Thursday, February 8, 2018

අබ්දුල් අමීන්..88



නාවල සෝලීස් ශාලාවේ සිට ගාලු මුවදොර දක්වා ඇදෙන වෑන් රථය පැදවුයේ අජිත් අයියා වන්නට ඕනෑය. ඒ වහල පාත "රෝසාවේ" නැගුන අය අතර අපේ අම්මා, තාත්තා, අක්කලා තුන්දෙනාම සහ එකල ලංකාවේ හිටි දෙවැනි අයියාද හිටියා මට හොදටම මතකයි වගේය. ඊළඟට ලොකු අයියාගේ අක්කා සමග ඉස්ටැන්ලි අංකල්, සෝමා ඇන්ටී සහ අජිත් අයියාගේ බිරිඳද හිටියාය.
හිටියා කීවාට කට්ටියම හිටියේ මහා ඝෝසාවක් ඇතිකරමිනි. මම පමණක් වෙන්නට ඕනෑ දවස් ගණනක චිත්‍ර ප්‍රදර්ශණ  මහන්සිය හා මඟුල් ගෙදරක කෑම පිහිටෙන් පොඩි කුකුළ් නින්දක වැටී හිටියෙමි. එහෙත් නිදන්නට ඉඩක් නැත. අජිත් අයියා සුපුරුදු ලෙස අපේ ලොකු අක්කාවත් පටළවාගෙන මහා විහිළු තහළු සාගරයකය.

(අජිත් අයියාගේ හැටි ලියන්නට වෙනමම දවසක් ඕනෑය. අජිත් අයියා ඔහුගේ තරමවත් කුමක්දැයි නොදන්නා කෙනෙකු විනා තමන්ගේ "තරමෙන් " කිසිදා ප්‍රයෝජන ගත්තෙක් නොවන වගත් ඔහුගේ තරමෙන් ප්‍රයෝජන ගත් "මගෙන්" පටන් ගෙන ලොකු ව්‍යාපාර දක්වා දිවෙන අතීතයක් වර්තමානයක් ඇතැයි දැනට ලියා තැබීම ඇතිය.)

මේ වෑන් රථය අර නාවල සෝලිස් එකට වඩා සතුටු සාගරයක කිමිදෙමින් දිවෙයි. ඒ අතරේ "ඉස්ටැන්ලි" අංකල්  "අබ්දුල් අමින්" සින්දුව පටන්ගෙන තිබේ. අබ්දුල් අමින් සින්දුව මා අසා ඇත්තේ ස්ටැන්ලි අංකල්ගෙන් පමණි. ඔහු හැමදාම සෙනඟ ගොඩක් සහ වීදුරු දෙක තුනක් හිස්වූ තැන මේ සින්දුව පටන් ගනී. මේ අපූරු සින්දුවේ මහ ලොකු වාක්‍ය මාලාවක් හෝ අර්ථයක් තිබුනේ නැත. එහෙත් පලමු වචන පේලියෙන් පසු ඊට අත්වැල් ගායනා කරන පිරිස නවත්තනට බැරිය.
අබ්දුල් අමින් පටන් ගැනෙන්නේ ස්ටැන්ලි අංකල් තාලයකටත් මෙන්ම හඬත් අඩුකොට "අබ්දුල් අමී......න්න්"  කියා නැවතීමෙනි. ඉන්පස්සේ අත්වැලට කවුරුන් හෝ "ඩුම් ඩුම් ඩුං.. " කියා තාලයට කියති. මේ සින්දුවට වචන කිහිපයක් තිබුණා මට මතකය. එහෙත් දැන් මතක් නොවෙයි. එහෙත් අත්වැල් ගායකයන් වැඩිපුර එකතු වූ පසු අර හෙමෙන් සෙමෙන් කියන සින්දුව වේගයෙන් කියවෙයි. අත්පුඩි වැටෙයි.  නැවත නැවතත් ගායනා කෙරෙයි.

මට දැන් නම් හිතෙන්නේ ඇස් පියාගෙන එදවසට යන්නටය. එදවස අද මෙන් මහා වාහන තොගයකුත් නැති. ආලෝකමත් වීදී ලාම්පුත් නැති අදුරු වීදී දිගේ ඇදෙන මේ කුඩා වෑන් රථයේ මෙහා පිටින් ඉදිමින්  අර වීදුරු අස්සෙන් "යථාර්ථය දකින්නටය".
ඒ රථයේ යන අයට කොයිතරම් ප්‍රශ්න තිබුනාද...කොයිතරම් හෙට ගැන අවිනිශ්චිතකම් තිබුණාද...මඟුල් ගෙදර ආවේ කොයි තරම් දුෂ්කර ලෙසද...යළිත් හෙට අමනාපකම් අඩදබර අඩුපාඩුකම්, තනිකම් තරහාවීම හිත් රිදීම් මෙන්ම සතුටුදායක ලෙසද ජීවිතයට මුහුණ දෙන්නට ඕනෑද..? එහෙත් මේ වෑන් රථයේ ඉන්නා එකදු ගැහැණියකටත් මිනිසෙකුටවත් එසේ  හැඟිමක් නැති සැටි මෙන් හිනාවෙමින් අත්පුඩි ගසමින් මේ මොහොත විදින්නේය. අජිත් අයියා හෝ ස්ටැන්ලි අංකල් බැනුම් මැද්දේ සිගරට් දල්වන්නේය. අපේ අම්මලා අක්කලා පටලාවගත් සාරි තවත් අවුළ් කරගනිමින් අත්පුඩි ගසමින් සිනාසෙන හැටි, සෝමා ඇන්ටී ඒ කලබල අස්සේත් කාට හෝ කුටු කුටු ගගා අවවාදයක් දෙන හැටිත් සිතෙන් මවා ගන්නට ඔබට බැරි බව මම දනිමි. ඒ "කුහක සතුට" ගැන මම සතුටු වන්නේ එය මා පමණක් ලබන සතුටක් නිසාය.
ඒ සතුට කාට කාටවත් බෙදන්නට  බැරි එකකි.

නාවල සිට අපවත්  ගෙදර බස්සාගෙන යන්නට කළින්ම සූදානම් කොට තිබූ මේ වෑන් ගමන ගාළුමුවදොරට හැරවූයේ අජිත් අයියාය.  අපේ මේ පවුල් දෙක තුනක් පටවාගත් වෑන් රථයට පිටුපසින් මනාලයා පදවාගෙන ආ මෝටර් රථයේ නැගී මනාලියද ආවාය. ගාළුමුවදොර අයිනේ නතරකෙරුණ වෑන් රථයෙන් බැසගත් අප  කිහිපදෙනෙක් තද කළුවරේ හෝ ගානා රැල්ල බලන්නටද, අජිත් අයියා ඇතුළු දෙතුන් දෙනෙක් "නානා" ගෙන් ගත් කූකුළ් මස් කැබැල්ලක් සමග පොඩි මීවීතකද, තවත් කිහිපදෙනෙක් දොර වීදුරු හකුළුවාගත් වෑන් රථයේ ඇතුළට වී කතා බහකද යෙදෙනා අතරේ අජිත් අයියා කොහෙන්දෝ ගෙනා අහස්කූරු කිහිපයක් උඩ යවන්නටද විය.  උඩ යැවුවාට කම් නැත  මේ මහරෑ හරස් අතටද යවන්නට විය. පළමු එක හරස් අතට වේගයෙන් ගොස් කිහිපදෙනෙකු මගහැර බිම පතිත වෙනවාත් සමග වෑන් රථයෙන් බැසගත් ගැහැණු රොත්තක් "එපා" කියන්නට පෙර අජිත් අයියා අනෙක් අහස්කූරද හරහා යැවෙන ලෙස පත්තු කලේය. ඒ අහස් කූර විදුලු වේගයෙන් හරස් අතට ගොස් නැවතුනේ අපේ අළුත් මනාලියගේ ඇඟේ වදිමිනි. ඇය වේදනාවෙන් බිම පෙරළුනා පමනි අපි සියල්ලෝ එදෙසට දිව ගියෙමු. ඇයට ඒ තරම් හානියක් නැතත් කුඩා පිළිස්සුම් තුවාලයක් ව වේදනාවෙන් පෙළුණාය.
එහෙත් මේ දර්ශණය බලා සිටියේ අප පමණක් නොවන බව තේරුම් යන්නට වැඩි වෙලාවක් ගත නොවීය. එකවරම අප වෙතට කඩා පැන "කවුද යකෝ" කීවේ අතපය හැඩි දැඩි තරුණ කොල්ලන් වැලකි.  ඔවුනට අනුව අපේ ක්‍රියාකාරකම් මේ මහරෑ "ගෝල්ෆේස්  සාමකාමී කමට"  බාධාවකි. එකල සාෆ් ක්‍රීඩා උළෙල පැවෙත්වෙන කාලය නිසා සිවිල් ඇදුමෙන් සැරසුණු බොහෝ ආරක්ෂක නිලධාරීන් එහි ගැවෙසෙන අයුරු පුදුමයක් නොවිය.
ඔවුන් කඩා වදිද්දී ස්ටැන්ලි අංකල් විශිෂ්ට විශ්‍රාමික තානාපති සේවා නිලධාරියෙකු වුව තැනට සුදුසු ලෙස  'ඩිප්ලොමැටික්" නොවෙමින් "ඇයි ඇයි" කියා අර කොල්ලන්ට තගරිය දැම්මේය. අර කොල්ලෝ තරුණ කමටද කොහෙදෝ අතේ තිබුණු බීම බෝතල් එකිනෙක කඩා ආයුධ කලේය. අප අතරේ මේ තරම් ගහමරා ගන්නට දේවල් ඇතිවුණේ නැත. එහෙත් දැන් මේ තත්වය උග්‍ර වෙමින් නරක අතට හැරෙන බවක් පෙනේ. ගැහැණු අය අපේ පිරිමි අයව පසුපසට අදිමින් පවුරක් මෙන් ඉදිරියේය. අර කොල්ලෝ අපට බනිමින් අජිත් අයියාව සොයති. අජිත් අයියා ගෑණු පවුරෙන් කඩා පනින්නට ඉංග්‍රීසියෙන් ඉඩ ඉල්ලති. සෝමා ඇන්ටී 'පුතේ මේක පවුලේ ප්‍රශ්නයක් අපි විසදගන්නම්..දැන් ඔයගොල්ලෝ යන්න" කියති.
(සෝමා ඇන්ටී තරම් "ඩිප්ලොමැටික් " ගැහැනියක මට අදත් හමුවී නැත. ඇය සියලු දේ දැක්කේය. ඒවාට සරල උත්තර දුන්නේය. කිසිවෙකුගේ කුණු කන්දල් තවත් කෙනෙකුට "පාස්" කලේ නැත.)
එහෙත් ඇයවද පසුබා අර කොල්ලන් බෝතල් උළුක් කරමින් අජිත් අයියාව සොයති. අන්තිමේ අජිත් අයියා අර පවුර කඩාගෙන විත්

 "ධම්මික තොපි දවල්ට රිලේ දුවනකොට අපි විසිල් ගහන්ඩයි..චියර් කරන්ඩයි..තොපි රෑට ඇවිත් බෝතල් වලින් අපිටම අයින්ඩයි...ලැජ්ජ නැද්ද යකෝ.." කීය.

කීවා නොව මහ හඩින් කෑ ගැසුවේය.

අප කිසිවෙකු දන්නා ධම්මික කෙනෙකු නැත. (අපේ අයියාගේ නමත් ධම්මික වුණාට දුවපු රිලේ එකක් නැත.) එහෙත් අර කොල්ලන් රැල රිලේ එකක් දුවන්නා මෙන් අන්ත්‍රස්දහන් විය.

අප යළිත් වෑන් රථයට නැග්ගෙමු. නැග්ගෙමු නොව බලෙන් පොරයෙන් නංවාගත්තෙමු. මනාල යුවල රත්නම්ස් රෝහලට ගොස් බෙහෙත් දාගෙන තිබිණි. එදා ජීවිතය කිසිදා නොදකිනා නොහදුනනා නිහඩ කමකින් පිරී ගත් වෑන් රථය හෙමෙන් හෙමෙන් පාළු පාරවල් තවත් පාළු කරමින් ඇදුනේය.
අජිත් අයියා හුරේ කී චියර් කල ධම්මික ගැන පසුව මට කොලොන්නාවේදී කීවේය. ඒ නම් එකල අපට සාෆ් තරඟාවලියේ පදක්කමක් බලාපොරොත්තු වූ ධම්මික  දිසානායක ගැනය. ධම්මික අර බෝතල් කඩාගත් කල්ලියේ කෙට්ටුම එකා විය. ඔහු මීටර් 100 හා 200 ඉසව්වලට සහබාගි වුවත් රිලේ තරඟවලට සහබාගී වුවා බව මට මතක නැත. එහෙත් අජිත් අයියා ක්‍රීඩාවට දැක්වූ උනන්දුව නිසා අපට යහතින් ගෙදර එන්නට පුළුවන් උනේය.
සමහර විට ධම්මිකට ලැජ්ජාවක් ඇතිවෙන්නට ඇත. අපේ මේ සිදුවීමත් ඔවුන්ගේ කඩාපැනිමත් අතරේ තිබුණේ "තරුණ උනක්" වෙන්නට ඇතිය කියා මට සිතේ. එහෙම නැත්නම් ඔහුට තරඟාවලිය අතරේ මහරෑ මෙලෙස අනාරක්ෂිත ලෙස හැසිරෙන්නට තිබූ "අයිතිය" ගැන කුකුසක් තිබෙන්නට ඇත. කෙසේ හෝ ඊළග තරග අතරේ "මේන්න මේ"" කියා අජිත් අයියා මට ධම්මිකව රූපවාහිනි තිරය මත පෙන්වන ලද්දෙන් අර මහ රෑ දකින ලද ධම්මිකව මට අදුරාගන්නට පුළුවන් විය. ඔහු ඇත්තෙන්ම සැබෑ ක්‍රීඩක ලක්ෂණ පෙන්නුම් කලේය. යන්තම් බොකුටු කොණ්ඩයක් තිබුණේය.  දුවන්නට උපන් උසක් තිබුණේය. ඒ වාගේම කඟවේනා මෙන් දිව්වේය.
මට ධම්මික දිසානායක ඒ සාෆ් ක්‍රීඩා උළෙලේ පදක්කම් ගත්තාදැයි මතක නැත. එහෙත් වරෙන් වර ඔහු ගැන පුවත්පත් වල ක්‍රීඩා පිටුවේ ප්‍රවෘත්තීන් පලවී තිබුණේය.

කාලය අපට හැමදාම එකම තැන රැදෙන්නට දෙන්නේ නැත. කාලය අපව විවිධාකාර චිත්‍රපට පෙන්වා ඒ චිත්‍ර -දර්ශණ -සිතුවම්- හඬ- දැනීම් -හැඟීම් අපට ලංකොට අපේ කරදී, විටෙක අපෙන් ඈත්කර අපට එරෙහි කොටදී අපව ජිවීත ගමන්මග ඔස්සේ තල්ලු කර දමන්නේය. එලෙස තල්ලු වී යන අතරේ අර දකින ලද මතකචිත්‍ර විටෙන් විට මතක් වෙයි. වරෙක ඒ ගැන සතුටු කදුළු ගලයි, වරෙක පශ්චාත්තාප වෙයි, වරෙක අමතක කරන්නට බොළද උත්සාහයන් වල නිරත වෙයි. වරෙක පලිගන්නට තරම් සසල වන මතක බවට පත්කරයි. ඒ සියල්ල කුමක් වේවා ජීවීතය අපට නතරවෙන්නට නතර වී නරඹන්නෙකු වීමට කාලය නම් ලබානොදෙයි.

එහෙම කාලය නතර නොකර සෑහෙන කාලයක් ගිය පසු ධම්මික දිසානායක මට නැවත හමුවිය. අර කළින් කී දෛවය මට පමණක් නොව ඒ අවස්ථාව අජිත් අයියාටද දුන්නේය. මේ කියන කාලසීමාවේ මම යාල අමදූව වෙරල තීරයේ හෝටලයේ සේවය කරමින් සිටියෙමි. මා එහි එක්කාගෙන ආ මගේ කළමණාකාරවරයා වූයේ අජිත් අයියාය.

ඒ අනුව සාෆ් උළෙලින් පසු ශිෂ්‍යත්වයක් ලැබ වැඩිදුරපුහුණු කාලයකට ජර්මනියට ගිය ධම්මික දිසානායක මේ සිදුවීමෙන් අවුරුදු ගනනාවකට පසු මේ සිදුවීම සිදුවූ ගාළු මුවදොර මුහුදට වඩා ලස්සන තිස්සමහාරාමයේ අමදූව වෙරළ තීරයේ අපේ සුන්දර හෝටලයට ආවේ තනිවම නොවේ. ලස්සන ජර්මන් කෙල්ලෙකුද සමගය.
ධම්මිකගේ ජර්මානු මිතුරිය සුන්දර වූවා වගේම ධම්මිකද සහමුළින්ම වෙනස් කෙනෙකු බවට පෙනුමෙන් වෙනස් වී තිබිණ. අර කෙට්ටු ගතිය සහමුළින් නැතිවී කළු අමරිකානුවෙකු මෙන් උස මහත හැඩිදැඩි වචනාර්ථයෙන්ම මළල ක්‍රීඩකයෙකුගේ පෙනුම ලබාගෙන තිබිණි.
ඔවුන් අපේ හෝටලයට එන බව යාල වෙරල තීරයේ ඇන්ටෙනාවක සවිකල දුරකතන කුළුනේ සිට කරකවන අංක සහිත රිසීවර් දුරකතනයෙන් අපට දන්වා තිබුණේ නැත. (එකල හෝටලයේ නවාතැන් ගන්නා අයගේ ලැයිස්තුව කොළඹ එයිට්කන් ස්පෙන්ස් සමාගමේ සිට  කීවේන් අප "රෙසර්වේෂන් පොතේ " ලියාගත්තෙමු.)
ඔවුන් ආ පසුව අජිත් අයියාද දුවගෙන විත් උඹට මතකද කියා මගෙන් ඇහුවත් මට මතක තිබුණේ නැත. අපි ඒ මතකය අවධි කලෙමු. එහෙත් ඒ මතකය අජිත් අයියා විසින් ධම්මිකට මතක් කරනා ලදැයි  කියා මට හිතෙන්නේ නැත. අජිත් අයියා ඔවුනට විශේෂ කොට සැලකූ බව නම් මතකය. ඒ අතරේ ඔහුගේ ශිෂ්‍යත්වයද අවසාන වෙන බවත් නැවත ලංකාවට පැමිණ 100 හා 200 ඉසව් වලින් තරඟ කිරීමට කැමැත්ත බවද ධම්මික හා අජිත් අයියා අතර ඇතිවුණු කතාබහට අනුව දැනගන්නට ලැබුණේය. නමුත් කිසිදු විටෙක අර ගාළුමුවදොර සිදුවීම ගැන කතා වුණා මට ඇහුණේ නැත.

එහෙත් මෙහෙම මතක එලෙස දියවීමට දෙන්නේ ඇයි..?

මේ කාලසීමාවේ හෝටල් බිල් ලියවුණේ අතිනි. ධම්මික දිසානායකගේද හෝටල් බිල කෑම බිල හා අතිරේක වියදම් වලින් බාගයක් වත් අජිත් අයියාගේ කතුරට අසුවී මගේ අතින් ලියැවී ගනන් හැදී තිබුණේය. ඔහු බිල ගෙවන්නට ආ විට "සර්ට මාව මතක නෑ නේදැයි..' " මම ඇසුවෙන් ඔහු ඇස් ලොකු කරගත්තේය.
ඒ ලොකු කරගත් ඇස් පොඩිවෙන්නට පොඩිවෙන්නට ඔහුට ඒ සිද්ධිය මතක ඇති බව තේරුණත් "දැන් අවුරුදු ගානක්නෙ මල්ලි..යන්තං වගේ මතකයි" කීවා මිස කිසිත් කීවේ නැත.

ඔහු යන්නට පෙර අප සමග ඡායාරූපයක්ද ගත්තේය. ඒ ඡායාරූපය අපට තැපෑලෙන්ද එවන්නට තරම් ඔහු නිහතමානීද විය. ඒ ඡයාරූපය තවම මා ලඟ තිබේ. මගේ පින්තූර ඇල්බමයේ අලවා තිබේ.

ඊට අමතරව අර ගාළුමුවදොර දක්වා ඇදෙන සතුටු සාගරයක පිරුණු වෑන් රථයද, ස්ටැන්ලි අංකල්ගේ අබ්දුල් අමීන්ද, දාඩිය දමමින් රත්නම්ස් රෝහල අසල නවතා තැබුණු සෙනඟ පිරි ඒ රෝසා වෑන් රථයද, ඊටත් අවුරුදු ගනනකට පසු අමදූව කුඩාවැල්ලේ වාඩිය අසලින් හැරවූ සුදුපාට මෝටර් රථයෙන් බැස ගත් ධම්මික දිසානායකද මගේ මතක පොතේ තදින් ඇලවි ඇත්තේය.

Monday, January 22, 2018

සුවඳ දෙන මිනිස්සු 87



මේ සාෆ් ක්‍රීඩා උළෙල ලංකාවේ පැවත්වූ 1991 වර්ෂයයි. එකල ජනපති ප්‍රේමදාස ලොකු ගැම්මකින් ක්‍රීඩා උළෙල පවත්වන්නට කටයුතු යොදා තිබු කාලයයි. ප්‍රේමදාස මහත්තයා එහේ කලබලේ වැඩ කරද්දී මම මහරගම මගේ මිත්‍ර සමාගමයේ යෝජනාවක් උඩ පවත්වන්නට වැඩකටයුතු සූදානම් කොට තිබූ "ප්‍රතිරූ" චිත්‍ර ප්‍රදර්ශනය සමග කලබලයක උන්නෙමි. එහෙත්අ පට කලබල වෙන්නට හේතුවක් තිබ්බේ නැත. ඒකට හේතුව කලබල වෙන්නටවත් අතේ සතපහක්වත් නැති කමය. වත්තේගෙදර හන්දියේ  181 ගෙදර රවුම් කාමරේ ලොකු වැඩකට අතගසා තිබුණත් අපට ප්ලේන්ටී බිබී ටයිප් රයිටරේ එක එක ලියුම් ගසා තැපැල් කරනවාට වඩා යමක් තිබ්බේද නැත. අන්තිමේ පටන්ගත්තු "වැඩේ" වැඩසටහනක් ලෙස ක්‍රියාත්මක කරන්නට අපි තීරණය කලෙමු.

පළමුවැන්න පත්තරේකට ලියා අපේ ප්‍රතිරූ වැඩසටහන ගැන පොඩි හැදින්වීමක් පලකරවා ගැනීමයි. ඒ අනුව නුගේගොඩ බෝගහ ලග බාබර් සාප්පුවට නිතර එන එකල දිවයිනේ වැඩකල තිස්ස කොරතොට හමුවී අපේ වුවමනාව බාරදුන්නෙමු. ඊට පහුවෙනි දාකම එය දිවයිනේ පලවිය. ඒ අනුව ප්‍රතිරූ චිත්‍ර ප්‍රදර්ශණයට බාර ගැනුනේ උඩුකය චිත්‍ර පමණකි. එයිනුත් දේශීයව වැදගත් හා ජාත්‍යන්තරව කීරිතියට පත් අයගේ  උඩුකය චිත්‍ර අපගේ ලිපිනයට එවන ලෙසත් විද්වත් මණ්ඩලයක් ඔස්සේ විමසීමකට ලක්කොට ත්‍යාග හා සහතිකපත් පිරිනමන බවටත් දැන්වූයෙමු
ඒ එක්කම කාගේ හෝ හැදුනුම් කමක් මත "ලක්දිව" පත්තරයේද මේ ගැන පොඩි සටහනක් පලවිය. සටහන බාරදෙන්නට ලක්දිව කාරයාලය තිබූ බොරැල්ල සුපිරි වෙළද සංකීර්ණයට ගිය ගමන මට තවමත් මතකය. අපේ සටහන බාරගන්නට එහි කොණක වෙන්නට තිබූ කාරයාලය ඇතුළෙන් සුනිල් අයියා හෝ රෝහිත හෝ ආවා මට මතකය. එහි පියන්ලා හිටියේ නැත. ඒ අමුතුම සුවඳකි. අප ඉන් ප්‍රිතීයට පත්වූයෙමු. එකල ලක්දිව ලක්ෂයක්වත් මුද්‍රණය වන්න්නට ඇත. ඒ අනුව අපේ වැඩසටහනට යම් බරක් වැටෙන්නට ඇත. කෙසේ හෝ ඊළග සතියේ අපට තොග පිටින් "වැඩි විස්තර" අසා මුද්දර ගැසූ ලියුම් ලැබෙන්නට විය. දැන් වඳවී ඇතී "රෝනියෝ " ක්‍රමයට  සියළු විස්තර සහිත ලියුම් මහරගම තැපල් කාර්යාලයෙන් තැපැල් කිරීමද අපට "කික් " එකක් ලැබෙන බවට සහතිකයක් විය.

ඒ රෝනියෝ කිරිල්ල අදද මගේ නැහයට දැනෙන සුවදවල් වලින් එකකි. රෝනියෝ කරන්නට නම් ස්ටෙන්සිල් නමින් හැදින්වූ ඝන කාබන් කොල තුනකින් සමන්විත දිගු කොලයක ටයිප් රයිටරයේ රිබන් එක ගලවා අර කොල කැපී අකුරු පෙනෙන සේ ටයිප් කරන්නට ඕනෑය. ඒ මත ලස්සන චිත්‍ර අදින්නට අප යොදාගත්තේ ලියා ඉවර වූ කාබන් පෑනකි. නැතිනම් ස්ටෙන්සිල් එක මත චිත්‍ර හදන්නට වෙනම ක්‍රමයක් තිබේ. එහෙත් ඒ ක්‍රමය මිල අධික නිසා අප මේ ක්‍රමය පාවිච්චි කලෙමු. කපාගත් ස්ටෙන්සිල් එක රෝනියෝ මැෂිමක කළු තීන්තෙන් අලවා අතින් කරක කරකවා පිටපත් කිරීම බලා ඉන්නට ආසා වැඩකි. පසුකලෙක ඉබේ වැඩකරන රෝනියෝ මැෂින් ගෙනා විට බලන් ඉන්නට ආසා නොවන නිසා අපි වැඩේ බාර දී ගෙදර ආවෙමු.
ජීවිතය ඒබදුය. යම් දෙයක් පිළිබද ඕනෑවට වඩා තාක්ෂණය යොදාගැනීම එකල අපට අරුම පුදුම වුව ඒවා අපේ සිත් සමග බැදුණේ නැත. දැනුදු අපේ පරම්පරාවට  එහෙම දැනෙන්නේ නැති බව මම නිකමට සිතමි.  විස්වාස කරමි. (ජීවිතය විදින්නට නම් "සුවඳ" දැනෙන්නට ඕනෑය. කොල කෑලි වල පමණක් නොව එවා මතුපිට  රටා අදින  කාබන් තීන්තේද, කැටයම් මවමින් සියුම්ව කැපී වෙන්වන අළුත් ලී කුඩුවලද, වතුර සමග පදමට අනන තෙතබරිත සිමෙන්ති වලද , කෙමෙන් කෙමෙන් පාට වෙනස් වෙමින් පහලට කැපී උඩට ඇදෙන පොළොව කපන තැන්වල අළුත්  පස්වලද  සුවඳ නහය පසාරුකරගෙන ගොස් පෙනහළු අස්සෙන් රිංගා පපුවේ කොණක රැදෙන්නට ඕනෑය. එහෙම දැනෙන දේවල් කොපමණක් නම් ඇත්ද... එයම අපේ විඳීමටද විදවීමටද බලපෑවාට කම් නැත කියා මා කොතෙක් නම් සිතා ඇද්ද.

ඊළග වැඩසටහන වුනේ චිත්‍ර තෝරා දෙන්නට සමත් චිත්‍ර කලාවේ කීර්තිමත් කෙනෙකු සොයාගැනිමයි. එකල ලක්දිවේද මුල්ම කාල සීමාව වූ නිසා කාර්බහුල බව දැන දැනත් මමත් මගේ දැන් විශ්වවිද්‍යාල මිත්‍රයාත් එකල බැරෝඩාවේ විශ්වවිද්‍යාලයක අධ්‍යයන කටයුතු නිමකොට පැමිණ සිටි විනී හෙට්ටිගොඩ හමුවෙන්නට ගියෙමු. විනී පදිංචිව සිටියේ තවත් චිත්‍රකලා පතාකයෙකු වූ දයා රාජපක්ෂ මහත්තයලාගේ ගෙදර උඩ තට්ටුවේය. අපි දයා රාජපක්ෂ මහත්තයාට ආයුබෝවන් කියමින් තරප්පු පෙල නැග විනීගේ දොරට තට්ටු කලෙමු. විනී අප එන බව දැන සිටියේය. ඒ උඩ තට්ටුවවම පිරී තිබුණේ ඉවර කල චිත්‍ර, අඩක් නිමා කල චිත්‍ර, පින්සල් තීන්ත පත්තර කෑලි වලිනි. විනී අපට ඉදගන්නට කියා කේතලයට වතුර එක්කොට ලිපේ තිබ්බේය. ඒ අතරතුර කාරණාව අපි සෙමෙන් කීවෙමු. ඔහු අපට හා කීවොත් අපේ "වැඩේ ගොඩය" එලෙසම විනී හා කීවේය. එහෙත් ඔහු කාර්යබහුළ නිසා ලැබෙන චිත්‍ර වලින් අපටද යම් තත්වයක් ඇත කියා සිතෙන චිත්‍ර තෝරාගෙන එක දවසක ගෙනත් දෙන මෙන් ඉල්ලීමක් කලේය. අප විනි හැදූ තේත් බී  කෙළින්ම කොළඹ මහජන පුස්තකාල ශාලාව වෙන්කරවා ගන්නට ගියෙමු.
එහෙත් එහිදී ගැටළුවක් මතුවිය. ගැටළුව මතුවුණේ නොව මතුකලේ එතැන සිටි නිලධාරිණියකි. ඇය ශාලාව නිදහස් කොට දිය හැකි නමුත්  චිත්‍ර ප්‍රදර්ශණය පිළිබද "චිත්‍ර අනු මණ්ඩලයෙන්" අවසරයක් ඕනෑ බව කීවේය. අප එතැනින් එළියට බැස "චිත්‍ර අනුමණ්ඩලයක්" සෙව්වෙමු. එහෙත් එහෙම එකක් තිබ්බේ නැත. අප ආපසු විනී සොයාගොස් විස්තරය කීවෙමු. විනීට රැවුල් කෙලින් වී කේන්ති ගොස් කාටදෝ කතා කලේය. එහෙම එකක් නෑ කීවේය. අප නැවතත් අර නිලධාරිණිය හමුවෙන්නට ගියෙමු. ඇය එහෙම එකක්  ඊළග සුමානේ වෙනකොට හැදෙන බවත් ඉන් පසුව එහි නිලධාරීන් ලෙස පත්වෙන අයගෙන් අවසර ගත හැකි බවත් කීවාය.  අවසර ඕනෑ වෙන්නේ මහජන පුස්තකාල ශාලාව වෙන්කරවා ගැනීමට නිසා අප ඒ ශාලාව අතහැර වෙන මගක් සෙව්වෙමු. අන්තිමේ එකල  පෞද්ගලික පන්ති මෙහෙයවූ මහරගම "නවමග" ශාලාවේ අයිතිකරු අපට ඉරිදා දවසක් පන්ති නවත්වා නවමග ශාලාව දෙන්නට පොරොන්දු විය. දැන් සරසවි පොත් සාප්පුව තියෙන මහරගම මිනී සාප්පුවට මෙහා පැත්තෙන් පහලට ගිය විට තියෙන නවමග ශාලාව ඒ අනුව අපට වෙන් විය. (එහෙම අනු මණ්ඩලයක් තියෙනවාදැයි මම අදත් දන්නේ නැත.)
ඒ පිම්මත් පැනගත් පසු විනිශ්ච්‍ය තනි කෙනෙකු අත තියෙන්නට හොද නැති නිසා "හඬනු මැන නිදහස" පොතේ ප්‍රකාශකයා වූ කපිල අයියා මාර්ගයෙන් සුනිල් මාධව අයියා හමුවුනෙමු. ඔහු අපේ කතාව අසා සිට එක පයින් කැමති විය.

දැන් ඒ වැඩෙත් සාර්ථකය.

ඊළගට තිබුණේ දිනන අයට තෑගි දෙන්නට ක්‍රමයක් හොයාගන්නටය. දිනන අයට තියා ප්‍රදර්ශණය ක්‍රියාත්මක කරන අයටවත් ප්ලේන්ටියක් බොන්නටවත් සල්ලි තිබුණේ නැති උසස්පෙල කරමින් සිටි අපි හතර පස් දෙනා  දහ අතේ කල්පනා කරමින් සිටිනා විට දැන් මට නම මතක නැති විකොසේ සහෝදරයෙකු "අපි  කවි නිසදැස් දාලා පොඩි ලීෆ්ලට් එකක් ප්‍රින්ට් කරලා පාරේ විකුණමු" කීය. අපට කිසිම අදහසක් තිබුනේ නැති නිසා ඒ අදහස මරේ මරු විය. ඒ අනුව හනි හනික "කවි කොලය " ක්‍රියාත්මක විය.  ක්‍රියාත්මක වූ සැනින් "අළුත් වැස්සක් ඕනෑ තමයි මේ හෙමෙන් ගලන ගඟ ඉහලට ගලන්නට....ගලා ගොස් උන් යටට කොට පහලට ගලන්නට.." කියා මම කවියක් ලීවෙමි. ඒ කවිය අදත් මට මතක මගේ නිසදැස අර කවිකොලයේ මුල්ම පිටුවට ආ නිසාය. අනෙක පසුකාලීනව සුනිල් එදිරිසින්හ අළුත් වැස්සක් සින්දුව ගායනා කල නිසාය. සුනිල් එදිරිසින්හගේ අළුත් වැස්සක් සින්දුවක් ඇහෙන හැමදාම මට අර කවි කොලය මතක් වෙයි.

(මතක එහෙමය. කොහේ තද කරන් පාගාගෙන සිටියත් අප නොදන්න නොහිතනා තැනකින් මතුව එයි. අතින් අල්ලාගෙන එතැන් කෙරේ එක්කාගෙන යයි.)

එහෙත් සුනිල්ගේ මෙන් අපේ අළුත් වැස්සේ අදහස ඉශ්ට වුනේ නැත. ඊට අර විකොස සහෝදරයා හේතු විය. ඊට විකොස සහෝදරයාගේ අතුරුදහන් වීම සිදුවිය. "අළුත් වැස්සක් ඕනා තමයි බං මල්ලියේ" කී ඔහු  ඉන් පසු අපි කිසිදා දැක්කේ නැත.ඒ නිසා අපි ප්‍රෙමදාස මහත්තයාගේ මූණ සිතුවම් කොට තරඟයට එවූ අයට අසාධාරනයක් කලෙමු. ඒ චිත්‍ර විනිශ්ච්‍යයට නොගෙන සිටියෙමු. අපි අද එහෙම නොකලා නම් හොදයි කියා සිතූවත් අපේ වාසනාවකට පුවත්පත් දැන්වීමේ පලකොට තිබුණේ "ජාතික වශයෙන් ලංකාවේ ඉදිරිගමනට වැදගත් පුද්ගලයන්ගේ" උඩුකය චිත්‍ර ඇද එවන ලෙසයි. ඊටත් අමතරව ඒ වචන වැරදියට තේරුම් ගත් බොහෝ දෙනෙක් එවා තිබූ ප්‍රෙමදාස මහත්තයාගේ පින්තූර විනීට යැවීමට තරම් සුදුසු ඒවාද නොවිය.

ඒ කෙසේ වෙතත් අපට තෑගි දෙන්නට යමක් හොයාගන්නට සිදුවිය. අපි දිනෙක මහරගමින් බසයකට නැග කොටුවෙන් බැසගත්තෙමු. ඉන් බැසගත් අපේ අතේ තිබුනේ ලියුම් කිහිපයක් සහිත ෆයිල් කවරයක් පමණි. ෆයිල් කවරයේ තිබූ ලියුමේ වුනේ විනී හෙට්ටිගොඩ සහ සුනිල් මාධව විනිශ්‍ය කරන චිත්‍ර තරගයකට ත්‍යාග ලෙස දෙන්නට පොත් පරිත්‍යාග කරන ලෙස දන්වන ආයාචනයකි. ඒ අනුව කැමිලස් පෙරෙරාගෙන් පටන් ගෙන ගුණසේන, ලේක් හවුස්, ගොඩගේ ආදී දැවන්තයන් හමුවුනෙමු. ඔවුනට අපේ වුවමනාව කීවෙමු. බොහෝ දෙනෙක් අපට පොත් කීපයක් දී ෂේප් විය. ගොඩගේ මහත්තයා "අපේ ඩිස්කවුන්ට් පොත් පැත්තට ගිහින් ඕන තරම්" තෝරාගන්නට කීවේය. ඊට මක්කා වෙනවාද...? අප පොත් තොගයක්ම තෝරා ගත්තෙමු. එහෙත් අපේ අවාසනාවට ඒ වෙනකොට ගොඩගේ මහත්තයා කොහෙදෝ ගිහින් හිටියේ ගොඩගේ නෝනාය. ඇය පොඩි කප්පාදුවකට ලක්කොට අපට පොත් ගෙනයන්නට දුන්නාය. ඊළග නැවතුම වුනේ කුරුලු පොත්වල ගුණසේන විතාන මහත්තයා ලගය. ඔහු සුදෝ සුදු ජාතික ඇදුමකින් ටයිප් රයිටරයේ ඉදිරිපස ඉදගෙන මොනවාදෝ අකුරු කරමින් උන්නේය. එ ඉන්නා ගමන් "ඔය රාක්කේ තියෙන පොත් වලින් එක ජාතියකින් එක එක"  ගන්නටය කියා අර වැඩේම ඇස් රදවාගෙන උන්නේය.

ඒ කර්තව්‍යයත් සාර්ථක විය. නිකම් නොව අති සාර්ථක විය. පරණ ඒවාට අමතරව අළුත් පොත් තොගයක්ම හමුවිය. ඒ පොත් ජයග්‍රාහකයන්ට බෙදා වෙන්කොට පොත් ලබාදුන් අනුග්‍රහකයන්ගේ නම් වැලක්ද ස්තූතියක් සමග මුද්‍රණය කොට බහා පැකට් කලෙමු. අපේ නිහඩ මිත්‍රයා ජයග්‍රාහාකයන් සදහා ඉතා මනරම් ලෙස ලීයෙන් කල ඵලකයක් සදාදුන්නේය. එයට අපට අපේ "අර්ථ කලා කවයේ" ලාංජනය සදහා මුදල් නොතිබුනෙන් ඔෆ්සෙට් මුද්‍රණයට ගන්නා ප්ලේට් එකක අපේ ලොගෝව මුද්‍රණය කොට ඇලවූයෙමු.

ඉන් එහා සිදුවූයේ අප්‍රමාණ වැඩ කන්දරාවකි. ජයග්‍රහාකයන්ට සහතිකපත් පිරිනැමීම පමණක් නොව සහබාගී වූ සැමටම සහතික පිරිනැමීමට අප වැඩකටයුතු යෙදුවෙමු. විනී සහතිකපත් තුන්සීයයකට වඩා අත්සන් තැබුවේ සතුටෙනි. ඒ තොගයම සුනිල් අයියාද මහත් ආදරයකින් වැලදගෙන අත්සන් කලේය. ඔවුන් මිනිසුන් වූයේ ඒ නිසාය. ඔවුන් දෙදෙනාටම අපව දිරිමත් කරමින් අගයමින් සතපහක උදව්වක් නැතිව උපකාර කලෝය. විනී හෙට්ටිගොඩගේ තේ කොල සීනී වලින් විනීගේම තේ බිබී අපි "එහෙනන් බොහොම ස්තූතියි " පමණක් කියා සතුටෙන් ආවෙමු.

සුනිල් අයියා අපේ වැඩ වලට සහබාගී වෙන ගමන් "මල්ලිලා මුකුත් ගන්නවාද" ඇසුවේ පුළුවන් කමකට නොවන වග අප හොදින් දැන සිටියෙමු. එහෙත් අප හා කීවානම් එය වරදින්නට ඉඩක් නැත. එහෙත් අපට හා කියන්නට බැරිකමක් තිබිණ. හේතුව එකල අප සෝබිත හාමුදුරුවන්ගේ "අමද්‍යප ව්‍යාපාරයේ" නිත්‍ය සමාජිකයන් වීමයි. (මීට කලකට පෙර ඒ සදහා ලැබුණු සහතික පත්‍රය පෙන්වන්නට ගොස් අඩියක් ගසමින් ඉන්නා දවසක මට මගේ යාළුවෝ හිනාවිය. වෙරි මතින් උන්ට මම කුණුහරුපද කීවා මතකය.)

 සියල්ල සූදානම් කොට ගැනුනු ඒ අප්‍රමාණ මහන්සිය, නිදිමත, බඩගින්න ජයග්‍රාහකයන්  සුනිල් අයියාගෙන් සහතිකපත් ලබන මොහොත නිසා සතුටෙන් දියවී ගියේය. එහෙත් මට ඊට අන්තිම මොහොත වනතුරු සහබාගී වන්නට නොහැකි විය. අජිත් අයියාගේ මල්ලීගේ විවාහ උත්සවය තිබුනේ නාවල පරන සෝලීස් එකේදී වීමත්, ඊට අපේ අප වුලේ සැමටම ආරධනා කිරීමත් ඊට හේතු විය. මම ඊට නිදිමරගාතේ සහබාගී වුනෙමි. එදා අර ඇරියස් කවර් වෙන්නට කෑවෙමි. සියල්ල සතුටෙන් ඉවර වූ පසු මනාල ජෝඩුවද අපේ අය ඔක්කොමද ඒ පවුලේ අය ඔක්කොමද අජිත් අයියා පැදවූ වාහනයක නැගී "ගෝල් ෆේස්" ගියෙමු.

(ගාලුමුවදොරදී සිදුවූ යම් සිදුවීමක් නිසා අපට අර මඟුල් ගෙදර සතුට නැතිවිය. කෙසේ වෙතත් එදා සිද්ධිය මේ සමගම ඊළගට ලියන්නට තියාගන්නා එක හොදය.)

අද මේ මතක මට හීනයන් මෙන් සැබෑදැයි හිතෙයි. රුපියලක්වත් අතේ නැතිව ලොකු වැඩ කල හැටි  ඇත්තටම වුණේ කොහොමදැයි හිතෙයි. ඒ මතක මතක නොකියා "සුවඳ" කියන්නේ ඒකය. සුවඳ අමතක වන්නේ නැත. එය මොලය අස්සේ රිංගා කොහේ හෝ හැංගී තිබෙන්නේය.

(සුනිල් අයියා ප්‍රතිරූ විවෘත කරමින් චිත්‍ර කිහිපයක් නරඹන ඡායාරූපයක් මා ලග තිබ්බා මෙන් මතකය. එය හෙව්වාට හමුවුණේ නැත. එක්කෝ මගේ මිත්‍රයෙකු ලග තියෙන්නට ඕනෑය.  එහි හිටියේ ලෙනින්, කාල්මාක්ස් සහ සුනිල් අයියා බව මගේ "මතක චිත්‍ර ගබඩාවේ" ඇති පින්තූරයේ දකින්නට තිබේ.)

Saturday, January 13, 2018

දද නම් වදමය.... 86


ජීවිතය ඊලඟ මොහොතේ කුමක් ගෙනෙන්නේදැයි මා දන්නේ නැත. සමහර බලාපොරොත්තු ජීවීතයේ අවසාන මොහොතේ ඵල දෙන්නට පුළුවන. සමහර විට කිසිදා සඵල නොවන්නටද පුළුවන.
එවන් මොහොතක් ගැන තනිවම කල්පනා කරමින්, හෙමෙන් හිස්වෙන වීදුරුවක් දෙස බලා සැනසෙමින් "හමාරා අදූරී කහානී " චිත්‍රපටය ඔහේ බලමින් ඉන්න වෙලාවක මගේ හිතවතෙක් මා ඇමතීය. ඔහු මට ජීවිතයේ "චරිත" හදුනාගැනීමට බොහෝ සෙයින් උපකාර කල මා ලඟින්ම නොසැලී සිටි කෙනෙකි. ඒ නිසා මට ඔහු ගැන සංවේදී හැඟීමක් මතුවිය. ඔහුගේ පස්චත්තාපය මට තෙරුම් ගත හැක.

"අපේ අම්මාට කකුලේ තුවාල වඟයක් ඇවිත්. ඒක කාලෙන් කාලෙට එන එකක්. ඒත් මේ පාර අමාරුයි වගේ.." කීවේය.

මා නොදන්නා ඳද...!

මා මුල්වරට දදයක් දැක්කේ අපේ ආච්චිගෙනි. ඒ දදය එසේ මෙසේ එකක් නොව රාජකීය එකකි. ඇගේ සුළගිල්ලේ සිට මහපටඟිල්ල දක්වාත් ඉන් උඩට විත් දනිහිසෙන් බාගයක් වනතුරු මේ දදය තිබ්බේය. ඇගේ වාසනාවට දද ආවේ කාලානුරූපීවය. ප්‍රශ්න වැඩිකලට දද ද වැඩි වුනේය. ඒ කාලයට අපේ ආච්චිද බිබිලි හැදී පුපුරා සැරව ගලන දද වලට වද දුන්නේය. නියපොතු ගෙවෙන තුරු කස කසා හම හිල්වෙන තුරු වද දුන්නේය. අපි ආච්චීට බැන වැදෙන විට "උඹලා දන්නේ නැහැනේ මේකේ වේදනාව "කීය.

දද හරියට ආදරය වගේ බවත් මට කල්පනා වෙන්නේ දැන්ය. එදා ආච්චි පුදුම ආසාවකින් දද කැසුවාය. එහෙත් ආසාවෙන් කැසූ දද නියපොත්තේ විසට රතු වී ලේගල පැසවන්නට වූ විට ඈ පමණක් නොව අපද එක පොරයේ දුක්වුනෙමු.

දුක්වුනේ අපේ ආච්චීට ඇගේ සියළු යහගුණයන් පරදා කේන්ති ඒම ගැනය. ඊළඟට ඇගේ පැදුරේ නිදියන්නට නොහැකි වීම ගැනය. එහෙත් එදා අද මෙන් අප ඒ ගැන කල්පනා කලේ නැති වාසනාවට අපි ඇගේ අර සැරව පුපුරා ගලන කකුල් බැද තිබූ රෙදි පටි උඩින් අතපය තබාගෙන සැපසේ නිදාගත්තෙමු.

දද බෝ වුනේ නැත.

ආදරය දිනාගැනීම ...අනුකම්පාව ලබාගැනීම  හෝ කම්පාව අමතක කිරීම මෙන් ජීවීතය අවුල් කරවන සංසිද්ධීන් බෝ වුණා මෙන්  ජීවිත අවුල් කලා මෙන් දද බෝ වුනේ නැත. අප පහුවෙනිදා නැගිට මූණ කට සෝදාගෙන ජීවීතයට ගොඩවැදුණත් දද අපට වද දුන්නේ නැත.

එය පරම්පරාවෙන් ආ බෝවීමක් විය.

මා අදද ආච්චීටද අම්මාටද ඊළඟ පරම්පරාවේ ලොකු අයියාටද අනෙක් අයියලාටද කැමති ඒකය. ඊළඟට අක්කලා දෙන්නාටද කැමති ඒකය. ආච්චි අපට ඉතුරු කොට වෙන්කොට අපේම කියා දී නික්ම ගිය ලොකුම දෑවැද්ද ඒකය.
අප හොරුන් නොවී, බොරුකාරයන් නොවී, වංචාකාරයන් නොවී දදකාරයන් වීම මට සතුටු ඒකය.

ඊළඟට දද ආවේ අම්මාටය.
අම්මා ඉන් නොවිදිනා දුක් වින්දාය. සමහර දාට මම දෙල්කද ගෙදර වැහි වතුරෙන් යට වී මේස උඩ මඤ්ඤොක්කා තම්බාගෙන කා නිදියාගන්නා විටත් අම්මාගේ කකුළට දදයක් දීම ගැන දෙවියන්ට සාප කලෙමි. දෙවියන් දද දිදී හෝ වද දෙන්නේ අපටමය කියා වද උනෙමි. අදද ඒ නිසා දෙවියන් කෙරෙහී මගේ ලොකු කැමත්තක් නැත.

එදා අම්මා දද හැදුණු විට රෙදි පාන්කඩ ඔතාගෙන ගෙවල් වලට යන එකට ඒ ගෙවල් වල සුපිරිසිදු අය කැමති වුණේ නැති බව මගේ ඇස් කන් වලින් අත්දැක තිබේ. එහෙම දවසට අප බඩ ගින්නේ "එහෙන් මෙහෙන් කා" හිටි බව මට අදද අමතක නැත. එහෙත් ජිවීතය අපට බොහෝ දේ අමතක කරන්නට, වැඩිහිටියන් වන්නට එහෙමත් නැත්නම් සින්හලෙන් "මැචුඅර්" වෙන්නට බලකරයි.
(ඒ වගේ අවස්ථා වල ලොකු අයියා බලකර කියන දේ පවා මා තඹ සතේකට ගනන් ගන්නේ නැති "ලොකුකම" ට මා ආදරය කරමි.  මන්ද මා ජීවීතයේ ළමා කාලයක්ම ගෙව්වේ අම්මා සමග වීම නිසාවෙනි.)
ඒ නිසාම මට නැදෑයන් බාගයට බාගයක් නැත. "පරණ අය" බාගයට බාගයක් නැත. ඉතුරුව ඉන්නා බාගයට අඩු පිරිස මට ඇතිය.
මේ පුද්ගලානුබද්ධ කාරණයකි. ඒ නිසා වරදවා නොසිතනු ඇති බවට මම සිතමි.

ඊළඟට දද ආවේ ලොකු අයියාටය. ඔහු ආච්චීටද අම්මාටද වඩා කාලයක් දුක් වින්දා බව  කියන්නට මට බය නැත. සමහර මේස් කුට්ටම් ඔහු ඇන්දේ එකවරක් පමණි. (දද හැදුණු අය ඒ ගැන දන්නවා ඇත.) මා ඔහුව දුටු තරුණ කාලයම ඔහු කෝපයෙන් මෙන් සිටියේ රට ගැනද , දේශපාලනය ගැනද , දේශපාලකයන් ගැනද මේ සියල්ල නරඹන ජනතාව නම් "ප්‍රේක්ෂකයන් " ගැනද බව ඔහුගේ කතා වලින් මට දැනුනද දද -ද ඊට හේතුවක් බව මට හිතේ.
එහෙත් මීට දශක දෙකකට විතර උඩ ලොකු අයියා රට ගියපසු දද මෙහේ නතර විය.

නතර වී අනෙක් අයියලාගේ කකුළ්වල ටික ටික වද වෙවී ඉද මගේ කකුල්වලට පැනගත්තේය.

දද වදයකි.
මානසික වදයකි.

ඒ නිසා දද කාලයට මම පන්ති යෑම නොකලෙමි. දද වලට මහරගම සිල්වා මහත්තයා දෙන කහපාට බටර් මෙන් ක්‍රීම් ගුළිය ගාන්නට ඕනෑ උණුවතුරෙන් පුච්චාගත් කකුළ් වලටය. කොණ්ඩිස් කැට දෙක තුනක් දමා දම් පාට වන උණුවතුරෙන් තුවාල, බේබී තුවල නොහොත් සැරව බිබිලි, එන්ඩ නියමිත තුවාල නොහොත් රතුපාට ලප තවන විට දැනෙන සනීපයට සමාන කල හැක්කේ මෙහි ලියන්නට බැරි සනීපයක් පමණි. අපට දෙල්කද ගෙදරත් හෝමාගම ගෙදරත් ඒ වෙනුවෙන් වෙන්කල සුදුපාට එනමල් බේසකම් තිබිණ. එයට කොණ්දිස් දැමූ පසු නැගෙන රූප අදත් මගේ චිත්‍රපට මතක වල තිබේ. ඒ බේසමටම කකුළ් එබූ පසු දැනෙන සුවඳත් මගේ චිත්‍රපට සුවඳ වල තිබේ.
ඉන්පස්සේ සුදු පාන්කඩ රෙදි වළින් කඩා දමන අර පෙගුණු බිබිළි වලින් සැර ගදක් එන ඒකත් මට මතකය.
ඉනුත් පස්සේ අර කහපාට බේත්ගුළිය තුනීයට ගාන්නට ඕනෑය. එහි කුඩා සුදුපාට කැට තිබේ. මේ ඇමොක්සිලින් කරලේ කුඩුය. සමහර දාට ඇමොක්සිලින් කරල ගලවා කෙලින්ම කුඩු දැම්මේ ඉක්මණට හොද වෙන්නටය. එහෙම වෙන්නේ නැත කියා මොකා කීවත් අපට නම් එහෙම වුනා මට මතකය.

අන්තිමේ බැරිම තැන අපි තාත්තාගේ යාළුවා වූ දොස්තර සොයිසා ලගට යන්නෙමු. ඔහු බොන්නට බේත් දී පිරිසිදුව ඉන්න ලෙස පමණක් උපදෙස් දෙන එක තාම මට මතකය. ඒ දුන්නේද ඇමොක්සිලින් ලොකු වඩියක් බව ටක්කෙටම කිව හැක්කේ තුවාල ඉක්මණින් සුව වෙන නිසාය. නැත්නම් ඔහු ඊට වඩා සැර බේතක් දුන්න වෙන්නට පුළුවන.

එහෙත් තුවාල විළුඹේ සිට දනිස්සෙන් බාගයක් තරම් තියෙන එක මානසිකව බලපෑම නතර කරන්නට බැරිවිය. මම ඒ කාල සීමාවම පන්ති නොගියෙමි. හැකි තරම් ඉස්කෝලේද නොගියෙමි. එහෙත් කාලය නැතිනම් දෛවය අපට ලොකු "චාන්ස්" එකක් දෙන්නට අකමැති විය. අවසානයේ දෛවය තිස්සමහාරමයේ පොලීසියට මෙහා පැත්තේ මගේ අජූතකමට නම මතක නැති දොස්තර මහතෙක්ට පරාජය විය. 

එකල මම යාල හෝටලයේ වැඩය. ඒ අතරේ අර දෛවයා මට දද දී වද දුන්නේය.
මම වැඩ කරන්නේ හෝටලයකය. අනෙක අපි නිල ඇදුමට අදින්නේ සපත්තු කලිසම් නොව සරම් සෙරෙප්පු නිසා  දද තවත් වද දුන්නේය.
එහෙත් ඒ දොස්තර මහත්තයා මා දෙස බලා "බෙහෙතක් දෙන්නං හොද වුනොත් අන්නාසි, තක්කාලි., ඉස්සන්. කුම්බලාවන් ආදී සැර කෑමෙන් වලකින්නට වෙනවා " කීය.

අපි නම් බෑ කියයිද..?

මම හා කීවෙන් ඔහු බේත් දුන්නේ නොකඩවා මාසයක් ගන්නටය.

අදට ඒ මාසය ගතවී අවුරුදු විසිපහකට ආසන්නය.
අදත් අන්නාසි කෑ විට පළු දමා යටි පතුල් රතුවී කසන්නට පටන් ගනී. ඉස්සන් කෑ විට නහයෙන් ගෙඩි දමා ඉකිල්ලෙන් ඉවර වෙයි. කුම්බලාවන් කෑ විට ඔලුව පුරා ඉස් හොරි මතුවී මානසිකව වැටෙයි.
මේ කතාව මා මගේ යාළු දොස්තර කෙනෙකුට කී විට "අනේ මන්දා ..එහෙම වෙන්ඩ පුළුවන්ද බං.." කියා සැන්ඩි නැතිවම වීදුරුවක් හිස් කලා මට මතකය.

ජීවීතය එහෙම දේවල් කරන්නේය. 
මට ඒ ගැන උගේ උපාධියට වඩා ෂුවර්ය.
ඒ නිසා මගේ මිත්‍රයාගේ අම්මා ඉක්මණින් සුව වෙන බව ෂුවර්ය.

Friday, December 15, 2017

මැණිකක් වුව ගලක් නෙව.....85



ඩික්සන් අයියා අපේ ලොකු අයියාගේ යාලුවාය. ඩික්සන්ගේ මස්සිනා මල්ලී මගේ යාළුවෙක් බවට පත්වෙන්නට අපේ ලොකු අයියා හේතු විය.

එකල මම කිසිම පාඩම් වැඩක් නොකොට අන්ත රස්තියාදුවක යෙදී හෝමාගම පිටිපන හබරකඩ ගොඩගම අතුරුගිරිය අතර අතරමංවෙවී හිටිය කාලයයි. ඊටත් වඩා  කාලය කා දමමින් මහ රෑ වනතුරු හතරමං හන්දි මුර කරමින් සිටි කාලයයි. අම්මා විසින් ඉතාමත් වුවමනාවෙන් සැර බාලකොට නැතිනම් සැර අඩුම කොට මගේ රස්තියාදු ජීවිතය ගැන කියා ඇති බව මට සැකයක් නැත. නිසා ලොකු අයියා දිනෙක මට "ඩික්සන් ගිහිං හම්බවෙයං " කියා කන අතගෑවේය. අම්මා සැර බාල නොකර  කියන්නට මට කනක් ඉතුරු නොවන බව නම් නිසැකය.
මම හවස් වරුවක ඩික්සන් අයියාලාගේ ගෙදර ගියෙමි. ඔහුගේ ගේ තිබුණේ අපේ ගෙවල් වලින් හූවක දුරිනි. ඩික්සන් අයියා හයේ හතරේ කෙනෙකි. මදිවාට දැන් අඩි දෙකක් උස නැති හීන්දෑරී කොල්ලෝ ෆේස්බුක් එකට හරියන   පෙනුමට වවන  ජාතියේ ඝන රැවුලකුත් වවාගෙන උන්නේය. ඩික්සන් අයියාගේ කටහඩද එසේ මෙසේ නොවන වග මම දනිමි. කෙසේ වෙතත් ලොකු අයියා කී නිසා මම එහි ගියෙමි. එහෙත් ඩික්සන් යියා මා හිතූ ජාතියේ එකෙක් නොවේය.
ඩික්කා මා ආදරයෙන් වැලදගත්තේය. මාලී...!!  කීවේය. මාලී කිව්වේ ඩික්කාගේ බිරිදටය. ඇයද දිවගෙන ඇවිත් මා දන්නා බවත් බදුවත්තේ උදේ හවස නොව මහරෑද වාත වෙවී ඉන්න බවත් දැක තිබේ කීවේය.
කතාවට මට ටිකක් හිත රිදුනාට ඩික්කා මා බේරාගත්තේය. "මුං ඉතිං එහෙම හරි ගෙවල්වලට වද නොදී ඉන්න එකම මදෑ මාලියෝ .." කීය. මම උප්පත්තියෙන් ගෙනා සාහසික අහිංසක හිනාව දැම්මෙමි. මාලි අක්කා මට කන්නට බිස්කට් තේ කෙසෙල්ගෙඩි දී කන්නට පෙරැත්ත කලේ මගේ බඩේ සයිස් එක දැක වන්නට ඕනෑය. අව් අස්සේ ගෙදර කාමරයක් ඇතුලේ සිට  මට වඩා අවුරුදු අටක් දහයක් විතර වැඩිමල් උස මහත සුදු කොල්ලෙකු එළියට ආවේය. ඩික්කා මට ඔහු අදුන්වා දී " මේ මාලී අක්කගේ මල්ලි. කොල්ලො උඹටත් හෙට ඉදලා මෙයත් එක්කම යන්න පුළුවන් .." කීවේ මුත් කොහේ යන්නටදැයි කීවේ නැත.
මම එයටද අර හිනාවම දැම්මෙමි.
(මගේ හැටි එහෙමය. සමහර තැන්වල හිනාවෙන්ම ඉදීමෙන් වාසියක් මිස අවාසියක් සිදුවී නැත්තේය.)
මාලි අක්කාගේ මල්ලී හොදට හැද පැලැදගෙන සිටියේය. නිසා මා හිතුවේ මේ වැඩ ඇරී ඇවිත් ඇති බවය. එහෙත් මාලී අක්කා ඔහුගේ අත බත් මුළක් තැබුවෙන් මට කිසිත් හිතාගන්නට බැරිවිය. අන්තිමේ බලන විට ඔහු යන්නේ රෑ වැඩ මුරයකටය. එහෙත් වැඩ මුරයක්ම නොවේ. එය රාත්‍රී පුහුණුවකි. සතියේ දවස් පහේම රාත්‍රීයේ වැඩ ඉගෙනගන්නට යන පුහුණුවකි. පුහුණුවන්නේ මැණික් කපන්නටය. පුහුණු කාලය තුල මාසික දීමනාවක් සහ පුහුණුවෙන් පසු වැඩ ප්‍රමාණය අනුව ගෙවනු ලබන බවද දනගන්නට ලැබින. මා දන්නා මැණික් ජාතියක් නැත. අනෙක මැණික් කියා ජාතියක් ගැන අසා තිබුණාට මා ඊට කලින් මැණික් මගේ ජීවීතයට සම්බන්ධ වේවී කියා හිතුවේම නැත.
( මැණික් වාසනාව ගෙනෙන්නේය හෝ අවාසනාව පලවාහරින්නේය කීවාට මැණික් ගල් සහ අඩුම තරමේ  නමින් හැදින්වූ අය මගේ ජීවිතයට ගෙනා දෙයක්  ඇත්තේ නැත. මේ දෙකම මගේ ජීවීතය ඉස්පිරිතාල වලින් නතර කලේය. එය එක්තරා විදියක දෛවයේ සරදමක් බදුය.)
 කෙසේ හෝ ලොකු අයියා නිසාත් ඩික්කා නිසාත් මම පහුවෙනිදා හවස හතරට පමණ ඩික්කාගේ ගේ ලගට ගියේ හොදට ඇදගෙන අම්මා උයාදුන් බත්මුලක්ද අතේ ඇතිවය. ඊට අමතරව අම්මා හෝ ලොකු යියා හෝ දුන් මුදල් ප්‍රමාණයක්ද මගේ සාක්කුවේ විය. මම එහි යනවිටත් අර කොල්ලා මා එනතුරු මග බලාගෙන උන්නේය. අපි ඩික්කාත් මාලි අක්කාත් මග බලන් ඉද්දී බස් නැවතුම වෙත ඇවිද්දෙමු. අතරේ (මගේ ජීවීතයේ එක අඩුපාඩුවක් වන නම් අමතක වීමේ රෝගය නිසා නම මතක නැති) මේ කොල්ලා මගේ ගජයෙකු බවට පත්වීම මටද අදහාගන්නට බැරිය. ඔහු කඩවසම් කෙනෙකි. පැහැපත් හිනාවෙන විට මුහුණ පුරා ආලෝකයක් නැගෙන අතිශය සිත්ගන්නා සුළු කෙනෙකි. ඔහු පිලියන්දල සිද්ධමුල්ලේ බවත් පාසල් ගමන ඉවරවී ගෙදර ඉන්නා කාලයේ පපුවේ රෝගයක් හැදී  ඔත්පල වූ බවත්, කොළඹ මහ ඉස්පිරිතාලේදී දැවැන්ත හදවත් සැත්කමක් කල බවත් මට කියා කමිසයේ බොත්තම් මෑත් කොට අර සිරස්  අතට උඩ සිට පහලට කපා මැහුම් දමා තිබුණ පපුව පෙන්වූයේය.
සියල්ල කීවේ අර මීටර සියයක් දුර බස් නැවතුම තෙක් ගමනේදීය. ඔහු කිසිදු කොන්දේසියක් නැතිව මා විස්වාස කලේය. තමන් ආදරය කරන ගැහැණු ළමයා ගැන කීවේය. ඇගේ පාට කටහඩ හා ලස්සන ගැන කීවේය. ඔහු ලියා යවන ලියුම් ගැන කීවේය. ඒවාට ලැබුණු පිළිතුරු ගැන කීවේය. අසනීපව හිදිද්දී ගෑණු ළමයා බෝධිපූජා තිබූ හැටි කීවේය. හැම බෝධී පූජාවක්ම ඇගේ ගෙදරට හොරෙන් කල හැටි කීවේය. මීටර සියයට වඩා වේගයෙන් කියාගෙන කියාගෙන ගියේය. අවුරුදු ගනනක් හිතේ තියාගෙන උන් ඒවා කියාගෙන ඉවර කලාක් මෙන් කියවාගෙන කියවාගෙන ගියේය.

මිනිසුන්ට මේ තරම් විස්වාසයන් එන්නේ කොහොමද..මම අතරේ කල්පනා නොකලත් අද කල්පනා කරමි. එහෙම විස්වාසයන් බැදීම්  තත්පර ගනන්වලින් ඇතිවෙන්නේ කොහොමද. අදටත් මට විස්වාසයන් පිළිබද ලොකු විස්වාසයක් නැත. විශේෂයෙන් සමහර විස්වාසයන් ගැන හැගීමක් ඇත්තේම නැත. එහෙත් එදා අද මෙන් නොව අපේ හිත්වල තෙතමනය දයාව අනුකම්පාව ලෙන්ගතුකම වැනි මානුෂික කාරණා තිබුණේය. නිසා මමද ඔහුට හිතවත් වීමී.

අපි දෙන්නා හබරකඩින් නැග රාජගිරියෙන් බැස ගත්තෙමු. රාජගිරියේ පොලීසිය පිටුපස්සෙන් බැස දෙමල විද්යාලය අසල  පාරෙන් පයින්ම ඇදුනෙමු.
එතැන් පටන් ඔහු "ඩග්ලස් අබේගුණසේකර" ගැන කියන්නට විය. මැණික් කපා ඔපදමා විවිධ ආයතන වෙතත් පිටරටත් යවන ඩග්ලස් මැණික් කපන අයගේ හිඟකම නිසා පුහුණු ආයතනයක් පටන් ගන්නට තීරනය කර ඇත. අනුව දෙමල විද්‍යාලය පිටුපස කන්ද උඩට යන පාරේ අන්තිම හරියේ ලොකු ඉඩමක තිබූ ඩග්ලස් අබේගුණසේකරගේ මැණික් කපන වැඩපලේ සියළුම ආම්පන්න සමඟ රාත්‍රි කාලය පුහුණුවන්නන්ට වෙන්කොට තිබුණේය. මගේ හිතවතාට අනුව ඩග්ලස් බොස් නාහෙට නාහන කෙනෙකි. නිසා කිසිවෙකු හොරකම් කරන්නට තියා ගැන හිතන්නටවත් යන්නේ නැත. මගේ හිතවතාට දැන් දැන් වැඩ පිළිවන් නිසා වෙනමම යන්ත්‍රයක් ඇති බවත් ඔහු පොඩි පොඩි වැඩ කරන්නේ නැති බවත් මට කීවේය. නිසා මොනවා හෝ ඇත්නම් මුළිනම් තමන්ට දන්වන ලෙසද ඔහු කියා සිටියේය. අන්තිමේ අපි දෙන්නා කතාවෙන් කතාවෙන් පුහුණු වන තැනට ආවෙමු. එය ඩග්ලස් අබේගුණසේකරගේ ගෙදරට අල්ලා ඉදිකොට තිබුණේය. ගේට්ටුවේදී මුරකරු විසින් මගේ හිතවතාව පමණක් ඇතුළට ගෙන "ඩග්ලස් සර් කතා කරනකං ඔහොම  ඉන්ඩ.." කියා මගේ හිසේ සිට දෙපතුළ දක්වා සිය ඇස්දෙකෙන් ස්කෑන් කලේය. මේ මනුස්සයාව මට මතක ස්කෑන් කිරිල්ලෙන් මා ඔහුගේ හිතවතෙකු ලෙස පසුදා පටන්ම සැලකූ නිසාවෙනි. බව දැනගන්නට මේ කතාව අන්තිම වෙනතුරු කියවන්නට ඕනෑය. එහෙත් ඔහුව මට මොහොතේ කොහොමටවත් ඇල්ලුවේ නැත. එකක් නම් ඔහු මා ඇතුලට නොගත් එකය. දෙක ඔහුගේ මරුමුස් පෙනුමය. ( සිතිවිල්ල ගැන මම පසුව පසුතැවුණු වගද මෙතැනම ලියා තබන්නට ඕනෑය. )
කෙසේ හෝ පැය කාලකට පමණ පසුව ඇදිරි වැටිගෙන එද්දී මුරකරු මට කතා කලේය. කතා කොට "බොස් එන්ඩ කිව්වා." කියා ඩග්ලස් අබේගුණසේකර මහතාගේ ගෙදර ගේට්ටුව පෙන්වූයේය. මම ගේට්ටුව මෑත්කොට ගේ දොරකඩට ගියෙමි. දොර ඇරුණෙන් ඉන් එළියට ආවේ සුදු කපු කමිසයක් සහ කලිසමක් ඇදි ප්‍රතාපවත් කෙනෙකි. ඔහු මට එලියේ ඇදි පුටුවක වාඩිවෙන්නට කීවේය. මගේ විස්තර ඇසුවේය. එහෙත් ඔහුගේ ප්‍රශ්න කිරිල්ල හා මගේ බියගුළු උත්තර අතරේ කිසිදු සම්බන්ධයක් තිබෙන වගක් මට දැනුනේ නැත. ඔහු විනාඩි දෙක තුනක් මදෙස බලා සිටියේය. නැගිට ගේට්ටුව පැත්තට ගොස් මුරකරු සමග කතා කලේය. මට ඇහුණේ අර මරුමුස් මුරකාරයා " හොද කොල්ලෙක් වගේ සර්.." කියන එක විතරය. ඊට පස්සේ මම මරුමුස් පෙනුම ඇති මනුස්සයා පහුකරන් පුහුණුවීමේ ගොඩනැගිල්ලට ඇතුළු වුනෙමි. එහි සිටියේ සරත් අයියා නම් අදටත් මට මතක එතැන බාරව හිටි මනුස්සයාය. ඔහු මා පරිශ්‍ර පුරා එක්කා ගෙන ගොස් පුහුණුවීම විස්තර කලේය.
අප පුහුණු වන්නේ රෑටය. හරියට කීවොත් රෑ හතේ සිට පාන්දර හතර වෙන තෙක්ය. පළමු පුහුණුව පාට පාට ගල් එක ප්රමාණයේ ගොඩවල් වලට ඇසිරීමයි. පළමු දවසේ එළිවෙනතුරු කුඩා රෙදි බෑග්වල එන වටිනාකම අඩු ගල් තෝරන්නට සිදුවිය. සතියක් විතර රෑ එළිවෙනතුරු කලේ ඒකමය. ඊලඟ සතියේම කලේ තව දෙතුන් දෙනෙක් සමග දැල්ලක් නැගෙන බූමිතෙල් ලාම්පුවක් වටේ ඉදගෙන කුඩා ගිණිකූරු වැනි පිත්තල හෝ තඹ මෙන් මතක කූරු වලට අර තෝරාගත් ගල තබා ලාකඩ වලින් ඇලවීමය. දවසක් දෙකක් යනතුරු ලාම්පුව ලග ඉන්නා එක අමාරුය. ලාම්පුවේ රස්නය නිසා නින්ද යන්නට එයි. අනෙක ලාකඩ පිච්චෙන සුවදට මත්වෙන එකය. නිදිමත නිසා එහෙම වෙන්නට ඇත කියා මම එදා හිතාගෙන සිටියා මිස ගැන ප්රශ්න කරන්නට ගියේ නැත. අනෙක ඇගිළි තුඩු පිච්චෙන එකය.
එහෙත් මේ අතරේ වරෙන් වර මගේ හිතවතා මා බලන්නට එයි. ඔහු වැඩකලේ මැසිමකය. බෙල්ල නවාගෙන අර අප ලාකඩ ගා ඇලවූ කූර තව පැසට්ටුව නම් ගැජට්ටුවක දමාගෙන වේගයෙන් කැරකෙන  තලයක තැන තැන අතුල්ලා ඇහැට ලන්කරන හැටි බලන්නට ආසාය. බලන්නේ විසාල කරන කන්නඩියක් හරහාය. වරෙක ඔහු මදෙස බලන්නේද කන්නාඩිය හරහාය. එවිට ඔහුගේ ඇස පොල් ගෙඩියක් මෙන් ලොකුවෙයි. ඔහු කට ඇදකරගෙන හිනාවෙයි. මොහොතකට අපි විවේකයක් ගන්නෙමු.
ඊට අමතරව සරත් අයියාගේ රස තේ සුවද ගගහා එන්නේය. එයින් එන දුමාරය නිදිමත මගහරවයි. සමහර දාට පොඩි කෑම ජාති ඩග්ලස් බොස්ගේ ගෙදරින් ලැබේ. එක එක උත්සව තිබූ දාටයඅර තේ එක බොන්නට සියල්ලන්ම වාගේ තැන් තැන්වලින් නැගිට හිරි අරී. හිරි ඇර තේ බීවද වැඩ පටන් ගන්නේ නැත. එවර සරත් අයියාගේ කටහඩ ඇහෙයි. " හා හා..නැගිටපල්ලා ළමයි.." කියයි. අපි ආයේත් අර පලගැටියන් මෙන් අදුරු එළි වෙත නිදිමරගාතේ ඇදෙන්නෙමු. නිදිමතෙන්ම එළිවෙන්නේය.   උදේ මූණ කට හෝදාගන්නා අපි දෙන්නා යලි දෙමල ඉස්කෝලේ ලග බස් නැවතුමට ඇදෙන්නෙමු. උදේ වරුවේ බස් රථවල සෙනග නැති නිසා අපි දෙන්නා සීට් දෙකක කොන් දෙකක් අල්ලාගෙන ඉදගන්නෙමු. එතැන් සිට බසයෙන් බහින්නට කියන තෙක් මම නින්දේය. මා පුහුණුවට ගිය මාස හය හතකම බසයෙන් බහින්නට මා නැගිට්ටුවේ මගේ හිතවතාය. එකල අද මෙන් මූන වැහෙන්නට තරං සයිස් තියා මල ගෙයක් මගුළ් ගෙයක් දන්වන්නටවත් ජංගම දුරකතන තිබ්බේ නැති නිසා ඔහු බස් එකේත් අර ගෑණු ළමයා ගැන හිත හිතා එන්නට ඇත කියා මම සිතුවෙමි.
සෙනසුරාදා ඉරිදා මා සියළු ඇරියස් කවර් වෙන්නට නිදාගත්තෙමි. අම්මා ඉරිදා රෑ වනවිට " අමාරුනං නතරවෙන්ඩ නේද..?"  අසයි. අපේ අම්මා අම්මා කෙනෙක් නිසා බව නිසැකය. මම දැන් මේ රෑ රෑ වැඩේට පත්තියම් නිසා නතර නොවී ගියෙමි. ඊට හේතු කිහිපයක්ම තිබුණේය. එකක් නම් මගේ හිතවතා මා කෙරෙහී තබා ඇති විස්වාසයයි. අනෙක මරුමුස් මුරකරුගේත් මගේත් සිගරට් ගනුදෙනුවයි. මම හොරෙන් ගෙන සිගරට්ටුව එන ගමන්ම මරුමුස්ට දෙන්නෙමි. මධ්‍ය රාත්‍රියේ තේ වෙලාවට මම තේ එකත් රැගෙන ගේට්ටුව දෙසට හිමිහිට ඇදෙමි. මුළින් ඔහු මා පොඩි ගැටයෙකු නිසා බොන්නට එපා කීවද පසුව ඊට පුරුදු විය. අනෙක අපේ වෙලාව ලකුණු කරන පොතයි. එහි ලකුණු අනුව මාසික දීමනාව පෙනි පෙනී තියෙද්දී නතරවෙන්නට ඉඩ දෙන්නේ නැත.
කෙසේ හෝ මා මාස මාස හය හතකට අධික කාලයක් පුහුණුවට ගියෙමි. අන්තිම කාලයේ මා ජර්මානු යන්ත්‍රයෙන් නොව කාලයේ අළුත් ජපන් ඉමහාෂී යන්ත්‍රයෙන්ද මැණික් කපන්නට සුදුසුකම් ලැබුවෙමි. පැති අටක දොලසක පෙති මෙන්  "ෆේස්  කට්එක කපන්නට හුරුවක් ඕනෑය. එය කලාවකි. කලාව මම ඉතාම ඉක්මනින් අල්ලා ගත්තෙමි. සරත් අය්යා නිසාය. ඔහු මට වැරදෙන හැම එකකම වැරද්ද බාර ගත්තේය. වැරදුණු ඒවා යලි කුඩා ප්‍රමාණයට කපා හදා මගේ පොතේ සටහන් කලේ මගේ නමිනි.
එහෙත් නින්ද මගේ හොදම මිතුරා නිසා මේ කාර්යය ඉතාම අමාරුය. කෙසේ හෝ පැයක් දෙකක් නිදාගන්නට ඕනෑමය. දිනක් රෑ දහයට පමණ විදුලිය විසන්ධි විය. හදිසි ලාම්පුවක් පත්තු වුනද වැඩ කරන්නට එළියක් නැත. ලයිට් කැපිල්ල ඉවර වුණේ උදේ එළිය වැටෙද්දීය. සරත් අයියා විසින් ප්‍රධාන විදුළි ස්විචය කවුරුන් හෝ පහතට දමා ඇති බව දුටු පසුය. ( වැඩේ කල එකාද නැගිට්ටේ කෑ ගැහිල්ලෙනි.) එදායින් පසු හරහා ලී පෙට්ටියක් ගසා යතුරක්ද දමා තිබිණ. හේතුව මීට කලින් එහෙම විදුලිය විසන්ධි වුවත් එළිවෙන්නට කලින් එන එකත් සැක සහිත කාරනයක් වීමය.

මෙහෙම කාලය යද්දී මට බඩේ වම් පැත්තෙන් අමාරුවක් දැනෙන්නට විය. එය දිනපතා වැඩිවෙමින් එක දිනක හොදටම අමාරු වුනේ මහ රෑකය. එදා මහ පාන්දර ඩග්ලස් මහත්තයාව නැගිට්ටවන්නට කවුරුත් කැමති වුනේ නැත්තේ ඔහු ආවේද මහ රෑ ටිකක් වැඩිපුර දෙකක් දාගෙන නිසා බව වුවද මගේ ළග සිටි මරුමුස් සද්ද දමා " මොකා කෑවා බිව්වත් මේ අහිංසක කොල්ලෝ පලිද.." කියනවා එක්කම සරත් අය්යා ඩග්ලස් මහත්තයාව නැගිට්ටවන්නට දිව්වේය. මහ රෑ පුරාම දෙහි කෝපී බිබී ඉවසගෙන හිටි  මාව  ඩග්ලස් මහත්තයා පැමිණ  ඔහුගේ කැබ් රථයෙන් බොරැල්ල පැත්තට වෙන්නට තියෙන සිකන්දර් දොස්තර මහත්තයා ලගට එක්කගෙන ගියේය. ඔහු කෙසේ හෝ සිකන්දර් මහත්තයා ඇහරවා ගන්නට ඇත. සිකන්දර් දොස්තර මහත්තයා මා අතගා, ඔබා "මේ ළමයාව ඉස්පිරිතාලේ එක්කගෙන යන්න" කීවේය. මම " බෑම" කීවෙමි. අනේ මගේ හිතවතා නිදිමරාගෙන මා සමගම ඉද " සර් මම මෙයාව ගෙදර එක්කාගෙන ගිහින් එගොල්ලන්ගේ අම්මලාට බාර දෙන්නං " කීවේය. මම එදා වන්නට ඕනෑ පළමු වතාවට ටැක්සි කාර් එකක  නැගී ගෙදර ආවෙමි.
හිතවතා මා ගෙදරට ඇරලවා ගිය සැනින් ඩික්සන් අයියා අපේ අය්යා එක්ක ආවේය. ඊළග නැවතුම වුනේ ජයවර්ධනපුර රෝහලයි. එහිදී මගේ උණ්ඩුක පුච්චය ගලවා ඉවත්කොට කුඩා කුප්පියක බහා දෙන ලද්දේය. එයද මට අමතක වන්නේ නැති සුවද මතකයකි. ගැන පසුව ලියමි. කෙසේ හෝ මගේ ටිකට් කැපූ බව අම්මාට කියන්නට ක්‍රමයක් නැති නිසා මම අවසර ඉල්ලාගෙන ඉස්පිරිතාලය ලගින් බසයක නැගී මහරගමට විත් තනිවම බස් රථයක් නැගී ගෙදර ආවෙමි.

එදා සිට මගේ මැණික් කැපිල්ල නතර විය.
ජීවීතය මා වෙනුවෙන් යම් වැඩසටහනක් මෙහයවන්නා  මෙන්  මට මැණික් කැපිල්ල නැතිකර දැමුවේය.

එහෙත් අදත් කොහේ හෝ තැනක හරියට කැපී නැති  කට් එකක් මගේ ඇහට පරෙස්සමෙන් බැලුවොත්  අදුරාගන්නට පුළුවන. අදුරාගන්නට බැරිම හොදට කැපී තිබෙන බව පෙන්වන පන තියෙන- පන දෙන්නං වාගේ ඉන්න මැණික්ය.

අදත් මා ඔය දෙමල ඉස්කෝලේ පාරෙන් රැකියාවට යන දවස් ඇත. වෙලාවට අදුරු වීදුරුවේ පිටතින් පාර දිගේ යන කැහැටු කෙට්ටු කොණ්ඩය පිළිවෙලක් නැති ඇගට සරිලන ඇදුමක් නැති නිහඩ කොල්ලෙකුද, තොරතෝන්චියක් නැතිව කතා කරන ප්‍රියමනාප උස මහත කොල්ලෙකුද ඇවිදිනවා දකින්නෙමි. වෙලාවට ඇයි හිනාවෙන්නේ කියා අහන්නට කෙනෙක් නැති එක හොදය. මතක මගේය. නිසා මමම ඒවා විඳින්නට ඕනෑය.

.ලි.
අවුරුදු පහලොවකට පමණ පසු පන්සලකදී ඩික්සන් අයියා හමුවිය. කෝ ? කියා මම මගේ හිතවතා ගැන ඇසුවෙමි. ඩික්සන් අයියාගේ ආලෝකමත් මුහුණ අදුරු විය. මම පන්සලෙන් පිටත් වී හබරකඩින් රාජගිරියට විත් දෙමල ඉස්කොලේ ලගින් පයින්ම ඇවිද්දෙමි. ඩික්සන් අයියාද මා පසෙකට වී කතා නොකර පන්සලේ බෝගස දෙස බලාගෙන ඉන්නවා මා දැක්කේ එයිනුත් ටික වෙලාවකට පස්සේය.