගත් බව 181 යාළුවාගේ තාත්තා තහවුරු කලේය. 

එහෙත් අඩුපාඩුවක් තිබේ. ඒ මහන්සිය අපේ වුව මේක නිමල් මන්ත්‍රීතුමාගේ නමට වැටෙන එකය. අපි ඊට "හරහට" කෙනෙක් ගෙනෙන්නට යෝජනා කළෙමු. ඒ අනුව වැඩේ කොළඹ නිසා එකල කොළඹ නගර සභාවේ පුරපති වෙන්නට විකල්ප මාධ්‍ය විසින් ඉඟිකරමින් සිටි හා ප්‍රේමදාස මහත්තයාගේ ලඟින් යන පෙනුමකුත් තිබූ රත්නසිරි රාජපක්ෂ ගෙනෙන්නට අපි කතිකා කරගත්තෙමු.
එහෙත් අපි ඔහුව දැනහිටියාට ඔහු අපිව දන්නේ නැත. ඉන්නා තැනක් දන්නේත් නැත. අනෙක ඔහු එකල නැගී එන දේශපාලකයෙකි. මේ ඉස්කෝලේ යන කොල්ලො කුරුට්ටන්ගේ වැඩක් කියා අපව ගනන් නොගනීදෝ කියා සැකයකුත් තිබුණෙන් අපි ඔහු මුණගැහෙන මඟක් සෙව්වෙමු. අන්තිමේ අපේ වෙලාවට කෙනෙක්  නැදිමාලේ බෝ ගස අසළින් දෙහිවල පැත්තට දිවෙන පාරේ තුන්වෙනි ගෙදර හිටි සෝමදාස අයියාව අපට අදුන්වා දුන්නේය.
ඔහු සෝමදාස අයියා  "පතාර් යූ ඇන් පී ඉත්තෙකු" බව කීවත් අප මේ වචන වල තේරුම වත් දැන නොසිටියෙමු. 
එහෙත් ඔහු අහිංසක සරල මිනිසෙක් විය. ජීවත් වූයේද තනිවම බව ඒ ගෙදරට ගිය පළමු අවස්ථාවේම අපට තෙරුම් ගන්නට පුළුවන් වුවත් ඔහුගේ රැකියාව හෝ ජීවත්වීමට කුමක් කරන්නේදැයි අප නොදැන සිටියෙමු. එහෙත් ඔහු සාමාදාන විනිසුරුවරයෙකු බව දොර එළිපත්තේ එල්ලා තිබුණු කුඩා බෝඩ් ලෑල්ලකින් දැකගන්නට පුළුවන් විය.
මේ
සෝමදාස අයියා අපේ අවශ්‍යතාව අසා අනාගත පුරපති රත්නසිරි රාජපක්ෂව අපේ උත්සවයට "සෙට්" කරදෙන්නට පොරොන්දු විය. ඕනෑ නම් ප්‍රේමදාස ජනපතිවරයා වුව "මේ දැන්" ගෙන්විය හැකි බව ඔහුගේ කතා වළින් " පැහැදිළි" වුවත් අපි අනාගත පුරපති කෙරෙහී විස්වාසය තැබුවෙමු. 

ඊළග දවසේ ඔහු අපට අරාධනාවක් සකසාගෙන ඔහුත් එක්කම
න්නට වෙලාවක් දුන්නේය. ඒ වෙලාවට අප ඔහුව හමුවුනේ නැදිමාලේදීද නැත්නම් මහරගමදීද කියා මතක නැතත් ඔහුට බස් එකට ටිකට් ගත්තේත්, මාළිගාවත්තේ මහල් සංකීර්ණය ළග තේ කඩේකින් ප්ලේන්ටි බීවේත් අප ගානේ කියා මට මතකය. එහෙම මතක ආපහු එන්නට හරි බස් ගාස්තුව එක සාක්කුවක තබාගෙන අනෙක් සාක්කුවෙන් පොඩි සල්ලි වගයක් එහා මෙහා කල මගේ යාලුවා දහ වතාවකට වඩා " මේක හරියන්නේ නෑ බං..මූ තේ බීලා වඩේ එකකුත් 
කෑවා .." කීම නිසාවෙනි.
අන්තිමේ අපි වෙලාව බලමින් මාළිගාවත්තේ තට්ටු නිවාස පෙලේ එක පඩි නගිමින් තට්ටු පහ හයක් තරණය කළෙමු. එක තැනකදී නතරවූ ගෙදර දොරේ "රත්නසිරි රාජපක්ෂ " කියා බෝඩ් ලෑල්ලක් අලවා තිබිණ. අපි එහි සීනුව නාද කළෙමු. දොර කඩන්නට සයිස් එකෙන් දොරට ගැහැවෙමු. එහෙත් ප්‍රතිචාරයක් නැති තැන පල්ලම් බැස්සෙමු. අන්තිම පඩි ටික බහින විට සුදු කොට කළිසමක් සහ 
"දුවන සපත්තු " දාගෙන දාඩිය පෙරාගෙන ආ කළුම කළු සුදුම සුදු දත් දෙපළක් තිබූ මිනිසා සෝමදාස අයියා හදුනාගෙන "යං යං " කීය. අපි ආපහු අර පඩිපෙල නැග්ගෙමු. සාක්කුවේ යතුරකින් දොර ඇරගත් කොළඹ අනාගත පුරපති අපට ඉදගන්නට සන් කොට " තේ එක බොමු නේද..?" ඇසූ සැණින් මගේ යාලුවා " නෑ අපි මේ දැන් බිව්වේ " කීවේ තව කීයකට හරි තට්ටු වෙයි කියා හිතපු නිසා වන්නට ඇත. කෙසේ හෝ අප ආරාධනාව දික් කලෙමු.
ඔහු විස්තර අසාගේ ඇතුළෙන් පොතක් ගෙනවිත් එය ළියාගත්තේය. "ඉන්ඩ තේ එකක් බීලම යමු... තේ බොන්නට වතුර ලිපේ තියන්ඩද..? " යි ඇසුවේය.
සෝමදාස මෙන් ඔහුද  තනිකඩයෙකු වන්නට ඇත. අපි ස්තූති කොට පල්ලම් බැස්සෙමු. 

ඒ පල්ලම බැස
සෝමදාස අයියා යන්නට කියා පිටකොටුව බලා ඇදුනෙමු. ඒ මුද්දර ඇලවීමට කළු ඩිමයි ගන්නටය. පිටකොටුව දෙවනි හරස් වීදියේ කාඩදාසි කඩ පිරමින් ලාබම කළු ඩිමයි කඩදාසි සෙව්වෙමු. අන්තිමේ ගණන් ඇසූ විට "රීමම ගන්න මල්ලි යේක ලාබයි" කියා කඩේ මුදළාලි කීවද අපට මේ රීම ගැන තේරුණේ නැත. පෝළිමේ සෙනඟ බලන් ඉද්දී "රීම" ගැන අනේක ප්‍රශ්න ඇසූ අපට මුදළාලි " ගන්නවනං ගන්ඩ අයිෂෙ" කියා සත්තමක් දාද්දී කඩෙ කොළුවා අපට එය තොග ගනන බවත් ලාබ බවත් කීවෙන් හනික මුදල් ගෙව්වෙමු.

 ඒ කොළ බණ්ඩලයත් තව කාඩ්බෝඩ් තොගයකුත් මිලදීගෙන 138 බස් එකක පටවාගෙන  විජේරාමේ යාළුවාගේ ගෙදර ආවෙමු. එහිදී මූලිකා කාරණා ලෙස අඩි තුනක් උස දෙකහමාරක් පමණ පලල ඩිමයි කොලේ උඩින්ම රටවල් අනුව වර්ගකල ලේබලය අලවා පැත්තකට කලෙමු. ඉන්පස්සේ ඒ ඒ රටවල් වලට අදාල මුද්දර ඇලවූවෙමු. මුද්දර කවර වලට වෙනමම ඩිමයි කොල විය. සමහර මුද්දර ලැබී තිබුණේ මගේ විජේරාමේ යාළුවාගේ හිතවත්කමක් උඩ පරෙස්සම් කර දෙන පොරොන්දුව පිටය. ඒවා අලවන්නට තහනම් විය. ඒ සදහා අඟලේ ඉටිකොල ගෙන දෙකට පලා කාඩ්බෝඩ් වල රදවා දැන් විකුණන්නට තිබෙන " මුද්දර ඇල්බම් " විදියට හදන්නට විය. ඊට අමතරව කීයක් හරි හොයාගෙන වියදම් පියවාගන්නට අගල් හයේ හතරේ කඩ්බෝඩ් වල ඇලවූ වැඩිපුර මුද්දර පිහිට විය. 

 ඊට අමතරව කුඩා පොතක් ලෙස සැකසුණු සමරු කලාපයක්ද නිමා කෙරිණි. අද මෙන් කොම්පියුටරයෙන් නොව 181 යාළුවාගේ අතින් ඇදුනු" එකමුතු " අකුරු කොටස් සහ වෙනත් චිත්‍ර සදහා බ්ලොක් කැපුණේ බොරලැස්ගමුවේ තැනකින් බව මට මතකය. ඇළුමිනියම් අච්චුවක කැපුණු හැඩතළ මුද්‍රණය කලේ මහරගම වැව පාරේ තැනකය. මේ සමරු කළාපයට මුද්දර ගැන ලොකු විස්තරයක් අයිති විය. රටවල් අනුව මුද්දර වර්ග කෙරෙන හැටි, නම නැතිව මුද්දර නිකුත් කරන රටවල් ගැන විශේෂ සටහනක් විය. විස්තර සොයා අප කොළඹ මුද්දර කාර්යාංශයට පවා ගිය මතකයක් ඇති මුත්, එකළ එය කොළඹ සුපිරි ගොඩනැගිල්ලක් වූ සෙලින්කෝ මන්දිරයේ තිබීම ගැන විවේචනයක්ද මේ ළිපියට ඇතුල් කලා වාගේ මතකය. මුද්දර එකතු කලෝ මේ මන්දිරයේ හතරවෙනි තට්ටුවේ මුද්දර කාර්යාංශයට ඒම තබා එහි අසලින් යාමද නොකල බව නම් සැබෑවය.

ඊළගට ප්‍රදර්ශණය සදහා ප්‍රචාරණයක් ලබාගැනීමට පුවත්පත් වලට ලීවෙමු, බැනර් දෙක තුනක් (මහරගම, නුගේගොඩ, කොළඹ හන්දි වලට ) ඇන්දෙමු. මේ වැඩ සදහා 
181 යාළුවා රෑ නිදිමරාගෙන වැඩ කලේය. අන්තිමේ අප බැනර් එල්ලන්නට යද්දී පාරේ අනෙක් පැත්තේ ලොරියක බැනර් කපන අය දැක තුෂ්නිම්භූත වූයෙමු. පසුව දැනගත් පරිදි ඒ බැනර සදහා නගර සභාවට ගෙවීමක් කොට යම් අංකයක් ලබාගත යුතුව තිබිණ. ඒ අංකය අර බැනරයේ යටින් සදහන් කල විට බැනරය කපන්නේ නැත. ඒත් ඕවාට රස්තියාදු වෙන්නට වෙලාවක් නැත. නෙක මුදළ් ද නැත. ඊට එහා පැත්තේ නාට්‍යයක බැනරයක් තිබ්බේ හොද වෙලාවටය. ඒ අංකය අපේ බැනරයේ තිබ්බාට 'කපන " අයට එක දැනී තිබුණේ නැත. අපට අමතරව වියදම් වූයේ "පර්මනන්ට් මාකරයක" ගාන පමණ.

අප සියළු දෙනා ප්‍රදර්ශනය දාට කළින්දා හවස ගොස් සියල්ල ලක ලැහැස්ති කොට ගෙවල් වලට ගියත් මම විජේරාමේ යාළුවාගේ ගෙදර  නැවතුණෙමි. පහුවෙනිදා 181 යාළුවා තාත්තා සමග නිල් ඕපල් කාර් එකෙන් අප එක්කගෙන යන්නට එනවා කියා ආවේ නැත. ඒ නිසා අප බස් එකක නැගී කොළඹ ආවෙමු. ඇවිත් සියල්ල සකසාගෙන උත්සවයට සූදානම් වෙද්දි  අපේ යාළුවා හැන්ඩි පහට ඇද පැලැදගෙන ආ විට අප කියූ ද මෙහි ළියන්නට බැරිය. 

ජයසුන්දර විදුහල්පතිතුමා මුළින්ම වෙළාවට ආවේය. 
දෙවනුව  නිමල් සිරිපාල සිල්වා  මන්ත්‍රීතුමා ආයේය. 
තෙවැනුව රත්නසිරි රාජපක්ෂ අනාගත පුරපතිතුමා ආවේය. 

එහෙත් ඔහුගේ මුහුණේ ලොකු එළියක් තිබ්බේ නැත. හේතුව දැනගත්තේ පසුවය.

හේතුව එදා මහ ශාලාවේ " කොළඹ පුරපතිගේ නොසැකිළිමත් පාලනයට එරෙහිවෙමු " නමින් වූ වෘත්තිය සමිති රැස්වීමය. එහෙම එකක් තියෙනවා කියා අප
ත් දැන සිටියේ නැත. රත්නසිරි රාජපක්ෂ අනාගත පුරපතිතුමා කුඩා ශාලාවේ පීත්ත පටිය කපද්දී එක බිත්තියකින් එහා පැත්තේ මහ ශාලාවේ  එතුමාගේ පදවියේ සිටි පුරපති මොහොමඩ් මහතාට දෝෂාරෝපණය කරමින් උද්වේගකර කතාවකි. එහෙත් ඔහු නිහතමානී ලෙස ප්‍රදර්ශණය විවෘත කොට "මුද්දර පැකට්" දෙක තුනක්ද මිළදී ගෙන නික්ම ගියේය. 

අද වගේ දවසක නම් " අපේ ඒවා පැකට් ' කරනු නොඅනුමානය. (ඔහු ඒ ගැන ලොකුවට හිතන්නට නැතිව ඇත. පසුව ඔහු සැබැවින්ම පුරපති තනතුරට පත්විය.)

අන්තිමේ  අපි ප්‍රදර්ශණය සාර්ථකව නිම කළෙමු. බොහෝ දෙනා එය බලන්නට ආහ. මා දන්නා තරමින් එය ලංකාවේ පැවත්වූ පළමු මුද්දර ප්‍රදර්ශණයය. එකම එක වන්නටත් පුළුවන. 


අද මගේ පින්තූර ඇල්බමයේ මගේ පින්තූර, අනුන්ගේ පින්තූර සහ සොරකම් කල පින්තූර අතරේ මේ

 " එකමුතු මුද්දර දැක්මේ " පින්තූර තිබේ. (මා සොරකම් කළ නිසා තාම ඒවා සුරකිව තිබේ.)  ඒ ගැන ආඩම්බරය. 

එහෙත් පොඩි දුකකුත් තිබේ. 

ඒවායේ ඉන්නා රත්නසිරි රාජපක්ෂ, ජයසුන්දර සර් වැනි අය ජීවතුන් අතර නැති එකය. 
නූල් වගේ කෙට්ටුවට හිටි අපට තඩි බඩවල් ඇවිත් තිබීමය. 
අම්මා ලස්සණ සාරියකින් සැරසී ලොකු අයියාගේ අක්කා සමග මුද්දර බලන නිරෝගිකමය. 
තරුණකමය. 
181 යාළුවා තවදුරටත් යාළුවෙක් නොවන එකය. 
දැන් මේ පින්තූර වලට අවුරුදු විසි අටකට වඩා වැඩි විමය. 

ඒ අතරේ තව දුකක් තිබේ. ඒ නම්

ගොඩ දවසකින් මෙව්වා ගැන කතා කරමින් හිනාවෙන්නට, අඩියක් ගහන්නට මම ඒ වෙලාවට දුමක් අදින්නට උත්සාහ කළ විට අම්මා මෝ නැතුව බනින්නට බැරි තරම් එදා එකට සිටි මිත්‍රයයෝ "බිසි " ජිවීත ගතකිරීමය. (මා ඇතුළුව.)


ප.ලි.
අර කළු ඩිමයි වල මුද්දර ගලවන්නට නම් අපි එකෙක්වත් ගියේ නැත. මගේ යාළුවා ඒ කළු ඩිමයි කන්ද කොහොම ඉවරයක් කරගත්තාදැයි මම දන්නේ නැත. එහෙත් මේ වැඩ සියල්ලෙන් පසු දවසක් චිත්‍ර ප්‍රදර්ශණයක් පවත්වන්නට යෝජනාවක් ගෙන විජෙරාමේ ගෙදර ගියවෙලේ ගෙයි පිටුපස වතුර ටැංකියක මුද්දර තොගයක් අර කළු කඩදාසි පිටින් පෙගෙන්නට දමා ඇති අයුරු නම් දිටිමි. එහෙත් ඌත් අද වෙනතුරුත් මේ වන් මංගල්ල වලට කරගැහීම අතහරින්නේ නැත.

Sunday, September 24, 2017

දැං මං උපාලිට බය නැත.....



ලී වැඩ ගැන මට දැනුමක් ආවේ, මං නවන්දන්න එකෙක් නිසාවත් මගේ පරම්පරාවේ එකෙක්වත් ලීවැඩ කළ නිසාවත් නොවේ. එහි දශමකයක හෝ ගෞරවයක් ඇත්නම් යායුත්තේ අල්ලපු වැටේ ජෝරිස් සහෝදරයන්ගේ ලී මෝලටත්, ඒ සහෝදරයන් වූ රංජි, ආනන්ද, නිහාල් සහ මහින්ද අයියලාටත්ය. ඒ අස්සේම ප්‍රේමසිරිටත් ඒ ගෞරවය හිමිවිය යුතුමය. මන්ද මගේ "පොඩි පොඩි" බරපතල වැඩ වලට කන මිරිකා හෝ ටොකු ඇන හෝ උදව් කලේ ඔහු බැවිනි.
මට මතක ඇති වරෙක මම කුඩා කොපි පොතක කොලයක් පුරා චිත්‍රයක් ඇන්දෙමි. ඒ චිත්‍රයේ තිබුනේ දිගු බටයක් සහිත තුවක්කුවකි. සීනී අක්කාගේ මහත්තයා වූ ලක්ෂ්මන් අයියා විසින් ගෙනෙන VHS චිත්‍රපට වල තිබ්බේ මේ ජාතියේ තුවක්කුය. මම ඒ උන්මාදයෙන් තුවක්කුව කොපි පොතේ ඇන්දාට එය ලීයෙන් හදාගන්නා ක්‍රමයක් ගැන දහ අතේ කල්පනා කලෙමි. කල්පනා කරන්නට හේතුව "ජෝරිස් ලී මඩුවේ " කාට කිව්වත් මෙය නොකෙරෙන නිසාය. ඒකට හේතුව තුවක්කු බට උස්සාගෙන එහේ මෙහේ දගලන එක ඒ කාලයේ ඒ තරම් සුබදායක නොවන නිසාවෙනි. අන්තිමේ තුවක්කු බටයට කොසුපොල්ලක්  හොයාගත් මම තුවක්කු බදේ චිත්‍රයක් ඇද බයෙන් ගැහි ගැහී ප්‍රේමසිරි අයියාට දුන්නෙමි. ප්‍රේමසිරි අයියා මා සිතුවා සේම පළමු ප්‍රශ්නයෙන්ම දමා ගැසුවේය.

"මේ මොකක්ද බං.."
"මේකක්.."
"මේකක්..? මොකක්ද බිජ්ජෝ මේක කියන්නේ.."
"මේ මේකක්...ඔයා හදලා දෙන්නකො.."
"හදන්න යකෝ කියහංකො මොකක් කියලා උබේ මේක.."

මම අර කී බිජ්ජෙන් හුජ්ජ යන සයිස් එකෙන් බයවී

"තුවක්කුවක්.."

කීමී. ප්‍රේමසිරි අයියා මට ලෙන්ගතු හිනාවක් පෑවෙන් අර චූ බර ගතිය පහවී ගියේය.

"මට තේරුණා උඹ නැලවෙනකොට..හා හා..වරෙන් වරෙන්"

මම ප්ලෑන් බී නැතහොත් "එහෙම වුනොත් මෙහෙම" තියරියෙන් මල් හිනාවක් දා වීසීකරන, ළිපේ දාන ලී ගොඩට වැටුණෙමි. එහි මගේ තුවක්කු බදට ඕනෑ වෙන කෑල්ලක් මම කළින්ම හංගා තිබ්බෙමි. එයත් ගෙන ප්‍රේමසිරි අ‍යියාගේ වඩු බංකුවට ගිය විට එතැන හිටි ජෝරිස් නිහාල් අයියා මගේ තුවක්කු ප්ලෑන් එක අතට ගෙන ඇස් ලොවිගෙඩි දෙකක් මෙන් රතු කරගෙන මට කඩා පැන්නේය.
නිහාල් අයියා "හොදට බොන" කෙනෙකි. ඒ වෙලාවේත් එහෙම හොදට බී ඉන්නට ඇත. ඒ බීමේත් මගේ තුවක්කු ප්ලෑනේත් අවසානය එයම විය.

"වෙන ඕන කෙහෙල්මලක් කරගනින් මඟුල් තුවක්කු හදන්නේ නැතුව..."

ඒ අවසාන වාක්‍ය විය. මට අර කළින් ලෙන්ගතු පාටට හිටි ප්‍රේමසිරියාට දික් යත්තෙන් ඔළුවට එකක් දෙන්නට හිතෙන ළමා සිතිවිල්ලක් පහළ වුනත් ඒ වයසට අපට ඉවසන්නට වීම සාමාන්‍ය නිසාත් ඔහේ කරබාගෙන හිටියෙමි. එහෙත් ප්‍රේමසිරි අයියා මෙහෙම යෝජනාවක් කළේය.

" හරි උඹට මං ශෝක් බඩ්ඩක් දෙන්නං ..ඒක උඹ හදාගනින් .."

කියා ලොකු සුදු කොලදෙකක ඇද තිබුණු චිත්‍රයක් දුන්නේය. එහි තිබුණේ බොක්ස් ගිටාරයක සැලසුමකි. එය කාගේදෝ යැයි මා දන්නේ නැත. එහෙත් එය මගේ හිත අස්සෙන් ගොස් ඔළුවේ කොනක (මෂ්තිස්කයේ වෙන්නට ඇති.) සටහන් වුණේය.
එදා සිට සතියක් ඇතුලත මම මගේ ලී ගිටාරය හදා වයර් කම්බි දෙකකුත්, තංගුස් කම්බි දෙකකුත් සවි කළෙමි. වැඩේ ඉවර වී පහුවෙනිදාක ඉස්කෝළේ යන ගමන් උපාලි කන්නංගර හිටි දිපානි ප්‍රෙස් එකට මෙහා පැත්තේ බිල්ඩිම උඩ බළාගෙන ගමන්කළෙමි. මට ඕනෑ වී තිබුණේ උපාලි කන්නංගරට මගේ ගිටාරය ගැන කියා (මට මතක ඇති විදියට) "සුපර්ස්ටාර්ස්" බෑන්ඩ් එකට බැදෙන්නටය. එහෙත් උපාළි මා සත පහකට ගනන් ගත්තේ නැත.

හේතුව

සමහර දාට උපාලි කන්නංගර බැල්කනියේ ඉද හිනාවක් දැම්මාට මම අහක බලාගැනීමය. (මොන මංගල්ලයකට මම උපාලිට බයවුනාදැයි මම දන්නේ නැත.)
කෙසේ හෝ අන්තිමේ ගිටාරයගෙයි මුල්ලකට හේත්තු විය. ආපහු ගිටාරය ඔනෑ වුනේ ජීවීතයක් බේරාගන්නටය. ජීවිත එකක් නොව දෙකක්ම බේරාගන්නටය.

ඒ අපේ පූසිගේ පැටව් දෙන්නාය.

මහපූසි වැදුවාට බැලුවේ නැත. බලනවා තියා කිරි ටිකක්වත් දුන්නේ නැත. ඌ කළේ යළි අවලමේ යාමයි. අන්තිමේ මම අපේ අල්මාරියත් බිත්තියත් අතර ගෙයක් හදා අල්මාරි කකුලේ පූසිගේ එක කකුළක් ගැට ගැහුවෙමි. දැන් පූසිට යන්නට බැරිය. මුළින් මුළින් දැඟළුවාට පස්සේ පූසි තම උත්සාහය අතහැරියේය. ඌ බිම පෙරළි නිදද්දී පැටව් දෙන්නා කිරි උරා බොන්නට පුරුදු විය.
උන් ඉතා ඉකමනින් හැදි ආවේය. පූසිගේ කකුළ ලග තුවාලයක් හැදුනත් ඒවා අප ගනන් ගත්තේ නැත. "අප" කීවේ මේ වෙනකොට ලොකු අම්මා, අම්මා, අක්කලා වස බාප්පා ඇතුළු සියල්ලන් මගේ පරිශ්‍රමයට උදව් කරන්නට ආ හෙයිනි. කීප වතාවක්ම මේ පූසිය පැටව් දැම්මාට කිරි නොදීමෙන් මියගොස් තිබුණේය.
කෙසේ හෝ මම පූසිට එන්නට එළියට බැරිවෙන්නට තිබ්බේ අර ලී ගිටාරයය. ඒ ගිටාරය මහ බර එකකි. පූසිය ඒ බර ගිටාරය අස්සෙන් පැනගන්නට දැඟළු දවසක අර ගිටාරය පැටව් දෙන්නා අතරට වැටී තිබුණේය. ඒ බරට එකෙක් මියගොස් අනෙකා ඉතුරු වී තිබුණෙන් වස බාප්පා ගිටාරය වෙනුවට ලෑල්ලක් ඇණ ගසා හේත්තු කොට තිබුණේය.
අන්තිමේ ඉතුරු වූ එකා සැපට හැදුණෙන් ඌ පුළුන් ගොඩක් මෙන් මහත් විය.

අන්තිමේ දෙල්කදින් ලොරියක පටවා ගත් ලට්ට ලොට්ට අස්සේ ගිටාරයද අර පූස් පැටවාද හෝමාගම ගෙදර ආයේය. බස් එකෙ ආ අය අතර ආච්චි, ලොකු අම්මා ඇගේ දියණිය මෙන්ම ජෝරිස් පවුලේ අයද විය.
මම අළුත් ගෙදර පූසාට කූඩුවක් හැදුවෙමි. ඌ එහි ඉන්නට බලවත් ලෙස අකමැත්ත පළ කලෙන් මුදා හැරියෙමි. දවස් දෙකක් විතර නැතිවී සිටි පූසා යළි ආයේ මුත් ඉදහිට කකුළ් වලට පැන සපාකන පුරුද්දක් විය.
උට මේ පරිසරය ගැන කළකිරෙන්නට ඇත. එහි වසර පහක් විතර සිටි මටද ඒ පරිසරය එපා විය.
එහෙත් අවාසනාවකට අපේ බඩවල් පිරෙන්නට මුළු ජීවීතයම කැප කල, පැන්ෂන් පඩිය මරනයෙන් මතුද මාස දෙක තුනක් ගන්නට පුළුවන් වූ,  තාත්තාගේ ඇහෙන් මරණයක් වෙනුවෙන් කඳුළක් හෙලන්නට ඇති එකම කෙනා වූද, අම්මා සමග නොවිදිනා දුක් ගැහැට විදි ආච්චී  මනස වියවුල් කරගත්තාය.
ඈ ඟංගොඩවිළ යන්නට ඕනෑ කියා පාර දිගේ ඇවිද්දාය. සිහි විකල්ලෙන් දෙඩෙව්වාය. අන්තිමේ අසනීප වී එකතැන් වී අපත් සමගම තවත් දුක්විද මියගියාය.

ගිටාරය මුළ්ලක තිබී වේ හුඹස් බැද දිරාපත් විය.

මම අද වෙනතුරු ගිටාරයක් තබා තාලයකට සින්දුවක් කියන්නටවත් දැනගත්තේ නැත.

ජීවීතය එහෙම පුදුම එකකි.

මගේ පුදුමය නම් මේ සරල, ලොකු  කියවීමක් නැති වචන, අකුරු, සිදුවිම්, මිනිසුන්, සතුන්, ගහකොළ, ඟද සුවඳ,   සියළු දේ අතර ලොකු ගැඹුරු බැදීමක් තිබීමයි. මගේ තුවක්කු චිත්‍රය දීර්ඝ කතාවක් එකට ඇමුණුවේය. දීර්ඝ කාලයක් එකතු කළේය. ජීවීත බේරාගත්තේය. මරා දැම්මේය. මතක ලොරි බාගයකට සෑහෙන්න එකතු කොට ගිටාරයක් බවට පත්වෙමින් දිරාපත්ව නැතිවී, ශුන්‍ය වී ගියේය.

දිනෙක මමද එසේම මගේ මතක ලොරියද රැගෙන පල්ලම් බහිනු ඇත. ඊට කළින් මගේ මතක මා දන්නා, නොදන්නා, ආදරය කරන අය අතර කියවෙන්නට දෙන්නට වුවමනාවක් ඇති වී තිබේ. ඒ නිසා යළි ලියන්නට සිත්විය.

ජීවීතය නම් අපූර්වමය.